Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO CZŁONKÓW ZARZĄDU GENERALNEGO ZGROMADZENIA NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA (REDEMPTORYSTÓW)
Rzym, 06 grudnia 1979 r.
Najdrożsi synowie,
Z serca płynące pozdrowienie kieruję do was, przyjmując was na tej specjalnej audiencji, o którą zabiegaliście z uprzejmą wytrwałością, a którą dziś rano mam wreszcie radość wam udzielić, po pewnym opóźnieniu spowodowanym obowiązkami duszpasterskimi ostatnich tygodni. Z radością składam przede wszystkim szczere gratulacje Czcigodnemu Ojcu Józefowi Pfabowi, którego szacunek braci uczestniczących w niedawnym Kapitule Generalnej ponownie potwierdził na urzędzie Przełożonego Generalnego. Z serdecznym uczuciem pozdrawiam również was wszystkich, którzy jako jego doradcy zostaliście wezwani do wniesienia waszego cennego wkładu w kierowanie całym Zgromadzeniem.
Jestem pewien, że wykonaliście dobrą pracę razem z innymi ojcami kapitulnymi podczas intensywnych dni konfrontacji i refleksji owej Kapituły Generalnej, również dzięki danym dostarczonym przez wcześniejsze konsultacje w poszczególnych wspólnotach. Decyzje, które zostały podjęte po przemyśleniu i modlitwie, nie mogą zatem nie przyczynić się w sposób decydujący do umocnienia już osiągniętych rezultatów, do przezwyciężenia aktualnie odczuwanych trudności oraz do lepszego ukierunkowania wspólnotowego zaangażowania na przyszłość.
Z zadowoleniem zauważyłem w tym kontekście, że zadaliście sobie trud postawienia sobie z jasną szczerością pytania o podstawowy cel waszego Instytutu, cel, który św. Alfons określił jako głoszenie Słowa Bożego „duszy najbardziej opuszczonej”. Sobór słusznie przypomniał, że autentyczna odnowa życia zakonnego nie jest możliwa bez „powrotu do źródeł”, a znana wam jest norma sformułowana przez ojców soborowych w tej materii: „Wiernie należy interpretować i zachowywać ducha i cele właściwe Założycielom, jak również zdrowe tradycje, ponieważ wszystko to stanowi dziedzictwo każdego Instytutu” (Perfectae Caritatis, 2).
Świadomi tego, staraliście się uchwycić dokładne znaczenie ewangelizacji we współczesnym świecie i postawiliście sobie pytanie, kogo należy uważać za „ubogich” i „opuszczonych” w naszym kontekście społecznym, aby móc ustalić „priorytety zaangażowania”, ku którym – z poszanowaniem uprawnionego pluralizmu – należy skierować misyjny wysiłek Zgromadzenia. Było to konieczne, aby uniknąć niepotrzebnego rozpraszania energii oraz by zachować w Zgromadzeniu to oblicze, które nadał mu św. Alfons i które lud chrześcijański z tak wielkim uznaniem przyjmował przez wieki.
W tej sprawie pragnę szczególnie zwrócić waszą uwagę na konieczność nadania nowego impulsu misjom tradycyjnym, które – jak powiedziałem również w niedawnym dokumencie o katechezie – okazują się, jeśli prowadzone są według kryteriów odpowiadających współczesnej mentalności, niezastąpionym narzędziem okresowego i żywotnego odnowienia życia chrześcijańskiego (por. Jan Paweł II, Catechesi Tradendae, 47). Św. Alfons, jak dobrze wiecie, pokładał w nich ogromne zaufanie.
Pragnę ponadto zaznaczyć, że wasze duszpasterskie działanie w służbie „duszy najbardziej opuszczonej” poprzez wyraźne głoszenie Słowa Bożego osiągnie skutecznie swoje cele, jeśli będzie wierne dwóm podstawowym kryteriom określonym w waszych Konstytucjach: kryterium „wspólnotowego” planowania i realizacji inicjatyw apostolskich (por.Constitutiones, 2; 21; 45) oraz kryterium otwartości, gotowości i dyspozycyjności wobec sugestii i próśb ordynariusza diecezjalnego (por. tamże, 18). Ewangelizacja nie została powierzona jednostce, lecz Kościołowi (por. Mk 16,15 i par.), dlatego też jest rzeczą zasadniczą, aby była ona realizowana w pełnej zgodności z wytycznymi tych, którzy od Chrystusa otrzymali zadanie „paść” trzodę wiernych: zgodność zarówno co do treści przepowiadania, jak i co do konkretnych form apostolskiego zaangażowania. Trudności, jakie współczesny świat stawia wobec ewangelicznego fermentu, uczyniły coraz bardziej konieczną organiczną organizację działalności duszpasterskiej, która racjonalnie wykorzystując wszystkie dostępne siły w obrębie Kościoła lokalnego, zapewni jej właściwą koordynację i maksymalną skuteczność.
Pozostaje jednak poza wszelką wątpliwością, że gdy chodzi o nawrócenie dusz, jakikolwiek projekt programowy, choćby najbardziej inteligentny, jakiekolwiek rozmieszczenie sił, choćby najbardziej imponujące, nie mają żadnego znaczenia, jeśli nie interweniuje Ten, „który daje wzrost” (1 Kor 3,7). To przemieniające działanie łaski zwykle wyprasza się poprzez świętość życia głosiciela Ewangelii. Tylko wtedy, gdy głosiciel jest również świadkiem, jego słowo trafia do serc. Wasz Założyciel wielokrotnie to podkreślał w swoich pismach i ukazał to w sposób jednoznaczny przykładem swojego życia.
Nie trzeba zatem mnożyć słów, by podkreślić znaczenie zaangażowania ascetycznego, które starożytni określali sugestywnym wyrażeniem studium deificum. Warto natomiast przypomnieć o fundamentalnym wkładzie, jaki w rozwój cnót wnosi „życie wspólne”, jeśli jest ono przyjmowane wielkodusznie we wszystkich wymiarach przewidzianych przez Konstytucje. Tworzenie prawdziwie braterskiego i odpowiedzialnego współżycia, opartego na wierze i nieustannie czerpiącego ze źródeł modlitwy osobistej i wspólnotowej, jest obowiązkiem, od którego nikt nie może się uchylić: chodzi tu bowiem o jego własne dobro, o dobro Zgromadzenia, a ostatecznie – o dobro samych dusz.
Umiłowani synowie, którzy od najświętszego imienia Odkupiciela bierzecie nazwę, wyróżniającą wasz Instytut, na zakończenie tego tak serdecznego i spontanicznego spotkania pragnę pozostawić wam szczególne słowo, niejako jako pamiątkę i duchowy testament: dajcie miejsce w waszym sercu Chrystusowi Odkupicielowi, tak aby stawał się On coraz bardziej naturalnym centrum waszych myśli, biegunem przyciągającym wasze uczucia, ostatecznym motywem każdego wyboru życiowego. Moje życzenie popieram specjalnym Apostolskim Błogosławieństwem, które z ojcowską miłością rozciągam na wszystkich waszych Współbraci rozsianych po całym świecie.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana