Jan Paweł II
«CONVOCATIS AUTEM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH JUNÍPEROWI SERRA
Rzym, 25 września 1988 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Zwoławszy Dwunastu, dał im moc i władzę nad wszystkimi złymi duchami oraz moc uzdrawiania chorób. I wysłał ich, aby głosili królestwo Boże i uzdrawiali chorych. Mówił do nich: «Nie bierzcie nic na drogę: ani laski, ani torby podróżnej, ani chleba, ani pieniędzy; nie miejcie też po dwie suknie». (…) Oni zaś wyruszyli i przechodzili przez wsie, głosząc Ewangelię i uzdrawiając wszędzie” (Łk 9, 1-3. 6).
Te słowa, przez które Pan Jezus powierzył Dwunastu zadanie głoszenia Ewangelii oraz niesienia ulgi cierpieniom braci spotykanych na drodze, zostały dobrze zrozumiane i wiernie wypełnione przez Sługę Bożego brata Junípera Michała Józefa Serra Ferrera, kapłana Zakonu Braci Mniejszych. Nie ulega wątpliwości, że długo rozważał on te słowa w sercu i odnajdywał w nich tego samego ducha, którym kierował się św. Franciszek z Asyżu, założyciel zakonu, do którego należał, gdy posyłał swoich braci na cały świat.
Urodził się w miejscowości Petra na Majorce dnia 24 listopada 1713 roku w rodzinie rolników i na chrzcie świętym otrzymał imiona Michał Józef. Wstąpiwszy do Zakonu Braci Mniejszych w roku 1730, otrzymał imię Juníper. Po przyjęciu święceń kapłańskich w roku 1737 przez pewien czas wykładał filozofię i teologię, nie zaniedbując jednak działalności duszpasterskiej, zwłaszcza kaznodziejstwa, dzięki któremu szybko zdobył opinię wybitnego kaznodziei. W roku 1749 udał się do Meksyku. Wkrótce po przybyciu został skierowany do misji Sierra Gorda, położonej na północny wschód od miasta Meksyk. Przez dziewięć lat pełnił tam urząd mistrza nowicjatu, oddając się jednocześnie ukochanej przez siebie posłudze głoszenia Ewangelii.
W roku 1767 został mianowany przełożonym misji Dolnej Kalifornii, a niespełna dwa lata później udał się do Górnej Kalifornii, czyli na teren dzisiejszego stanu Kalifornia, gdzie głównie dzięki jego staraniom powstały misje św. Dydaka, św. Karola Boromeusza, św. Antoniego z Padwy, św. Gabriela Archanioła, św. Ludwika Biskupa, św. Franciszka z Asyżu, św. Jana Kapistrana, św. Klary z Asyżu oraz św. Bonawentury.
Spory, które powstały pomiędzy misjonarzami a hiszpańskim namiestnikiem Kalifornii, skłoniły brata Junípera do napisania „Karty praw Indian”, w której domagał się prawa do kierowania i wychowywania Indian, którzy przyjęli chrzest. Brat Juníper i jego współbracia uczyli Indian uprawy ziemi oraz korzystania z bogactw naturalnych, aby mogli osiągnąć lepsze warunki życia. Jego miłość do Indian miała tę samą siłę i hojność ducha, co ewangeliczna miłość wypływająca z całkowitego zaparcia się siebie oraz ducha pojednania i pokoju, zarówno wobec Indian chrześcijan, jak i pogan.
Słowa, które brat Juníper napisał do namiestnika, uważa się za program jego życia i duchowy testament: „Jeśli nawet Indianie — chrześcijanie lub poganie — mieliby mnie zabić, należy im przebaczyć… Temu, który zabije, trzeba pomóc zrozumieć to, czego nie zna, aby wypełniło się prawo chrześcijańskie, które nie pragnie śmierci grzesznika, lecz jego zbawienia”. Ostatnie lata życia brat Juníper poświęcił kierowaniu misjami i pisaniu listów do wszystkich misjonarzy, pragnąc zakładać nowe placówki misyjne.
Zmarł dnia 28 sierpnia 1784 roku w misji św. Karola Boromeusza, opłakiwany przez wszystkich, zwłaszcza przez Indian, którzy nazywali go „Błogosławionym Ojcem”.
Przez trzydzieści cztery lata poświęcał się pracy misyjnej, umacniany przez Jezusa, ku któremu nieustannie kierował swój umysł, kontemplując Go jako Ukrzyżowanego, który dla odkupienia ludzi zniósł niewypowiedziane cierpienia. Jego wielka miłość poruszała młodych i starszych, którzy go znali i czcili jako świętego oraz prawdziwego apostoła. Opinia o jego świętości zawsze pozostawała żywa i aż do naszych czasów coraz bardziej się rozszerzała.
W latach 1948–1949 przeprowadzono proces informacyjny w dawnej diecezji Monterey w Kalifornii oraz w Los Angeles. W roku 1981 urząd historyczno-hagiograficzny Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych opublikował Positio o życiu i cnotach Sługi Bożego. Następnie, zgodnie z przepisami prawa, w tejże Kongregacji przeprowadzono dyskusję nad cnotami Sługi Bożego, które dnia 9 marca 1985 roku uznaliśmy za heroiczne.
Cud przedstawiony do beatyfikacji Sługi Bożego dokonał się dnia 15 kwietnia 1960 roku w szpitalu De Paul w mieście Saint Louis w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. Dzięki temu cudowi została uzdrowiona siostra Bonifacja Dyrda. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa dnia 11 grudnia 1987 roku stwierdziliśmy prawdziwość tego cudownego uzdrowienia. Postanowiliśmy wreszcie, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie na placu św. Piotra dnia 25 września 1988 roku.
Dzisiaj więc podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Sergia Obeso Rivery, arcybiskupa Jalapy, Luigiego Bommarita, arcybiskupa Katanii, Anastasia Alberta Ballestrera, arcybiskupa Turynu, Tadeusza Shubsdy, biskupa Monterey w Kalifornii, Laurenta Noëla, biskupa Trois-Rivières w Kanadzie, oraz Miguela Rochy Cabanellasa, arcybiskupa Walencji, a także wielu innych braci w biskupstwie i licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Michałowi Augustynowi Pro, Józefowi Benedyktowi Dusmetowi, Franciszkowi Faà di Bruno, Juníperowi Michałowi Józefowi Serra Ferrerowi, Fryderykowi Janssoone Bollengierowi oraz Józefie Naval Girbés przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto: Michała Augustyna Pro dnia 23 listopada, Józefa Benedykta Dusmeta dnia 4 kwietnia, Franciszka Faà di Bruno dnia 27 marca, Junípera Michała Józefa Serra Ferrera dnia 28 sierpnia, Fryderyka Janssoone Bollengiera dnia 4 sierpnia oraz Józefy Naval Girbés dnia 24 lutego, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wypowiedzeniu tych słów najpierw sami modliliśmy się do nowych Błogosławionych, a następnie przedstawiliśmy wszystkim wiernym ich cnoty jako wzór do naśladowania, prosząc równocześnie Boga, aby w swoim Kościele — płodnej Matce świętych — nieustannie wzbudzał takich mężczyzn i kobiety, którzy przykładem swego życia, niczym światłem, wskazują braciom drogę zbawienia, prowadzącą do królestwa niebieskiego pośród licznych trudności.
To zaś, co postanowiliśmy, chcemy, aby zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 25 września 1988 roku, w dziesiątym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana