Jan Paweł II
«PAULUS APOSTOLUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JÓZEFOWI TYMOTEUSZOWI GIACCARDO
Rzym, 22 października 1989 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Apostoł Paweł, „przeznaczony do głoszenia Ewangelii”, pisał do swego ucznia Tymoteusza: „Zaklinam cię wobec Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie sądził żywych i umarłych, na Jego pojawienie się i Jego królestwo: głoś naukę, nastawaj w porę i nie w porę” (2 Tm 4, 1-2); napisał również: „Biada mi bowiem, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor 9, 16).
Czcigodny Sługa Boży Tymoteusz Giaccardo, naśladując Apostoła Narodów, pośród świata stawiającego wierze wszelkiego rodzaju trudności i zasadzki, pragnął wiernie żyć swoim powołaniem kapłańskim i wszystkimi siłami oddać się głoszeniu Ewangelii, także przy użyciu środków społecznego przekazu właściwych naszym czasom.
Urodził się w miejscowości Narzole, na terenie prowincji Cuneo, ze Stefano Giaccardo i Marii Gagna. Tego samego dnia, w którym przyszedł na świat, mianowicie 13 lipca 1896 roku, został ochrzczony i nadano mu imiona Józef, Dominik i Wincenty. Jego pierwszymi wychowawcami byli pobożni i skromni rodzice; matka zaszczepiła w nim ponadto nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny. Dnia 12 września 1908 roku przyjął sakrament bierzmowania. Po spotkaniu z księdzem Jakubem Alberione jeszcze w tym samym roku wstąpił do seminarium w Alba Pompeia. Otwarty na nowe potrzeby czasów oraz współczesne środki duszpasterskie, za zgodą swojego biskupa w roku 1917 wstąpił do rodzącego się Towarzystwa Świętego Pawła Apostoła jako wychowawca pierwszych chłopców i odtąd w tym Pobożnym Towarzystwie zawsze nazywano go „Mistrzem”. Przyjąwszy imię zakonne Tymoteusz, dnia 19 października 1919 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W styczniu 1926 roku, z racji swojej miłości do Ojca Świętego, został wysłany do Rzymu, aby dać początek pierwszemu domowi młodego zgromadzenia. W roku 1936 powrócił do Alba Pompeia jako przełożony domu macierzystego. Jako wikariusz generalny Towarzystwa Świętego Pawła i najwierniejszy współpracownik Założyciela nie szczędził trudów dla zgromadzeń św. Pawła, które niejako nosił na swoich rękach w okresie ich narodzin, formując je do głębokiego życia wewnętrznego i szczególnych form apostolatu.
Przykładem swojego życia ukazał, w jaki sposób można połączyć najwyższą doskonałość z niezwykle intensywnym życiem apostolskim.
Zmarł w sobotę 24 stycznia 1948 roku, w wigilię święta Nawrócenia św. Pawła.
Sam ksiądz Alberione nakreślił obraz tego swojego syna i brata, opisując go jako „najwierniejszego pośród wiernych”. „Panuje bowiem powszechne przekonanie – dodał – że odszedł jako święty, dziewiczy człowiek, który aż do grobu zachował nieskalaną szatę chrzcielną”.
Opinia świętości, którą cieszył się za życia, trwała także po jego śmierci; dlatego przy Wikariacie Rzymskim rozpoczęto sprawę kanonizacyjną przez przeprowadzenie procesu informacyjnego. Dnia 10 grudnia 1964 roku wydano Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską; następnie przeprowadzono proces apostolski. Po zakończeniu zwyczajnych badań wymaganych przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych ogłosiliśmy dnia 9 maja 1985 roku dekret uznający, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Następnie w Tokio przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu tegoż Czcigodnego Sługi Bożego. Po ponownym zbadaniu sprawy zgodnie z przyjętym zwyczajem ogłosiliśmy dnia 13 maja 1989 roku dekret o cudzie.
Postanowiliśmy następnie, aby obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 22 października tego samego roku.
Dzisiaj więc, podczas uroczystości w Bazylice św. Piotra na Watykanie, wypowiedzieliśmy tę formułę:
«Spełniając życzenie naszych Braci: Laurentiusa Khaia, arcybiskupa Thare i Nonseng, Ugo Polettiego, Naszego Wikariusza dla Miasta Rzymu, oraz Roberta Coffy, arcybiskupa Marsylii, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Filipowi Siphongowi, Agnieszce Phili, Łucji Khambang i czterem Towarzyszkom, męczennicom, Józefowi Tymoteuszowi Giaccardo oraz Marii od Jezusa Deluil-Martiny przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie w miejscach i w sposób określony przez prawo co roku: Filipa Siphonga, Agnieszki Phili, Łucji Khambang i sześciu Towarzyszek, męczennic, dnia 16 grudnia, Józefa Tymoteusza Giaccardo dnia 24 stycznia oraz Marii od Jezusa Deluil-Martiny dnia 27 lutego. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego».
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, chcemy, aby zachowało teraz i w przyszłości swoją moc i skuteczność.
Po wygłoszeniu zwyczajowego przemówienia o życiu i cnotach Błogosławionych, których publicznie dziś ogłosiliśmy, oddaliśmy im cześć i z wielką pobożnością jako pierwsi wezwaliśmy ich wstawiennictwa. Tych samych, których zaliczyliśmy do grona błogosławionych mieszkańców nieba, nie omieszkaliśmy również przedstawić wszystkim wiernym jako wzór do naśladowania, jako znakomite przykłady cnót chrześcijańskich, zwłaszcza męstwa, które jest szczególnym znakiem uczniów Chrystusa.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 22 października roku Pańskiego 1989, w dwunastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana