Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO MŁODZIEŻOWEGO RUCHU GUANELLIANÓW Z OKAZJI KRAJOWEGO MEETINGU W COMO
Watykan, 20 kwietnia 2002 r.
Najdrożsi młodzi „guanellianie”!
1. Z radością kieruję do was wszystkich moje serdeczne pozdrowienie — do was, którzy z różnych regionów Włoch zgromadziliście się w Como, aby uczestniczyć w Krajowym Meetingu Młodzieżowego Ruchu Guanelliańskiego. To ważne spotkanie przedłuża i pogłębia, w świetle i radości czasu paschalnego, entuzjastyczne doświadczenie, które przeżyliście w Roku Dwutysięcznym wraz z wieloma waszymi rówieśnikami przybyłymi z całego świata z okazji niezapomnianego Światowego Dnia Młodzieży na Tor Vergata. Zarazem spotkanie tych dni w Como stanowi dla was kolejny znaczący etap na drodze przygotowania do najbliższego Światowego Dnia Młodzieży w Toronto, na który już teraz wyznaczam wam spotkanie.
2. Prace tego zjazdu w Como angażują was w pogłębioną konfrontację z doświadczeniem dwojga prawdziwych uczniów Pana: błogosławionych księdza Alojzego Guanelli i siostry Klary Bosatty. Nie wahajcie się oddać w ich szkołę świętości, zwłaszcza poprzez poświęcenie się ostatnim i opuszczonym, poruszeni pełną i niewzruszoną ufnością w Opatrzność.
Ksiądz Guanella i siostra Klara byli tak zafascynowani miłością Chrystusa, że stawali się głęboko solidarni z cierpieniem ubogich, w których widzieli jaśniejące oblicze Pana (por. Mt 25, 31–46). To przesłanie wrażliwości i troski wobec drugiego jest niezwykle potrzebne w dzisiejszym świecie, który często grozi zatonięciem w egoizmie i obojętności oraz odczuwa radykalną potrzebę szczodrych świadków ideału miłości i dzielenia się ze wszystkimi, zwłaszcza z braćmi najbardziej doświadczonymi.
Jest to z pewnością cenny i wymagający ideał, ale nie powinniście sądzić, że jest on poza waszym zasięgiem. Czyż sekret „duchowego powodzenia” Alojzego i Klary nie tkwi właśnie w prostocie życia, opartej na solidnej duchowości, zbudowanej z wytrwałej modlitwy i stałego odniesienia do Eucharystii?
Drodzy przyjaciele, pozwólcie, że w tym miejscu skieruję do was szczere słowo: bez modlitwy nie można osiągnąć celu stania się świętymi! Modlitwa otwiera nas na Innego, na Jezusa Chrystusa, uczy patrzeć na osoby i sytuacje z perspektywy Jego miłości. W modlitwie staramy się budować w sobie nowego człowieka, ukształtowanego według serca Chrystusa.
3. Czerpcie siłę z łaski sakramentalnej Eucharystii, która pozwoli wam pozostać mocno zakotwiczonymi w woli Bożej. Pobożność eucharystyczna powinna kształtować całe wasze życie, ukierunkowywać wasze wybory, inspirować ideały solidarności i pomagać wam żyć w komunii z braćmi, zaczynając od tych, którzy żyją obok was, aby następnie objąć duchowo każdego człowieka.
W tym względzie dowiedziałem się z satysfakcją, że w każdą pierwszą sobotę miesiąca spotykacie się w Sanktuarium Najświętszego Serca w tym mieście na nocnej adoracji eucharystycznej. Gratuluję wam tej pięknej inicjatywy, którą zamierzacie przeżywać wspólnie także podczas obecnego meetingu. Jest to mocne świadectwo idące pod prąd powszechnej mentalności, ponieważ proponuje szczególną „dyskotekę ciszy”, gdzie można spotkać Jezusa „sercem przy sercu” i uczynić z Eucharystii źródło inspirujące fundamentalne wybory życiowe.
Niech rzeczywiście Jezus eucharystyczny będzie coraz bardziej w centrum waszej egzystencji osobistej i wspólnotowej, zgodnie ze szczęśliwą intuicją błogosławionego Alojzego Guanelli: „On pragnie znaleźć cię, by rozmawiać z tobą sercem przy sercu”.
Pragnę szczególnie powtórzyć wam to, co powierzyłem wszystkim młodym podczas spotkania na Tor Vergata: „Niech Eucharystia kształtuje wasze życie, życie rodzin, które założycie. Niech ukierunkowuje wszystkie wasze wybory życiowe… niech inspiruje ideały solidarności i sprawia, że będziecie żyć w komunii z braćmi rozsianymi po wszystkich zakątkach planety” (Omelia, n. 6, in L’Osservatore Romano, 21-22 agosto 2000, p. 7).
4. Spotkanie z Jezusem w modlitwie i w Eucharystii nie przestanie rozświetlać nowym światłem waszego życia i pobudzać was do bycia Jego świadkami wśród waszych rówieśników. W tej perspektywie kieruję także do was zaproszenie, abyście byli misjonarzami Ewangelii w środowiskach, w których odbywa się wasza codzienna aktywność. Nieście słowo Jezusa, które jest słowem życia i nadziei, do wszystkich, zwłaszcza do tych, którzy znajdują się w trudnej sytuacji i ryzykują utratę sensu oraz wartości własnego życia.
Chciałbym odnowić wobec was, w tej znaczącej okoliczności, apel, który skierowałem do wszystkich młodych na Tor Vergata: przyjmijcie zobowiązanie, aby być stróżami poranka u progu nowego tysiąclecia. Jest to zobowiązanie pierwszorzędne, które zachowuje całą swoją aktualność i pilność w tym pierwszym odcinku stulecia, na którego horyzoncie pojawiają się niestety po raz kolejny ciemne chmury przemocy i lęku. Dziś bardziej niż kiedykolwiek potrzebni są ludzie o świętym życiu, strażnicy, którzy ogłaszają całemu światu nowy poranek nadziei, braterstwa i pokoju.
5. Drodzy przyjaciele z Młodzieżowego Ruchu Guanelliańskiego! Kontynuujcie z entuzjazmem i ofiarnością drogę, którą podjęliście, w głębokiej komunii z całą wspólnotą Kościoła. Starajcie się być w każdym środowisku „solą ziemi i światłem świata” (por. Mt 5, 13–14): w szkole i na uniwersytecie, w świecie pracy i w sporcie, w rodzinie i wśród przyjaciół.
Powierzam was macierzyńskiej opiece Dziewicy Maryi, wiernej uczennicy swego Syna Jezusa i wzoru pełnego przylgnięcia do łaski Bożej dla wszystkich wierzących. Przyzywam nad wami także niebiańskiego wstawiennictwa błogosławionych Alojzego Guanelli i Klary Bosatty, aby towarzyszyli wam w tych dniach spotkań oraz na całej waszej drodze duchowej, osobistej i wspólnotowej.
Z tymi uczuciami, zapewniając was o mojej bliskości w modlitwie, z serca wam błogosławię wraz z kapłanami i animatorami waszego Ruchu oraz ze wszystkimi waszymi przyjaciółmi.
Z Watykanu, 20 kwietnia 2002
IOANNES PAULUS II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana