Jan Paweł II
«IGNEM VENI». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ ANNUNCIACIE COCCHETTI
Rzym, 21 kwietnia 1991 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże pragnę, żeby już zapłonął” (Łk 12, 49).
Czcigodna Służebnica Boża Annunciata Cocchetti przez całe swoje życie pragnęła zapłonąć ogniem miłości, który Pan Jezus przyszedł rzucić na ziemię. Przyjmując za swoje pragnienie Zbawiciela ze wszystkich sił starała się rozpalać go w sercach dziewcząt, których była gorliwą wychowawczynią, oraz w sercach sióstr założonego przez siebie zgromadzenia.
Urodziła się w Rovato, w prowincji Brescia, 9 maja 1800 roku jako córka Marco Antonio Cocchettiego i Giulii Albarelli, zamożnych właścicieli ziemskich. W młodym wieku straciła oboje rodziców i została oddana pod opiekę babki, która skutecznie nauczyła ją miłości Boga i bliźniego.
Już jako młoda dziewczyna, dzięki darowi Ducha Świętego i doświadczeniu miłości Boga, który „pierwszy ją umiłował”, postanowiła należeć wyłącznie do Pana oraz poświęcić się modlitwie, ascezie i apostolatowi wychowania dziewcząt w rodzinnej miejscowości, gdzie zaczynały się wówczas działalność oratorium i szkoły.
Po śmierci babki musiała przenieść się do Mediolanu, gdzie jednak nie osłabło jej pragnienie chrześcijańskiej doskonałości i pozostała wierna Ewangelii oraz swoim świętym postanowieniom.
W 1831 roku, rozeznawszy wolę Bożą przy pomocy Sługi Bożego Łukasza Passiego, z którego rad chętnie korzystała, udała się do Cemmo w Valle Camonica, aby poświęcić się wychowaniu dziewcząt w prywatnej szkole prowadzonej przez pobożną kobietę.
Dzięki jej zdolnościom pedagogicznym i gorliwości apostolskiej dzieło szybko się rozwinęło i zyskało wielkie uznanie w całej dolinie. Ponieważ nie mogła wstąpić do Córek Miłości założonych przez Magdalenę z Canossy, w 1842 roku w Wenecji wstąpiła do Instytutu Sióstr Nauczycielek św. Doroty, założonego przez księdza Łukasza Passiego.
Po dwóch miesiącach nowicjatu powróciła wraz z kilkoma siostrami do Cemmo i po złożeniu profesji zakonnej oddała się dawnej działalności wychowawczej, pełniąc równocześnie urząd przełożonej.
Na początku musiała pokonać niemało trudności, które jednak nie tylko nie zahamowały rozwoju dzieła, ale jeszcze bardziej umocniły jej gorliwość w pracy wychowawczej pośród młodzieży.
Po śmierci księdza Łukasza Passiego, w 1866 roku biskup Brescii, wysoko ceniąc życie i działalność apostolską małej wspólnoty w Cemmo oraz pragnąc uchronić ją przed błędnymi nurtami mistycznymi, szerzącymi się wówczas w Brescii, polecił Służebnicy Bożej, aby we wszystkim kierowała się wyłącznie jego decyzjami.
Nowe Zgromadzenie Sióstr św. Doroty z Cemmo, którego Matka Annunciata Cocchetti była założycielką i pierwszą przełożoną, kontynuowało swoją drogę.
Kierowała instytutem z mądrością, męstwem i pokorą, a swoim duchowym córkom nieustannie dawała przykład wierności wobec Boga, powołania, ślubów zakonnych i reguły. Przekazała im swoją prostą i mocną duchowość, ucząc je traktować posługę wychowawczą jako drogę świętości i głębokiej komunii z Bogiem, realizowaną przez wierne wykonywanie codziennych obowiązków.
Wskazywała Maryję jako wzór ukazujący wielkość i godność kobiety, którą siostry św. Doroty — towarzyszki na drodze dojrzewania — powinny kształtować i przygotowywać, aby wnosiła w Kościół i społeczeństwo, szczególnie przez dzieło wychowania, wartości życia chrześcijańskiego.
W ostatnich latach życia całkowicie straciła wzrok, co znosiła cierpliwie, a mimo to nadal wiernie prowadziła życie zakonne z pogodą i radością ducha.
Zmarła pobożnie w Cemmo po krótkiej chorobie 23 marca 1882 roku, otoczona opinią świętości.
Ponieważ opinia o jej świętości nie ustawała, biskup Brescii rozpoczął w 1951 roku jej sprawę kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu wymaganych procesów kanonicznych i zwyczajowych badań, 13 maja 1989 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret stwierdzający, że Matka Annunciata Cocchetti praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane.
Tymczasem w Kurii diecezji w Bresci w latach 1952–1953 przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego modlitwom do Czcigodnej Służebnicy Bożej, które miało miejsce w 1943 roku. Sprawa ta została najpierw zbadana — z wynikiem pozytywnym — przez Radę Lekarską Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, a następnie przez konsultorów teologów oraz kardynałów i biskupów, członków tejże Dykasterii. 10 lipca 1990 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o cudzie.
Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 21 kwietnia 1991 roku.
Dzisiaj więc, podczas uroczystej liturgii w Bazylice św. Piotra na Watykanie, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Bruno Foresti, biskupa Brescii, Alberta Houssiau, biskupa Liège, oraz Alessandra Maggiolini, biskupa Como, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodne Służebnice Boże Annunciata Asteria Cocchetti, Maria Teresa Joanna Haze oraz Klara Dina Bosatta nosiły tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie co roku: Annunciaty Asterii Cocchetti — 23 marca, Marii Teresy Joanny Haze — 7 stycznia oraz Klary Diny Bosatty — 20 kwietnia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Następnie wysławialiśmy nowe Błogosławione i z wielką pobożnością oraz ufnością oddaliśmy im cześć.
Chcemy, aby To co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało moc teraz i w przyszłości.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 21 kwietnia 1991 roku, w trzynastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS SODANO, arcybiskup
substytut Sekretariatu Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana