Jan Paweł II
LIST DO PRZEWODNICZĄCEJ KONFERENCJI RODZINY FRANCISZKAŃSKIEJ W ZWIĄZKU
Z JUBILEUSZOWĄ PIELGRZYMKĄ DO BAZYLIKI NAJŚWIĘTSZEGO ZBAWICIELA W RZYMIE
Watykan, 08 kwietna 2000 r.
Czcigodna Siostra
Carola Thomann
Przewodnicząca
Konferencji Rodziny Franciszkańskiej
1. Z radością kieruję moje serdeczne pozdrowienie do całej Rodziny Franciszkańskiej, zgromadzonej w Bazylice Najświętszego Zbawiciela w Rzymie, aby obchodzić Wielki Jubileusz. Łączę się z nią duchowo, wielbiąc Pana za świadectwo, jakie daje Kościołowi tylu osób, które wybrały wierne naśladowanie przykładu świętego Franciszka.
Zwracając się do Ciebie, Czcigodna Matko, pragnę przekazać wyrazy mojego szacunku i serdeczne pozdrowienia Przełożonym trzech Zakonów, które tworzą wielką Rodzinę naśladowców Biedaczyny z Asyżu, jak również licznym osobom, które na różne sposoby czerpią z jego ducha, mimo różnorodności habitów i dzieł. Wszystkim pragnę wyrazić uznanie za to, że chcieli wspólnie celebrować Wielki Jubileusz, zgromadzeni w Katedrze Biskupa Rzymu jako znak komunii z nim. Jakże nie wspomnieć, że właśnie w tym świętym miejscu święty Franciszek otrzymał zatwierdzenie swojej Reguły, która stała się drogą do świętości dla pokoleń braci i sióstr należących do ruchu franciszkańskiego?
2. Duch wiary, który ożywiał słowa i świadectwo świętego Franciszka, świętej Klary, świętego Ludwika, świętej Elżbiety Węgierskiej, jak również wszystkich Świętych i Błogosławionych wielkiej Rodziny Franciszkańskiej, niech odżyje w sercach ich córek i synów, którzy z wiarą i pobożnością odbywają swą pielgrzymkę jubileuszową! Jest to droga nawrócenia i odnowy, która prowadzi ich do adoracji Tajemnicy, jaką Rok Święty uroczyście wspomina: narodzenia Syna Bożego, Jego męki, śmierci i chwalebnego zmartwychwstania.
Chrystus, będąc bogaty, dla nas stał się ubogi, aby nas ubóstwem swoim ubogacić (por. 2 Kor 8, 9); stał się człowiekiem w łonie Dziewicy Maryi, Służebnicy, namiotu, domu i pałacu Syna Człowieczego (por. FF 259). To Chrystus jest prawdziwą „Bramą Świętą” Jubileuszu, przez którą należy przejść w duchu pokuty i radości, aby ożywić dar wiary i zaangażowanie misyjne.
3. Święty Franciszek przyjął dla się§bie bez zastrzeżeń Jezusa, Słowo, które stało się ciałem, jedyne „Słowo”, które w pełni objawia Boga Najwyższego. On jest jedyną „Drogą”, która prowadzi do Ojca, w Duchu, każdego człowieka, poprzez wierne i konsekwentne zachowywanie Ewangelii. Pan ukrzyżowany stał się dla Biedaczyny z Asyżu niezastąpionym wzorem myśli, pragnień i czynów. Dlatego podjął wymagające naśladowanie Jego życia pokornego, ubogiego, czystego i posłusznego woli Ojca aż do śmierci na krzyżu. Franciszek pozwolił, aby został wewnętrznie naznaczony znakiem tau symbolizującym odkupionych (por. Ez 9, 4) i pielgrzymując przez kraje i miasta, wszystkim wskazywał w krzyżu Chrystusa niezastąpioną podporę, pozwalającą bez lęku przeprawić się przez wzburzone morze życia.
Do Ojca pokutujących wkrótce dołączyła święta Klara, pierwsza roślinka i Matka Zakonu Ubogich Pań (por. FF 1074). Dusza płonąca miłością do niebieskiego Oblubieńca pragnęła, aby jej życie było wiernym „zwierciadłem” Syna Bożego i Jego Najświętszej Matki, aby w pokornym klasztorze św. Damiana opiewać niewysłowioną miłość Boga, nigdy nie zapominając, że dusza wierząca powinna odpowiadać na tak wielkie uniżenie intensywnym uczuciem miłości (por. FF 2904). Na wzór świętego Franciszka także dla niej Chrystus stał się Drogą, Bramą i Środkiem, dzięki którym można wejść do Królestwa Niebieskiego i zamieszkać w nim na zawsze.
4. Niezliczona rzesza braci i sióstr, którzy aż do dnia dzisiejszego poszli za Chrystusem naśladując świętych Franciszka i Klarę, stanowi jasne świadectwo płodności charyzmatu minoryckiego. Jest to skarb świętości, którym synowie i córki tych dwojga żebraków z Asyżu ubogacili Kościół. Przeszli przez świat, czyniąc dobro niezliczonym ludziom, którym ofiarowali pociągający przykład swojej oryginalnej ewangelicznej drogi życia. Niech będą nie tylko chlubą przeszłości, lecz także wzorem dla teraźniejszości, aby przygotować przyszłość, w której coraz wyraźniej będzie rozbrzmiewać orędzie miłości Boga w Chrystusie!
We współczesnym społeczeństwie, w którym z szczególną siłą rozbrzmiewa zachęta, by to, co przemijające, uznać za skarb serca, tym bardziej konieczne jest przypominanie i wiarygodne świadectwo, że tylko Bóg, Dobro najwyższe i jedyne, jest prawdziwym bogactwem nadającym sens naszemu życiu. Bóg jest prawdziwą nadzieją, radością i pełnym głębi szczęściem, których nie mogą dać uroki i obietnice świata (por. FF 261).
5. Pragnę teraz zwrócić się bezpośrednio do każdego z was, drodzy członkowie wielkiej Rodziny Franciszkańskiej. Niech Jubileusz będzie decydującym przejściem zbawczej miłości Boga w waszym życiu oraz nadzwyczajnym wydarzeniem łaski, które pobudzi was do niesienia ludziom wszystkich narodów i ras miłosierdzia i pokoju, których Seraficki Ojciec nauczał i którymi żył. Bądźcie gotowi przyjąć każdego, kto poszukuje ostatecznego sensu życia; nie wahajcie się przemierzać dróg i ścieżek wszystkich kontynentów, aby głosić Ewangelię „sine glossa”; ofiarujcie każdemu pozdrowienie „Pokój i Dobro”, które od czasów Biedaczyny stanowi znak rozpoznawczy Rodziny Franciszkańskiej.
Niech opieka Maryi, Królowej Aniołów i Zakonu Braci Mniejszych, oraz wstawiennictwo Świętych i Błogosławionych franciszkańskich pomagają wam być gorliwymi apostołami nowej ewangelizacji. „Niech Pan obdarzy was pokojem!” – niech to będzie życzenie i program waszego apostolatu. Głoście wszystkim, że Chrystus jest pokojem, i wzywajcie Go nieustanną modlitwą.
Wyrażając przez modlitwę swoje życzenia pomyślnego przebiegu tego duchowego wydarzenia, przyzywam obfitych łask na każdego z obecnych i wszystkim z serca udzielam specjalnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Watykan, 8 kwietnia 2000
IOANNES PAULUS PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana