Jan Paweł II
LIST Z OKAZJI 50. ROCZNICY ZAŁOŻENIA BENEDYKTYŃSKIEGO ZGROMADZENIA SIÓSTR WYNAGRADZAJĄCYCH NAJŚWIĘTSZEMU OBLICZU NASZEGO PANA JEZUSA CHRYSTUSA
Watykan, 27 września 2000 r.
Czcigodny Brat
Kardynał Fiorenzo Angelini
Emerytowany Przewodniczący
Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia
1. Z okazji pięćdziesiątej rocznicy założenia umiłowanego benedyktyńskiego Zgromadzenia Sióstr Wynagradzających Najświętsze Oblicze Naszego Pana Jezusa Chrystusa pragnę z radością przyłączyć się do dziękczynienia, które Wasza Eminencja, Księże Kardynale, zanosi do Pana wraz z Siostrami tego zasłużonego Instytutu zakonnego, któremu od wielu lat towarzyszy z roztropną i wytrwałą troską.
Warto w tym momencie powrócić pamięcią do początków Instytutu, które nie były pozbawione szczególnego natchnienia z wysoka: gdy Kościół obchodził Rok Jubileuszowy „wielkiego powrotu i wielkiego przebaczenia”, Sługa Boży Ildebrando Gregori, ówczesny opat generalny sylwestryńskiej Kongregacji Benedyktynów, poprzez konsekwentne i wymagające zastosowanie Reguły św. Benedykta powołał do życia dzieło opieki oraz formacji ludzkiej i duchowej najbardziej ubogich i opuszczonych dzieci, ofiar drugiej wojny światowej. W tych „najmniejszych” potrafił on dostrzec, w świetle ewangelicznego napomnienia, cierpiące Oblicze Chrystusa. Pobożne Stowarzyszenie, utworzone 15 sierpnia 1950 roku, w krótkim czasie uzyskało uznanie jako zgromadzenie zakonne na prawie diecezjalnym, a następnie na prawie papieskim.
2. Stałe odniesienie do Najświętszego Oblicza Chrystusa podtrzymywało duchowość tych wszystkich, które od początków Zgromadzenia aż do dziś podejmowały trud wynagradzania zniewag codziennie wyrządzanych Panu: zobowiązanie to wyraża się, zgodnie z wezwaniem św. Benedykta, w codziennym życiu modlitwy („ora”) oraz w nieustannym wysiłku („labora”), aby być obecnym przy niezliczonych krzyżach, na których Syn Boży nadal bywa krzyżowany. Wzorem dla Sióstr Wynagradzających Najświętszemu Obliczu jest Dziewica Maryja, do której Sługa Boży opat Ildebrando Gregori pragnął nawiązać, zakładając Zgromadzenie w dniu uroczystości Wniebowzięcia.
Dziękuję Panu za rozwój powołań, jakiego w ciągu tych pięćdziesięciu lat doświadczyło Zgromadzenie, także dzięki głębokiej wierności charyzmatowi założycielskiemu. Hojna odpowiedź, z jaką niemało młodych osób przyjęło w tych latach wezwanie Pana, doprowadziła do powstania nowych i dynamicznych wspólnot w Indiach, w Polsce, w Rumunii i w Afryce, gdzie Instytut podjął obiecujące inicjatywy apostolatu misyjnego.
3. To rozszerzenie obecności i służby umożliwiło podjęcie nowych form pomocy najuboższym i cierpiącym, zarówno dzieciom, jak i osobom starszym, w których na nowo ukazuje się, niekiedy w sposób szczególnie poruszający, cierpiące Oblicze Jezusa.
Pragnę również wyrazić Zgromadzeniu moje uznanie za to, że obok apostolatu służby cierpiącym rozwija coraz głębsze zgłębianie duchowości, z której apostolat ten czerpie inspirację i siłę. W tym celu Zgromadzenie wniosło decydujący wkład w powstanie Międzynarodowego Instytutu Badań nad Obliczem Chrystusa, którego celem jest wspieranie — poprzez doroczne kongresy, wartościowe publikacje oraz liczne inicjatywy — pogłębionej refleksji nad Obliczem Jezusa oraz szerzenie Jego kultu; jedno i drugie zostało podkreślone w biblijnym wyrażeniu wyrytym na medalu Najświętszego Oblicza: „Illumina, Domine, vultum tuum super nos”.
4. U progu nowego tysiąclecia, gdy z sercem pełnym wdzięczności Bogu spoglądam na owoce dobra, jakie Instytut wydał w ciągu pięćdziesięciu lat, które upłynęły od Jubileuszu 1950 roku aż do dziś, z serca życzę, aby ta rocznica stała się dla każdej Siostry Wynagradzającej okazją do odnowionego entuzjazmu dla daru powołania i była bodźcem do radosnego świadectwa życia konsekrowanego, będącego wzorem dla innych.
Powierzam te życzenia wstawiennictwu Maryi, Matki Chrystusa umarłego i zmartwychwstałego, prosząc Ją, aby pomagała Siostrom Wynagradzającym Najświętszemu Obliczu żyć ślubami z surowością, a zarazem z radością tych, którzy poprzez przyjęcie rad ewangelicznych jednoczą się z Chrystusem, który z miłości stał się „posłuszny, czysty i ubogi” (Lumen gentium, 46).
Z tymi uczuciami z radością udzielam specjalnego Błogosławieństwa Apostolskiego Tobie, Księże Kardynale, Siostrom Wynagradzającym Najświętszemu Obliczu oraz wszystkim, którzy łączą się z nimi w dziękczynieniu Bogu za tę radosną rocznicę jubileuszową.
Watykan, dnia 27 września 2000 roku.
IOANNES PAULUS PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana