Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO ZGROMADZENIA SIÓSTR ŚW. JANA CHRZCICIELA I ŚW. KATARZYNY
ZE SIENY Z OKAZJI KAPITUŁY GENERALNEJ
Castel Gandolfo, 11 lipca 2002 r.
Do Czcigodnej Matki
Marii Floriany Pasqualetto
Przełożonej Generalnej Zgromadzenia
Sióstr św. Jana Chrzciciela i św. Katarzyny ze Sieny
1. Z wielką radością dowiedziałem się, że Zgromadzenie Sióstr św. Jana Chrzciciela i św. Katarzyny przeżywa w tym miesiącu lipcu swoją Kapitułę Generalną, której temat brzmi: „Z tej struktury wyłania się nowa żywotność Instytutu dla dobra Kościoła i społeczeństwa dziś i w przyszłości”. To ważne wydarzenie daje mi dobrą sposobność wyrażenia duchowej bliskości wobec waszego Instytutu oraz skierowania serdecznego słowa życzeń do Matki i do sióstr wybranych na Zgromadzenie Kapitulne, podczas którego będziecie zastanawiać się, jak otworzyć Zgromadzenie na nowe perspektywy rozwoju duchowego i apostolskiego.
Aby to uczynić, pragnąc kontynuować dotychczasową drogę, zamierzacie powrócić do początków Instytutu i na nowo odczytać to, co lubicie nazywać jego „strukturą”, czyli Regułę i Konstytucje. Słusznie jesteście przekonane, że pierwotna inspiracja Medei Ghiglino Patellani, która pod koniec XVI wieku poświęciła się w Genui integralnej formacji młodzieży, zachowuje do dziś pełną aktualność. W ten sposób, wychodząc od zapału początków, pragniecie czerpać wewnętrzne natchnienie, by kierować się ku nowym, odważnym celom misyjnym. Myślę w tym kontekście o projektach dotyczących dwóch Prowincji — we Włoszech i w Brazylii — jak również o niedawnym otwarciu waszej rodziny zakonnej na Albanię i Boliwię.
2. Młoda Medea, głęboko związana ze swoim miastem, powierzyła rodzące się dzieło opiece św. Jana Chrzciciela, patrona Genui oraz św. Katarzyny ze Sieny: Jana, który wskazuje na Jezusa, Baranka Bożego, oraz Katarzyny, kobiety apostolskiej, przepełnionej prorocką miłością do Chrystusa i Kościoła. Tych dwoje wielkich świętych, w których widziała w pełni zrealizowane swoje pragnienie bezwarunkowej przynależności do Chrystusa, było jej stałymi punktami odniesienia i towarzyszyło dalszemu rozwojowi Instytutu.
Pod doświadczonym kierownictwem jezuity, ojca Bernardina Zanoniego, Założycielka postanowiła przekładać na codzienność wielką „lekcję” Ćwiczeń św. Ignacego Loyoli, nieustannie poszukując mądrej równowagi między osobistym doświadczeniem duchowym a wymaganiami życia wspólnego. Pełne życie wspólnotowe oraz wychowanie młodych z uwzględnieniem całej osoby ludzkiej stanowiły od początku serce waszego charyzmatu.
Jestem pewien, że Kapituła Generalna, również dzięki uważnemu ponownemu odczytaniu waszej historii, będzie czasem sprzyjającym, by uczynić kolejny krok przez całą Rodzinę Sióstr św. Jana Chrzciciela i św. Katarzyny ze Sieny, dostosowując pierwotną Regułę życia do zmienionych wymagań naszych czasów, bez naruszania niczego z jej istoty.
3. Niech waszą troską będzie przede wszystkim zachowanie „komunii”, elementu centralnego, a zarazem syntezy waszego charyzmatu. Właśnie na początku Reguły Założycielka chciała umieścić zobowiązanie do wspólnoty: „Mają żyć wspólnie we wszystkim” (art. 1 RP). To „we wszystkim” podkreśla całkowitą przynależność osoby do wspólnoty zakonnej. Oznacza równocześnie, że działalność nigdy nie powinna być owocem wyborów indywidualnych, lecz świadectwem ducha stałej wspólnotowej jedności.
Ta szczególna cecha waszego charyzmatu dobrze odpowiada jednemu z priorytetów wskazanych przeze mnie w Liście apostolskim Novo millennio ineunte, a mianowicie „czynić Kościół domem i szkołą komunii” (n. 43). Napisałem tam: „Zanim przystąpimy do programowania konkretnych przedsięwzięć, należy krzewić duchowość komunii, podkreślając jej znaczenie jako zasady wychowawczej” (tamże). To prawda: posługa apostolska, w której jaśnieje chwała Boga, wypływa z rzeczywiście przeżywanej komunii.
Taka perspektywa zobowiązuje członkinie Instytutu do odnowienia Konstytucji poprzez uważne rozeznanie i stałe odniesienie do woli Założycielki, ożywione tym samym pragnieniem współpracy ze „Świętym Dziełem Większej Chwały Bożej, które polega na szczególnym i powszechnym dobru dusz odkupionych najdroższą krwią Jezusa”.
Miłować Boga i Kościół: tym samym ideałem, który ożywiał Medeę Ghiglino Patellani, nie przestaną inspirować się jej duchowe córki w swojej posłudze wychowawczej, nieustannie odwołując się do podstawowej zasady pedagogicznej jedności osoby ludzkiej. W ten sposób, wierne pierwotnemu charyzmatowi i posłuszne działaniu Ducha Świętego, będą potrafiły odpowiadać na wyzwania obecnej chwili historycznej poprzez wybory misyjne otwarte na „znaki czasu”.
4. Czcigodna Matko, dziękując Panu za znaczące dzieło, jakie wasze Zgromadzenie spełnia w Kościele i w społeczeństwie, proszę, aby Kapituła Generalna stała się opatrznościową okazją do głębokiej odnowy, pozwalając — mimo trudności obecnego czasu — wytrwale iść drogą podjętą z pełnym zaufaniem wobec Bożej Opatrzności.
Maryja, Gwiazda nowej ewangelizacji, niech towarzyszy Matce oraz wszystkim Siostrom i niech wyprasza każdej potrzebne łaski u swego Boskiego Syna. Z tymi uczuciami, upraszając obfitości darów niebieskich dla prac Kapituły, z serca udzielam Matce, Siostrom Kapitulnym oraz całemu Zgromadzeniu błogosławieństwa apostolskiego.
Z Castel Gandolfo, 11 lipca 2002 r.
IOANNES PAULUS II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana