Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO PRZEŁOŻONEJ GENERALNEJ INSTYTUTU SIÓSTR NAJMNIEJSZYCH MATKI BOŻEJ WSPOMOŻENIA DUSZ CZYŚĆCOWYCH
Castel Gandolfo, 02 września 2002 r.
Do Czcigodnej Matki
Siostry Fabioli Detomi
Przełożonej Generalnej Instytutu
Sióstr Najmniejszych Matki Bożej Wspomożenia Dusz Czyśćcowych
1. Pragnę najpierw skierować do Matki moje serdeczne pozdrowienie i życzenia z okazji Kapituły generalnej Zgromadzenia. Kieruję je także do Sióstr powołanych do posługi przewodzenia i animowania waszej Rodziny zakonnej, zachęcając je do pełnienia z wielkodusznym sercem delikatnego zadania rządzenia, które zostało im powierzone. Rozszerzam je ponadto na Siostry uczestniczące w Kapitule, życząc, aby doświadczenie tych intensywnych dni spędzonych w Rzymie stało się źródłem ubogacenia ludzkiego i duchowego. Niech wreszcie moje serdeczne słowo dotrze do każdej z Sióstr Najmniejszych Matki Bożej Wspomożenia Dusz Czyśćcowych pracujących we Włoszech, Argentynie, Kolumbii i Rumunii, wraz z zapewnieniem o moim ojcowskim wsparciu.
Zgromadzenie kapitulne stanowi ważną okazję do refleksji nad wspólnotową drogą dotychczas przebytą, jak również do opracowania projektów posługi apostolskiej w wierności pierwotnemu charyzmatowi Instytutu. Temat „Świadczyć o Chrystusie, naszej nadziei, w świecie, który się zmienia” pozostaje w zgodzie z duszpasterskimi wskazaniami Episkopatu włoskiego na pierwsze dziesięciolecie nowego wieku i tysiąclecia.
Czcigodna Matko, wspólnym zamiarem tej Rodziny zakonnej jest podjęcie na nowo, z odnowionym entuzjazmem, po przerwie kapitulnej, codziennych działań, podkreślając, że Chrystus, nasza nadzieja, stanowi fundament wszystkiego i jest celem, ku któremu wszystko zmierza. Jego tajemnicza obecność podtrzymuje żywym to napięcie eschatologiczne, które powinno charakteryzować każdego wierzącego. Wasze Zgromadzenie uznaje to eschatologiczne napięcie istnienia za jedną ze swoich podstawowych cech, otrzymanych w dziedzictwie od błogosławionego Założyciela.
2. Życie błogosławionego Franciszka Faà di Bruno było przeniknięte nadzieją, Miałem go radość wynieść do chwały ołtarzy 25 września 1988 roku. Ożywiany nieustannym wewnętrznym pragnieniem współpracy w dziele zbawienia braci, troszczył się o ich ostateczny los. Ostatecznym celem człowieka jest bowiem spotkanie z Bogiem — spotkanie, do którego należy przygotowywać się już teraz przez stałe zaangażowanie ascetyczne, odrzucając zło i czyniąc dobro.
Już od młodości odczuwał troskę o zbawienie dusz i dlatego, jeszcze zanim założył Zgromadzenie, zapragnął wznieść w Turynie świątynię poświęconą Matce Bożej Wspomożenia Dusz Czyśćcowych. Troska o „suffragium” dla dusz czyśćcowych — oto, Czcigodna Matko i drogie Siostry, wasz charakterystyczny charyzmat, który pobudza was do nieustannej modlitwy za tych, którzy nas poprzedzili. Ta sama intuicja charyzmatyczna stanowi konkretną zachętę, aby każdy dzień ziemskiego życia napełniać dobrami, które nie przemijają i nie ulegają zepsuciu.
Jest to ważna prawda, którą pragniecie głosić poprzez waszą działalność ewangelizacyjną, podtrzymywaną modlitwą i towarzyszącą jej akceptacją oraz ofiarowaniem Bogu cierpienia w zjednoczeniu z ofiarą Chrystusa, aby dusze zostały zbawione. Pierwszą i najwyższą formą miłości wobec braci jest pragnienie ich wiecznego zbawienia. Miłość chrześcijańska nie zna granic i przekracza nawet ograniczenia przestrzeni i czasu, pozwalając nam kochać także tych, którzy już opuścili tę ziemię.
3. Najdroższe Siostry w Chrystusie, zachowujcie nienaruszonego ducha Założyciela! Z radością powtarzam dziś to, co powiedziałem przy okazji jego beatyfikacji. Franciszek Faà di Bruno — mówiłem wówczas — jest „gigantem wiary i miłości”, ponieważ jego orędzie światła i miłości „dalekie od wyczerpania, okazuje się niezwykle aktualne, pobudzając do działania tych, którym drogie są wartości ewangeliczne” (Insegnamenti XI/3 [1988], s. 948).
Idąc jego śladami, postępujcie z wiernością i odwagą po obranej drodze, czerpiąc światło i siłę z jego nauczania oraz czyniąc żywym i aktualnym jego niezwykłe doświadczenie i świetlane dziedzictwo. Bądźcie przede wszystkim niestrudzonymi i radosnymi zwiastunkami nadziei dla ludzkości naszych czasów, zbyt często przyćmionej przemocą i niesprawiedliwością oraz zamkniętej w horyzontach wyłącznie doczesnych. Naśladując waszego Błogosławionego, odnawiajcie najpierw same siebie w nadziei, aby następnie stać się w Kościele i w świecie jej płodnymi nosicielkami. Miejcie „pragnienie” zbawienia dusz, pomagając każdemu bratu i siostrze odkrywać owo „jeszcze nie” i to wieczne „po drugiej stronie”, ku któremu wszyscy zmierzamy. Przyszłość wieczna buduje się już teraz, w czasie, poprzez trud każdego dnia.
Z tymi uczuciami i życzeniami przyzywam na was, najdroższe Siostry, na wasze Wspólnoty i na wszystkich, których spotykacie w waszej codziennej posłudze, niebieskie wstawiennictwo Matki Bożej Wspomożenia Dusz Czyśćcowych oraz błogosławionego Franciszka Faà di Bruno, a zarazem z serca wam błogosławię, wraz ze wszystkimi osobami wam drogimi.
Castel Gandolfo, 2 września 2002 r.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana