Jan Paweł II
«QUAMVIS CUILIBET». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII KATARZYNIE
OD ŚW. AUGUSTYNA
Rzym, 23 kwietnia 1989 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Chociaż na każdym uczniu Chrystusa spoczywa zadanie szerzenia wiary w powierzonym mu zakresie, Chrystus Pan zawsze spośród uczniów powołuje tych, których sam chce, aby Mu towarzyszyli i aby mógł ich wysyłać w celu głoszenia nauki narodom. Dlatego przez Ducha Świętego, który udziela darów łaski tak, jak chce, odpowiednio do potrzeb,wlewa powołanie misyjne w serca jednostek” (Ad gentes, 23). Jeśli chodzi o Służebnicę Bożą Marię Katarzynę od św. Augustyna, jesteśmy przekonani, że Chrystus Pan powołał ją w sposób szczególny właśnie do takiej misji, ponieważ już w młodości jasno zrozumiała, że jej zadaniem jest dzielić się skarbami wiary chrześcijańskiej z narodami pogańskimi. Przejęta gorącą miłością Boga i ludzi, nie zawahała się opuścić ojczyzny, aby dawać świadectwo imieniu chrześcijańskiemu w Kanadzie.
Urodziła się w miejscowości Saint-Sauveur-le-Vicomte we Francji dnia 3 maja 1632 roku. Rodzice, Jacques Simon de Longprey i Françoise Jourdan de Launay, przynieśli ją do chrzcielnicy i nadali jej imię Katarzyna. Nie ulega wątpliwości, że łaska Boża otrzymana na chrzcie świętym, niczym ziarno rzucone na żyzną ziemię, wydała później w Katarzynie obfite owoce. Już bowiem w młodym wieku postanowiła zawsze wypełniać wolę Bożą i poświęcić się powołaniu misyjnemu, o którym była mowa. Dlatego unikała nie tylko każdego grzechu, nawet najmniejszego, lecz także z wielką gorliwością starała się wiernie podążać drogą świętości zarówno przez modlitwę i oddawanie czci Bogu, jak i przez służbę chorym oraz ubogim.
Dnia 8 września 1642 roku Katarzyna wstąpiła równocześnie do Bractwa Różańcowego i do stowarzyszenia „Wyzwalania ludzi z niewoli”, oddając się Najświętszej Maryi Pannie aktem podpisanym własną krwią. W roku 1646 została przyjęta jako nowicjuszka przez Kanoniczki Szpitalne od Miłosierdzia Zakonu św. Augustyna w mieście Autun. Po pomyślnym ukończeniu nowicjatu ponownie oddała się Najświętszej Maryi Pannie. W roku 1648, po złożeniu przyrzeczenia, że uda się do Kanady i pozostanie tam misjonarką Chrystusa aż do śmierci, złożyła profesję zakonną w Nantes dnia 4 maja.
Po przezwyciężeniu sprzeciwu ojca oraz po trudnej podróży, podczas której doświadczyła szczególnej opieki Najświętszej Maryi Panny, przybyła do Quebecu dnia 19 sierpnia tego samego roku. Było to wówczas jedyne miasto w Kanadzie, podczas gdy inne tereny, gdzie wielu męczenników przelało swoją krew, znajdowały się w rękach indiańskich plemion prowadzących między sobą nieustanne walki.
Pragnąc służyć tamtejszym mieszkańcom i gotowa znosić dla nich wszelkie trudy, Maria Katarzyna od św. Augustyna z pokorą i gorliwością przystosowała się do nowego sposobu życia i działania. Aby móc owocniej poświęcać się apostolstwu i katechizacji, nauczyła się języków tamtejszych ludów, przede wszystkim jednak oddała się posłudze chorym, troszcząc się wielkodusznie o ich zdrowie i zbawienie.
Ze względu na wyjątkowe przymioty natury i łaski Bożej, jakimi została obdarzona, powierzano jej z czasem różne odpowiedzialne zadania, takie jak obowiązki ekonomki generalnej klasztoru i szpitala, przełożonej szpitala oraz mistrzyni nowicjatu. Wypełniając powierzone jej zadania z wielką roztropnością, gorliwością i bez szukania własnej korzyści, pozostawała nieustannie zjednoczona z Bogiem dzięki żywej wierze i prawdziwej miłości. Od Niego wierna służebnica otrzymywała obfite łaski i doświadczała szczególnych przeżyć mistycznych, znanych jedynie jej kierownikom duchowym oraz błogosławionemu François de Lavalowi, pierwszemu biskupowi Quebecu.
Doświadczała również licznych udręk duchowych, które choć nieraz bardzo ciężkie i bolesne, nie osłabiły jej pragnienia świętości ani nie odciągnęły jej od wiernego pełnienia obowiązków. Tak jak stale i z radością praktykowała chrześcijańskie cnoty wobec wszystkich, tak również wiernie zachowywała śluby zakonne oraz regułę życia monastycznego. Wolna od przywiązania do siebie i do dóbr ziemskich, całkowicie poddana woli Ojca Niebieskiego i przełożonych, Maria Katarzyna na wzór Boskiego Mistrza oddawała się dla chwały Bożej i zbawienia ludzi.
Niestrudzenie głosiła Ewangelię i pełniła dzieła miłosierdzia wobec bliźnich, otaczając szczególną troską chorych i ubogich. Wobec sióstr była serdeczna, mocna w znoszeniu cierpień, roztropna na drodze doskonałości, skromna i sprawiedliwa wobec wszystkich.
Pragnąc przyczyniać się do wzrostu Kościoła, Maria Katarzyna nie ufała własnym siłom ani osobistym planom, lecz przede wszystkim troszczyła się o to, by trudne dzieła apostolstwa i miłości były nieustannie wspierane łaską Bożą. O łaskę tę wytrwale prosiła w modlitwie, gorliwie czciła Eucharystię i Najświętszą Maryję Pannę oraz często podejmowała pokutę i umartwienia.
Jej kruche zdrowie, które mimo wszystko nigdy nie przeszkodziło jej w prowadzeniu rozległej i owocnej działalności apostolskiej, nagle całkowicie się załamało. Po krótkiej chorobie pobożnie zakończyła życie dnia 8 maja 1668 roku. Zanim weszła do błogosławionej wieczności, płonąc pragnieniem spotkania z Bogiem, trzykrotnie zawołała: „W Tobie, Panie, zaufałam, nie zawstydzę się na wieki”.
Najważniejsze jednak jest to, że opinia świętości, jaką Maria Katarzyna zdobyła już za życia, jeszcze bardziej wzrosła po jej śmierci, zwłaszcza z powodu licznych łask i uzdrowień przypisywanych jej wstawiennictwu. Mimo trudności, które jednak w żaden sposób nie łączyły się z osobą Czcigodnej Służebnicy Bożej, sprawę kanonizacyjną rozpoczęto dopiero w roku 1923. W latach 1923–1926 w Kurii Archidiecezjalnej w Quebecu przeprowadzono diecezjalny proces informacyjny, natomiast w latach 1924–1925 w Kurii Biskupiej w Autun przeprowadzono proces rogatoryjny.
„Positio super introductione Causae et virtutibus”, przygotowane pod kierunkiem Sekcji Historycznej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, zostało następnie przedstawione konsultorom historycznym, teologom oraz Ojcom Kardynałom i Biskupom, uzyskując pozytywną ocenę. W roku 1984, w Naszej obecności, dnia 9 czerwca został ogłoszony dekret, w którym uznaliśmy, że siostra Maria Katarzyna od św. Augustyna praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne i kardynalne oraz inne cnoty z nimi związane.
Po przeprowadzeniu w latach 1967–1968 specjalnego procesu kanonicznego w Kurii Quebecu dotyczącego uzdrowienia, które dokonało się w roku 1962 za wstawiennictwem Służebnicy Bożej, sprawa została dokładnie zbadana przez lekarzy, teologów oraz Ojców Kardynałów i Biskupów właściwej dykasterii. Następnie dnia 28 listopada 1988 roku przez dekret o cudzie potwierdziliśmy, że było to rzeczywiście cudowne wydarzenie dokonane przez Boga za wstawiennictwem Czcigodnej Marii Katarzyny od św. Augustyna.
Dzisiaj więc, w dniu wyznaczonym na ogłoszenie jej beatyfikacji, przyznając publicznie i uroczyście godność Błogosławionych Czcigodnym Sługom Bożym Marii Katarzynie od św. Augustyna, Marcinowi od św. Mikołaja, Melchiorowi od św. Augustyna, Marii od Jezusa Dobrego Pasterza oraz Marii Małgorzacie Caiani, wypowiedzieliśmy podczas celebracji w Bazylice Świętego Piotra następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci: Elíasa Yanes Álvareza, arcybiskupa Saragossy, Ugo Polettiego, Naszego Wikariusza dla Miasta Rzymu, Simone Scatizziego, biskupa Pistoia, oraz Louisa-Alberta Vachona, arcybiskupa Quebecu, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Marcin od Świętego Mikołaja, Melchior od Świętego Augustyna, Maria od Jezusa Dobrego Pasterza, Maria Małgorzata Caiani oraz Maria Katarzyna od Świętego Augustyna nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Marcina od Świętego Mikołaja i Melchiora od Świętego Augustyna — 11 grudnia; Marii od Jezusa Dobrego Pasterza — 21 listopada; Marii Małgorzaty Caiani — 8 sierpnia; Marii Katarzyny od Świętego Augustyna — 8 maja, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wygłoszeniu zwyczajowej mowy o życiu i cnotach nowo ogłoszonych Błogosławionych oddaliśmy im cześć i z najwyższą pobożnością po raz pierwszy wezwaliśmy ich publicznie.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 23 kwietnia 1989 roku, w jedenastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana