Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO PASJONISTÓW Z OKAZJI 44. KAPITUŁY GENERALNEJ
Castel Gandolfo, 21 sierpnia 2000 r.
Do Najczcigodniejszego Ojca
José Agustína Orbegozo
Przełożonego Generalnego Pasjonistów
1. Cieszę się, że mogę skierować do Ojca to moje Przesłanie z okazji 44. Kapituły Generalnej Zgromadzenia Męki Chrystusa, zwołanej w Itaici, w brazylijskim stanie São Paulo. Przesyłam Ojcu serdeczne pozdrowienie, które z uczuciem kieruję także do Ojców Kapitulnych, zaangażowanych razem z Ojcem w wysiłek refleksji i planowania o wielkim znaczeniu dla Rodziny duchowej pasjonistów.
Kapituła Generalna jest zawsze wydarzeniem łaski i jest mocnym wezwaniem do poszukiwania autentycznych korzeni Instytutu, gwarantując w ten sposób wierność własnemu charyzmatowi. Dla waszego Zgromadzenia oznacza to głębsze rozpoznanie, jak dziś przeżywać cenne dziedzictwo powierzone wszystkim jego synom przez św. Pawła od Krzyża. Aby to uczynić, trzeba w pokorze wsłuchiwać się w Ducha Świętego, z pełną miłości uwagą wobec znaków czasu, weryfikując, dostosowując i na nowo podejmując wyjątkowy dar, jakiego Bóg udzielił Kościołowi i światu poprzez waszego świętego Założyciela.
2. Wasze Zgromadzenie kapitulne odbywa się w czasie Wielkiego Jubileuszu Roku Świętego 2000. Po raz pierwszy zbiera się ono na kontynencie latynoamerykańskim, daleko od Domu Generalnego Świętych Jana i Pawła na Celiusie, który mój poprzednik Klemens XIV powierzył wam w 1773 roku. Dokonując takiego wyboru, zechcieliście oddać hołd wielkiemu kontynentowi w pięćsetną rocznicę jego ewangelizacji, podkreślając misyjny i powszechny charakter waszego Zgromadzenia, a zarazem wyrażając solidarność z regionami naznaczonymi — niestety — ubóstwem i niesprawiedliwością. Poprzez tę znaczącą „pielgrzymkę miłości” pragniecie również odpowiedzieć na to, co podkreśliłem w Bulli ogłaszającej Wielki Jubileusz: „Wejście w nowe tysiąclecie zachęca wspólnotę chrześcijańską do poszerzenia spojrzenia wiary ku nowym horyzontom w głoszeniu Królestwa Bożego” (Incarnationis mysterium, 2), i pobudza uczniów Chrystusa, by z zapałem podjęli „misyjne zaangażowanie Kościoła wobec dzisiejszych wymagań ewangelizacji” (tamże).
Nie sposób nie zauważyć, że od samych początków obchody jubileuszowe stanowiły dla Pasjonistów znaczące etapy odnowionej gorliwości w służbie Kościoła. W Roku Świętym 1725 wasz Założyciel, będąc pielgrzymem w Rzymie, uzyskał od mojego czcigodnego poprzednika Benedykta XIII pierwszą ustną aprobatę nowej Rodziny zakonnej, a w Roku Świętym 1750 wraz z kilkoma współbraćmi gorliwie głosił misję jubileuszową w rzymskim kościele św. Jana de’ Fiorentini, otrzymując pochwały od Papieża Benedykta XIV.
3. Refleksja teologiczna i klimat duchowy tego Jubileuszu, roku „uwielbienia Trójcy” oraz roku „intensywnie eucharystycznego” (por. Tertio millennio adveniente, 55), stanowią opatrznościową sposobność duchowego ubogacenia dla waszej Rodziny zakonnej, która powstała w Kościele, aby „krzewić wdzięczną pamięć błogosławionej Męki naszego Pana Jezusa Chrystusa” (Reguły św. Pawła od Krzyża z 1775 r.). Męka Chrystusa jest najwyższym i ostatecznym objawieniem Tajemnicy Trójcy, a wasze Zgromadzenie czerpie w Eucharystii energię potrzebną, aby całe życie stawało się upamiętnieniem i naśladowaniem Ukrzyżowanego Zmartwychwstałego.
Ta zgodność z wydarzeniem jubileuszowym ujawnia się także w temacie Kapituły: „Męka Jezusa Chrystusa, pasja dla życia”, który ma podkreślić, że w świetle Ukrzyżowanego sensem istnienia jest dar z życia na służbę braciom: „Syn Człowieczy bowiem nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu” (Mk 10,45).
Śmierć Jezusa na krzyżu jest najwyższym wyrazem życia, które się daje. Otwiera ona wejście w pełnię życia bez końca, jakie Ojciec daje Synowi, przyjmując Jego całkowitą ofiarę: „Krzyż jest nadmiarem miłości Boga, która przelewa się na ten świat” (Vita consecrata, 24).
Życie darowane za nas na Krzyżu zostaje nam dane jako pokarm w Eucharystii. Jest to życie bosko-ludzkie: życie, które Słowo przyjęło od Dziewicy Maryi w chwili Wcielenia; życie uwielbione w zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu; życie, które Syn otrzymuje od Ojca w wieczności.
Przyjmując z wiarą, przez Syna, życie Ojca w mocy Ducha Świętego, w Eucharystii wierzący zostaje wprowadzony w samo serce Tajemnicy Trójcy.
4. Jest to głęboka rzeczywistość wiary, do której każdy z was, drodzy Pasjoniści, niewątpliwie często powraca w modlitwie i medytacji, w postawie pokornego przylgnięcia do zbawczej woli Chrystusa. W Eucharystii Jezus wzywa każdego ucznia, aby — jak On i z Jego pomocą — stawał się „chlebem łamanym” i „winem przelanym” dla braci, zawsze mając wzrok utkwiony w tajemnicy Jego śmierci i zmartwychwstania.
W istocie, od samych początków Pasjoniści oddawali wiernym cenną posługę nauczania kontemplacji Męki Chrystusa, którą czcigodny Założyciel nazywał „największym i najbardziej zadziwiającym dziełem miłości Boga”. Wielu z nich dało o niej świadectwo aż do męczeństwa, jak biskup bułgarski Eugeniusz Bossilkov, Innocenzo Canaura Arnau, Niceforo Diez i 25 towarzyszy, których miałem radość wynieść do chwały ołtarzy.
Patrząc na dokonane dobro, jakże nie zachęcić was, abyście nadal byli mistrzami modlitwy i szczególnymi świadkami Chrystusa ukrzyżowanego, czerpiąc z tajemnicy Krzyża siłę do wielkodusznego pielęgnowania pasji dla życia, zwłaszcza poprzez dialog i dzielenie się w waszych Wspólnotach? Jakże nie przypomnieć, że taka misja wymaga odwagi i radości w podejmowaniu ciężaru problemów życia zakonnego w każdym, konkretnym momencie dziejów? Dla wierzącego przeżywany czas zawsze ma cechy „drogi wyjścia”, w której „nieuchronnie zawiera się to, co należy do mysterium Crucis” (Vita consecrata, 40).
Ukrzyżowany umiłował nas „do końca” (J 13,1), ponad miarę i możliwości ludzkiej miłości. Oto źródło, z którego Pasjonista w sposób szczególny powinien czerpać swoją duchowość: kochać tam, gdzie najtrudniej kochać; kochać tam, gdzie najbardziej potrzeba miłości. Dzisiejsze społeczeństwo otwiera bezkresne przestrzenie dla tego szczególnego apostolatu.
W tym kontekście mieści się także głoszenie Misji ludowych — tradycyjnego apostolatu waszego Zgromadzenia od czasów Założyciela. Poprzez tę wyjątkową metodę apostolską możecie szerzyć wśród ludzi i w każdym środowisku nabożeństwo do Męki Chrystusa. Oczywiście, niekiedy trzeba będzie myśleć o nowych metodach duszpasterskich stosownie do różnych kultur i tradycji, ale waszą pierwszą troską niech zawsze pozostanie głoszenie Chrystusa, który z Krzyża odnawia wobec człowieka wszystkich czasów swoje wezwanie do pójścia za Nim z wiernym i ufnym zawierzeniem. Na wzór św. Pawła od Krzyża Pasjonista niech odczuwa jako swój szczególny obowiązek ofiarowanie ludowi chrześcijańskiemu tej niezwykłej okazji do ewangelizacji i nawrócenia. Misje ludowe, między innymi, jawią się jako szczególnie stosowne także w kontekście Roku Jubileuszowego. A obok tego zaangażowania nigdy nie zaniedbujcie — przeciwnie, intensyfikujcie — rekolekcji dla duchowieństwa i ludu, ucząc pielęgnowania ducha skupienia i modlitwy. Każdy wasz dom zakonny, któremu od początku nadawano wymowne miano „retreat” („domu skupienia”), niech będzie miejscem kontemplacji i ciszy, sprzyjającym spotkaniu z Chrystusem, naszym Boskim Odkupicielem.
5. W programie obrad kapitulnych przeznaczyliście szczególne miejsce na refleksję nad dzieleniem charyzmatu Pasjonistów ze świeckimi. Chodzi o „jeden z owoców nauki Kościoła jako komunii”, który dojrzał w czasach niedawnych i stanowi „nowy rozdział, bogaty w nadzieje, w historii relacji między osobami konsekrowanymi a laikatem” (Vita consecrata, 54). Jest to znak wzrostu żywotności kościelnej, który trzeba przyjąć i rozwijać. Z serca życzę, aby ci, których Duch wzywa do czerpania z tych samych źródeł waszej charyzmatycznej tradycji, mogli znaleźć w was braci i — przede wszystkim — przewodników zdolnych nie tylko dzielić się z nimi charyzmatem, lecz zwłaszcza formować ich do autentycznej duchowości Pasjonistów.
Z radością powierzam prace kapitulne i każde wasze wielkoduszne postanowienie Najświętszej Maryi Pannie, św. Pawłowi od Krzyża oraz licznym Świętym i Błogosławionym, którzy ubogacają wielowiekową historię waszego Instytutu, aby pomagali wam dziś na nowo ukazywać charyzmat początków jako skuteczny zaczyn ewangelicznej płodności we współczesnym świecie.
Z tymi życzeniami, zapewniając o pamięci w modlitwie za każdego z was, za całą Rodzinę Pasjonistów oraz za tych, których spotykacie w waszej codziennej posłudze apostolskiej, z serca udzielam wszystkim szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Z Castel Gandolfo, 21 sierpnia 2000 r.
Jan Paweł II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana