Jan Paweł II
«SANCTISSIMUM SACRAMENTUM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU PIOTROWI VIGNE, ZAŁOŻYCIELOWI SIÓSTR NAJŚWIĘTSZEGO SAKRAMENTU
Rzym, 03 października 2004 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Najświętszy Sakrament jest drzewem, z którego rodzą się owoce pobudzające nas do życia duchowego».
Tymi słowami kapłan Piotr Vigne wyraził swoją głęboką wiarę w Eucharystię, z której czerpał moc do wspinania się na wyżyny świętości oraz miłość pasterską, dzięki której mógł skutecznie przyczyniać się przez swoją działalność apostolską do budowania Królestwa Bożego. Eucharystia bowiem, „w której zawiera się całe dobro duchowe Kościoła, a mianowicie sam Chrystus”, była dla niego „źródłem i zarazem szczytem całej ewangelizacji” (Sobór Watykański II, Presbyterorum ordinis, 5).
Ten gorliwy Sługa Boży urodził się 20 sierpnia 1670 roku we francuskim mieście Privas, w diecezji Viviers. Już od wczesnych lat zrozumiał, że Jezus Chrystus, który umiłował ludzi, „stawszy się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej” (Flp 2, 8), nadal oddaje się nam w Eucharystii. Od tej chwili Jezus zajmował najważniejsze miejsce w jego życiu i wszystkich jego zamierzeniach. Po przyjęciu święceń kapłańskich 18 września 1694 roku pełnił posługę jako wikariusz w parafii Saint-Agrève. Następnie, pragnąc jeszcze owocniej służyć Chrystusowi i Kościołowi, wstąpił do Zgromadzenia Misji, składając profesję zakonną w 1702 roku. Wraz ze współbraćmi poświęcił swoje siły głoszeniu Ewangelii w różnych miejscach, zwłaszcza wśród ubogich i mieszkańców najbardziej zaniedbanych okolic.
W 1706 roku, za zgodą przełożonych i z własnej woli, powrócił do duchowieństwa diecezjalnego, aby z jeszcze większą swobodą oddać się ewangelizacji ubogich oraz umacnianiu wiary katolickiej zagrożonej przez herezję. Za zgodą swojego biskupa został misjonarzem wędrownym, całkowicie poświęcając się zbawieniu dusz. Aby głosić kazania, słuchać spowiedzi, udzielać rad i zachęcać wiernych do życia chrześcijańskiego, przemierzał pieszo swoją krainę, podejmując niemal nieustannie trudy i niewygody. Docierał nawet do najbardziej odległych miejscowości, niosąc pomoc zarówno ludziom chorym, jak i doświadczonym różnymi przeciwnościami. W podróżach zawsze nosił ze sobą przenośny konfesjonał, aby wszędzie móc sprawować sakrament pojednania. Pisał książki i układał pieśni religijne. Szerzył nabożeństwo do Męki Pańskiej oraz zakładał Drogi Krzyżowe w wielu miejscach. W miejscowości Boucieu-le-Roi, gdzie mieszkał, wybudował rozległą Kalwarię oraz wielką Drogę Krzyżową, które stały się zarówno celem pielgrzymek, jak i ośrodkiem ewangelizacji.
Przy pomocy kilku kobiet, które towarzyszyły mu w duchowej posłudze pielgrzymom, w 1715 roku założył Zgromadzenie Sióstr Najświętszego Sakramentu. Powierzył siostrom zadanie adoracji Eucharystii, niesienia pomocy ubogim oraz wychowania młodzieży, której poświęcał wiele czasu i sił. Założył również kilka szkół, powierzając je opiece swoich sióstr. Mawiał bowiem: „Każda parafia rozwija się dzięki właściwemu wychowaniu młodzieży, która w przyszłości będzie ją tworzyć”. Ze szczególną gorliwością troszczył się o formację tych, którzy zajmowali się wychowaniem i nauczaniem dzieci oraz dziewcząt, przyszłych matek rodzin.
Przynaglany miłością Chrystusa, całym swoim życiem umiłował Boga i gorliwie pracował dla Jego chwały, hojnie rozdając ludziom owoce Odkupienia. Niósł pomoc ubogim, chorym, współbraciom kapłanom oraz swoim duchowym córkom, które prowadził drogą świętości. Stawał w obronie ubogich i bezbronnych, strzegąc ich praw. Poświęcając wszystkie swoje siły ludowi Bożemu oraz założonemu przez siebie Instytutowi, nieustannie troszczył się o własne życie duchowe, czerpiąc światło z Eucharystii, Męki Pańskiej oraz nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny, którą nazywał „pięknym przybytkiem między Bogiem a ludźmi”.
Gorliwie pełniąc posługę apostolską, zmarł 8 lipca 1740 roku w miejscowości Rencurel, na terenie diecezji Grenoble. Ponieważ opinia o jego świętości trwała nieprzerwanie, a pamięć o Słudze Bożym pozostawała żywa, rozpoczęto proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny przez przeprowadzenie procesu zwyczajnego w diecezjach Valence w 1893 roku oraz Viviers w 1894 roku. Po dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych przez prawo dnia 7 lipca 2003 roku w Naszej obecności został ogłoszony dekret o heroiczności cnót. Następnie, dnia 19 kwietnia 2004 roku uznaliśmy cud przypisywany jego wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 3 października 2004 roku.
Dzisiaj zatem, na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy Świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jeana-Christopha Lagleize, biskupa Valence, Émile Marcusa, arcybiskupa Tuluzy, Reinharda Lettmanna, biskupa Münsteru, Héctora Rubéna Aguera, arcybiskupa La Platy, oraz Teodoro de Farii, biskupa Funchal, jak również wielu innych Braci w biskupstwie i licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Piotr Vigne, Józef Maria Cassant, Anna Katarzyna Emmerich, Maria Ludwika De Angelis i Karol Austriacki odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święto mogło być obchodzone każdego roku: Piotra Vigne – 8 lipca, Józefa Marii Cassanta – 17 czerwca, Anny Katarzyny Emmerich – 9 lutego, Marii Ludwiki De Angelis – 25 lutego oraz Karola Austriackiego – 21 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Następnie, jak zwykle po wygłoszeniu homilii, z radością wychwalaliśmy wzniosłe życie i liczne dzieła apostolskie nowego Błogosławionego dla zbawienia dusz. Krótko ukazaliśmy wszystkim wiernym przykład jego cnót oraz zachęciliśmy ich nie tylko do oddawania mu czci, lecz przede wszystkim do naśladowania tego wybitnego męża, który przez wiarę i uczynki wiernie szedł za Chrystusem. Na zakończenie wraz ze wszystkimi obecnymi uczciliśmy nowego Błogosławionego i wezwaliśmy jego niebieskiego wstawiennictwa.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy tymi słowami, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 3 października 2004 roku, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII (2006), nr 8, s. 617-619
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana