Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO OJCÓW KAPITULNYCH MISJONARZY SYNÓW NIEPOKALANEGO SERCA MARYI (KLARETYNÓW)
Watykan, 22 września 1997 r.
Do Przełożonego generalnego
i Ojców kapitulnych
Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca Maryi
1. Jest dla mnie wielką radością spotkać się z wami, którzy kończycie już XXII Kapitułę Generalną, podczas której rozważaliście wasz udział w misyjnym dziele ewangelizacji Kościoła, spoglądając w przyszłość z wielką nadzieją, aby żyć waszym charyzmatem dla dobra wspólnot kościelnych i całej ludzkości.
Przede wszystkim pozdrawiam serdecznie ojca Aquilino Bocosa, ponownie wybranego przełożonego generalnego, nowych radnych, a także zakonników, którzy reprezentujecie wszystkie prowincje zgromadzenia, obecnego dziś w Europie, Ameryce, Azji i Afryce. Za waszym pośrednictwem pragnę przekazać moje uznanie i szacunek pozostałym współbraciom, którzy swoimi modlitwami proszą o szczęśliwe i owocne zakończenie prac kapitulnych.
2. Wasze zgromadzenie, istniejące od ponad wieku, powstało z inspiracji św. Antoniego Marii Klareta, który po latach przemierzania Katalonii i głoszenia misji ludowych został mianowany arcybiskupem Santiago de Cuba — posłudze, której oddał się całkowicie dla zbawienia dusz. Po powrocie do Hiszpanii musiał znosić liczne cierpienia dla dobra Kościoła, aż wreszcie zmarł na wygnaniu w Fontfroide (Francja) w 1870 roku. Jego życie było jednak zawsze naznaczone naglącym wezwaniem św. Pawła: „Miłość Chrystusa przynagla nas” (2 Kor 5, 14).
Kościół bardzo ceni posługę słowa, którą pełnicie: w misji ad gentes, w środowiskach ludowych i pośród wykluczonych; w formacji nowych ewangelizatorów — zarówno zakonnych, jak i świeckich; w promowaniu życia zakonnego; w zadaniach wychowawczych i w odnowie wspólnot chrześcijańskich; wreszcie w podtrzymywaniu dialogu wiary z tymi, którzy szukają Boga.
W ten sposób staracie się być wierni waszemu Założycielowi i Ojcu, który czując, że powinien całkowicie oddać się innym, proponował wam wykorzystywanie wszystkich możliwych środków, jakie macie do dyspozycji — duszpasterstwa parafialnego, publikacji, misji ludowych, głoszenia ćwiczeń i rekolekcji duchowych — w głoszeniu Ewangelii wszystkim narodom (por. Konst. CMF, nn. 6 i 48).
W ten sposób, w duchu oddania Bogu, Kościołowi i ludzkości, realizujecie wasze powołanie, dając świadectwo miłości do Chrystusa poprzez stałe głoszenie Dobrej Nowiny oraz poprzez szczerą i skuteczną solidarność, zwłaszcza z najuboższymi, chorymi, osobami starszymi i tymi, którzy są daleko.
3. W ostatnich latach rozpoznanie duchowego doświadczenia Klareta — misjonarza — doprowadziło was do tego, by słowo Boże umieścić w centrum waszego życia osobistego i wspólnotowego. Jak Maryja, pragniecie przyjąć to zbawcze Słowo w waszym sercu, aby je rozważać, a następnie przekazywać innym. Z pewnością, drodzy misjonarze, to Słowo, żywe i skuteczne (por. Hbr 4, 12), umocni was w waszym powołaniu, pocieszy was i da nadzieję w trudach i cierpieniach (por. Rz 15, 4), a zarazem uczyni owocną waszą pracę duszpasterską. W obliczu trudności waszej posługi pamiętajcie o tym, co mówił wam Założyciel: „Nie wy będziecie mówić, lecz Duch waszego Ojca i waszej Matki będzie mówił w was” (Aut. 687).
4. Jest dla mnie szczególną radością stwierdzić, że u progu trzeciego tysiąclecia wasza Kapituła postawiła sobie za cel pogłębienie prorockiego wymiaru posługi słowa. Dzięki temu, reflektując nad wskazaniami i kierunkami poprzednich kapituł, mając w centrum postać Jezusa, namaszczonego i posłanego przez Ojca, aby ubogim głosić Dobrą Nowinę (por. Łk 4, 18; Aut. 687), zechcieliście odpowiedzieć na wezwanie, które skierowałem do wszystkich osób konsekrowanych w adhortacji apostolskiejVita consecrata (por. nn. 84–95). Tym, czego oczekuje się od Kościoła w godzinie głębokich przemian społecznych i kulturowych, jest aby jasnemu i trafnemu słowu posłańca towarzyszyła przejrzystość życia „człowieka Bożego”. Gdy ból, samotność i wykluczenie dotykają ludzkiego serca, oczekuje się od osób konsekrowanych nowej i jasnej propozycji miłości: poprzez czystość, która poszerza serce, poprzez ubóstwo, które usuwa bariery oraz poprzez posłuszeństwo, które buduje komunię we wspólnocie, w Kościele i w świecie. W ten sposób postawa prorocka będzie niosła nadzieję wszystkim, ponieważ poprzez was Bóg nadal będzie nawiedzał swój lud (por. Łk 7, 16).
Jesteście również wezwani, aby — w komunii z biskupami każdego miejsca — być „zaczynem ewangelicznym i ewangelizującym kultury trzeciego tysiąclecia oraz porządek społeczny narodów.” (Homilia w święto Ofiarowania Pańskiego, 2 lutego 1992 r., n. 5). Aby tak się stało, powinniście pielęgnować głęboką zażyłość z Chrystusem poprzez modlitwę, wytrwałe słuchanie Jego słowa oraz Eucharystię. Wzmacniajcie formację stałą poprzez studium i rozeznawanie wyzwań obecnej chwili i sprawiajcie, aby wasze serce stawało się coraz bardziej ofiarne w wychodzeniu naprzeciw bliźniemu, który potrzebuje miłości i nadziei.
Wasz przykład i oddanie niech będą także zaproszeniem i zachętą dla innych, zwłaszcza dla młodych, którzy — mimo obecnego braku powołań w niektórych miejscach — zechcą dołączyć do braterskiej i misyjnej wspólnoty, którą macie tworzyć, aby w ten sposób iść za Jezusem i zostać posłanymi do głoszenia (por. Mk 3, 14). Wasi bracia, 51 błogosławionych męczenników z Barbastro, jak również tylu innych męczenników, „w tym samym wieku dali świadectwo Chrystusowi, Panu, przez ofiarę własnego życia” (por. Vita consecrata, 86). Dlatego błagam Pana, aby przelana krew sprawiła wzrost ziarna wielu powołań misyjnych dla waszego Zgromadzenia, które powinny mieć dobrych i świętych formatorów.
5. Powierzam waszą Kapitułę i całe zgromadzenie Najświętszej Maryi Pannie, Matce Chrystusa i Kościoła. Niech Jej macierzyńskie Serce będzie dla wszystkich szkołą głębokiej jedności z Jezusem, słuchania Jego słowa oraz serdecznej miłości do wszystkich ludzi. W tym właśnie Sercu powinniście nadal szukać natchnienia, aby głosić światu miłosierdzie Pana i kochać Go tak, jak Ona Go kochała. Niech Jej wstawiennictwo wspiera was również w różnych dziełach apostolskich, w które jesteście zaangażowani. Z tymi żywymi uczuciami udzielam z miłością wam i wszystkim Misjonarzom Klaretynom, Synom Niepokalanego Serca Maryi, błogosławieństwa apostolskiego.
Watykan, 22 września 1997 r.
Jan Paweł II, Papież
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana