Jan Paweł II
«FRUCTUS AUTEM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU FRYDERYKOWI JANSSOONE
Rzym, 25 września 1988 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Owocem zaś Ducha jest miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie” (Ga 5, 22). Słowa Apostoła trafnie kreślą duchowy portret Sługi Bożego Fryderyka Janssoone Bollengiera, kapłana Zakonu Braci Mniejszych, który za życia był przez swoich bliskich nazywany i uważany za „dobrego ojca Fryderyka”. Tak głębokie było jego życie łaski, że odbijało się ono w jego twarzy i całym sposobie bycia.
Fryderyk urodził się we wsi Ghyvelde, na terenie diecezji Lille we Francji, dnia 19 listopada 1838 roku, w licznej i pobożnej rodzinie rolników. Wcześnie odkrył powołanie do kapłaństwa, lecz z powodów materialnych i rodzinnych — jego ojciec zmarł, gdy Sługa Boży miał zaledwie dziesięć lat — musiał przerwać naukę w seminarium i wrócić do domu rodzinnego. Gdy osiągnął wiek dwudziestu sześciu lat, ponownie usłyszał wezwanie Pana zapraszające go do życia kapłańskiego, a zarazem mocno pociągające go ku franciszkańskiemu życiu zakonnemu. Ostatecznie Fryderyk mógł w pełni i definitywnie odpowiedzieć na ten głos, wstępując do nowicjatu Zakonu Braci Mniejszych w Amiens. W roku 1860 złożył profesję czasową, a w roku 1863 profesję uroczystą. Dwa lata później otrzymał święcenia kapłańskie.
Ojciec Fryderyk od samego początku ujawnił wyjątkową wrażliwość religijną oraz znakomite zdolności organizacyjne. Po wypełnieniu różnych obowiązków w rodzinnym kraju, w roku 1876 został skierowany do Kustodii Ziemi Świętej, gdzie przebywał najpierw do roku 1881, a następnie ponownie od 1882 do 1888, pełniąc także urząd wikariusza kustodii. Ziemia Jezusa, przez swoje misterium i swoją historię, głęboko ukształtowała życie ojca Fryderyka oraz naznaczyła jego apostolat, podobnie jak drugie wielkie pragnienie jego serca: nabożeństwo i pobożność wobec Najświętszej Maryi Panny. Obok Ziemi Świętej także Kanada stała się miejscem jego duchowego dojrzewania i niezwykle gorliwej działalności apostolskiej. W Kanadzie żył i pracował, pełniąc urząd komisarza Ziemi Świętej, od roku 1888 aż do śmierci.
Podczas długich pobytów w Palestynie ojciec Fryderyk wyróżniał się gorliwością apostolską, którą szczególnie poświęcał służbie sanktuariom, zwłaszcza Bożego Grobu. W kraju nieustannie doświadczanym napięciami między wyznawcami różnych religii i różnymi Kościołami chrześcijańskimi ujawnił niespodziewane zdolności dyplomatyczne i dar budowania pokoju. Źródłem tych przymiotów była ewangeliczna łagodność, głęboko zakorzeniona w jego wnętrzu.
W Kanadzie, gdzie spędził trzydzieści dwa lata życia, jego działalność związała się przede wszystkim z sanktuarium „Notre-Dame-du-Cap” w Trois-Rivières, którego kult rozwijał niestrudzenie przez organizowanie pielgrzymek oraz szerzenie nabożeństwa maryjnego. To właśnie żarliwej miłości maryjnej ojca Fryderyka należy przypisać fakt, że sanktuarium „Notre-Dame-du-Cap”, początkowo niemal nieznane, stało się sanktuarium narodowym oraz miejscem wiary i niezwykłych uzdrowień.
Z podobną gorliwością i zdolnością organizacyjną działał przy odnowie znaczenia Sanktuarium Wieczystej Adoracji w Quebecu oraz klasztoru klarysek w Valleyfield. Wszystko to harmonijnie łączył z innymi formami posługi apostolskiej: misjami ludowymi, katechezą, pielgrzymkami, szerzeniem i opieką nad Franciszkańskim Zakonem Świeckich. Wszędzie zdobywał serca ludzi świadectwem człowieka surowego wobec siebie, prostego, ubogiego, przyjaciela ubogich, cierpliwego w przeciwnościach i pogodnie poddanego woli Bożej.
Sługa Boży Fryderyk zmarł w Marianopolis dnia 4 sierpnia 1916 roku, mając siedemdziesiąt siedem lat. Jego ciało spoczywa w Trois-Rivières.
Proces informacyjny na szczeblu diecezjalnym przeprowadzono w latach 1927–1930 w Kurii diecezjalnej w Trois-Rivières. W tym samym czasie odbyły się dwa procesy rogatoryjne: w Wikariacie Apostolskim Egiptu w roku 1928 oraz w diecezji Lille w roku 1929. W roku 1940 Stolica Apostolska wydała Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską.
Następnie przeprowadzono trzy procesy apostolskie dotyczące cnót w stopniu heroicznym: w Trois-Rivières w latach 1946–1948, w Wikariacie Apostolskim Egiptu w roku 1949 oraz w Lille w latach 1949–1950.
Dnia 15 stycznia 1985 roku odbył się Kongres Szczególny poświęcony cnotom Sługi Bożego w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Dnia 5 marca 1985 roku zebrała się Kongregacja Zwyczajna Kardynałów i Biskupów pod przewodnictwem kardynała Silvio Oddiego.
Po przedstawieniu sprawy przez Kardynała Prefekta poleciliśmy przygotować dekret o heroiczności cnót, który został odczytany w Naszej obecności dnia 21 marca 1985 roku.
Za wstawiennictwem Sługi Bożego Pan dokonał cudu w roku 1948 dla pana Josepha Soji Niwayamy, japońskiego buddysty; cud ten zatwierdziliśmy dnia 28 marca 1988 roku.
W ten sposób szczęśliwie dopełniała się droga prowadząca do przedstawienia kultowi Kościoła powszechnego kapłana, który wszystkie swoje siły poświęcił wypełnianiu własnego powołania; Brata Mniejszego równie gorliwego, co prostego i łagodnego; chrześcijanina, który wysoko cenił znaczenie miejsc związanych z Wcieleniem, życiem, Męką, Śmiercią i Zmartwychwstaniem Pana; miłośnika Matki Bożej.
Po tym wyznaczyliśmy uroczysty obrzęd beatyfikacji na dzień 25 września tego samego roku 1988, ku radości całego Kościoła, a szczególnie Kościołów we Francji, Kanadzie i Palestynie, które Sługa Boży budował swoją działalnością i apostolską gorliwością oraz które do dziś zachowują żywą pamięć o tym zakonniku pragnącym, by ludzie na nowo odczuli bicie serca Pana Jezusa cichego i pokornego.
Dzisiaj zatem, na placu przed Bazyliką Świętego Piotra na Watykanie, podczas sprawowania liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Sergia Obeso Rivery, arcybiskupa Jalapy, Luigiego Bommarita, arcybiskupa Katanii, Anastasia Alberta Ballestrera, arcybiskupa Turynu, Tadeusza Shubsdy, biskupa Monterey w Kalifornii, Laurenta Noëla, biskupa Trois-Rivières w Kanadzie, oraz Miguela Rochy Cabanellasa, arcybiskupa Walencji, a także wielu innych braci w biskupstwie i licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Michałowi Augustynowi Pro, Józefowi Benedyktowi Dusmetowi, Franciszkowi Faà di Bruno, Juníperowi Michałowi Józefowi Serra Ferrerowi, Fryderykowi Janssoone Bollengierowi oraz Józefie Naval Girbés przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto: Michała Augustyna Pro dnia 23 listopada, Józefa Benedykta Dusmeta dnia 4 kwietnia, Franciszka Faà di Bruno dnia 27 marca, Junípera Michała Józefa Serra Ferrera dnia 28 sierpnia, Fryderyka Janssoone Bollengiera dnia 4 sierpnia oraz Józefy Naval Girbés dnia 24 lutego, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co postanowiliśmy, chcemy, aby zachowało moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 25 września 1988 roku, w dziesiątym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana