Jan Paweł II
PIELĘGNOWAŁ WEWNĘTRZNY WYMIAR SWOJEGO ISTNIENIA. LIST DO ARCYBISKUPA MARIO PERESSINA, ARCYBISKUPA L’AQUILI Z OKAZJI 600. ROCZNICY URODZIN BŁOGOSŁAWIONEGO ANDRZEJA Z MONTEREALE OSU
Castel Gandolfo, 11 sierpnia 1997 r.
Czcigodny Brat
Arcybiskup Mario Peressin,
Arcybiskup L’Aquili
1. Twoja Archidiecezja, wraz z Zakonem Świętego Augustyna, przygotowuje się do uroczystych obchodów 600. rocznicy urodzin błogosławionego Andrzeja z Montereale, pochodzącego z Mascioni (L’Aquila), który jako młodzieniec wstąpił do augustianów, pragnąc jeszcze pełniej otworzyć swoje serce na tajemniczą obecność Boga.
Pomimo upływu wieków pamięć o tym czcigodnym zakonniku pozostała żywa w Abruzji i wielu nadal wzywa go jako skutecznego orędownika u Boga. Jego świadectwo stanowi konkretne wezwanie do życia autentyczną wiarą, głęboką kontemplacją i wiernym przylgnięciem do woli Pana.
2. Już za jego ziemskiego życia przypisywano błogosławionemu Andrzejowi opinię świętości: lud darzył go czcią z powodu jego głębokiej duchowości i życia pokutnego. Także dzisiaj, w epoce gwałtownych przemian, które nierzadko grożą zniszczeniem autentycznej wartości osoby i jej prawdziwego życia wewnętrznego, przykład błogosławionego Andrzeja jawi się jako szczególnie trafny i znaczący. Rzeczywiście, gdy człowiek nie pielęgnuje wewnętrznego wymiaru swojego istnienia, traci swoją prawdziwą tożsamość osobową. Asceza i nieustanne dążenie do komunii z Bogiem uczą wierzącego, by nie ulegał uwodzicielskiej sile przemijających pozorów świata i pomagają mu wyzwolić się od każdego fałszywego mitu.
Właśnie te przekonania prowadziły pasterza Andrzeja, jeszcze bardzo młodego, ku wyborowi życia konsekrowanego, śladami Chrystusa, który wzywa swoich uczniów, by wzięli swój krzyż i poszli za Nim, wszystko opuszczając. Oddał się więc studium i modlitwie, pielęgnując stałą więź z Panem, który objawiał mu się niekiedy przez nadzwyczajne znaki. Po święceniach kapłańskich, udoskonaliwszy swoje studia w Rimini, Padwie i Ferrarze, stał się znawcą filozofii i prawa oraz mistrzem teologii. Później pełnił także inne zadania, zyskując uznanie i szacunek zarówno we wspólnocie augustiańskiej, jak i wśród wiernych.
Przynaglany miłością Chrystusa (por. 2 Kor 5, 14) i wierny duchowi służby odziedziczonemu po świętym Augustynie, błogosławiony Andrzej oddał się z wielką gorliwością i z wielkim pożytkiem głoszeniu kazań ludowi w różnych miastach Włoch i Francji. Jego słowo czerpało pokarm nie tylko ze studium Pisma Świętego, ale także z modlitwy kontemplacyjnej i wytrwałej praktyki pokuty.
3. Wzywając wstawiennictwa błogosławionego Andrzeja nad wszystkimi, którzy powierzają się jego opiece, pragnę was zachęcić, aby z tej rocznicy uczynić sposobną okazję do odnowienia wiary w Pana, który ubogaca Kościół tyloma przykładami świętości. Niech jego przykład i jego wstawiennictwo pomagają wiernym tej starożytnej diecezji i całej rodzinie augustiańskiej służyć Chrystusowi z ofiarnym i wiernym oddaniem, tak jak on starał się to czynić w każdej okoliczności swego życia.
Z tym życzeniem z serca udzielam Tobie, czcigodny Arcybiskupie Koadiutorrze, całej Archidiecezji L’Aquili, a także Zakonowi Augustiańskiemu i mieszkańcom Montereale, specjalnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Castel Gandolfo, 11 sierpnia 1997 r.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana