Jan Paweł II
PRACA MISYJNA POSIADA NADPRZYRODZONY FUNDAMENT. PRZEMÓWIENIE DO PRZEŁOŻONYCH PROWINCJALNYCH MISJONARZY KOMBONIANÓW
Rzym, Sala Papieska, 07 maja 1987 r.
Najdrożsi Bracia
1. Z radością przyjąłem prośbę o spotkanie z wami, którzy pod przewodnictwem Przełożonego Generalnego, czcigodnego ojca Francesca Pierliego, zgromadziliście się tutaj w Rzymie jako Przełożeni Prowincjalni wraz z członkami Rady Generalnej.
Kieruję do was wszystkich serdeczne pozdrowienie i powitanie, wyrażając całemu waszemu instytutowi moje uznanie za wasze dzieło misyjne i ewangelizacyjne.
W kapłanie-misjonarzu jaśnieje w sposób szczególny jeden z istotnych wymiarów samego kapłaństwa Chrystusa, który przyszedł do nas, aby ofiarować swoje życie jako przebłaganie za nasze grzechy.
Praca misyjna posiada nadprzyrodzony fundament, o którym zawsze trzeba pamiętać. Zapał misyjny, choć zwykle domaga się solidnego zaplecza ludzkich przymiotów, nie znajduje swego źródła ani prawdziwej płodności na płaszczyźnie czysto ludzkiej, lecz na płaszczyźnie wiary i odpowiedzi na szczególne natchnienie Ducha, który czyni nas – w duchu posłuszeństwa – uległymi narzędziami Jego zbawczego działania i uświęcania dusz.
Dzieło misyjne, zwłaszcza na terenach największej biedy, jest i winno być promocją człowieka, łagodzeniem nędzy, szkołą cywilizacji, bodźcem dla kultury, czynnikiem sprawiedliwości i dobra wspólnego; ale samo w sobie, w swojej najwłaściwszej specyfice, poprzez to świadectwo ludzkiej solidarności ma nieść światło Ewangelii i leczyć dusze z choroby grzechu. Misjonarz z pewnością kształtuje ludzi do społecznego zaangażowania, ale nade wszystko uczy ich być i czuć się żywymi członkami Mistycznego Ciała Chrystusa.
2. Aby wypełnić to zadanie, misjonarz potrzebuje mocnego życia wewnętrznego. Potrzebuje solidnej modlitwy: w niej znajduje niezbędny fundament dla owocnej pracy na terenach misyjnych.
Inny ważny punkt, przypomniany nam przez Sobór w odniesieniu do odnowy życia zakonnego: w waszej działalności bądźcie zawsze wierni własnej duchowości – charyzmatowi waszego Założyciela.
Interesujcie się owszem całym światem, lecz starajcie się zachować szczególną uwagę skierowaną ku Afryce. W ten sposób możecie stawać się coraz bardziej specjalistami inkulturacji chrześcijaństwa na tym rozległym kontynencie, którego olbrzymie potencjały chrześcijańskie mają z pewnością wspaniałą przyszłość. Ta przyszłość zależy jednak w niemałej mierze także od ofiarności misyjnego zaangażowania!
3. Polecam wam również wierność Magisterium Kościoła. Miejcie zawsze przed oczyma nauczanie Soboru, w jego autentycznej interpretacji danej przez Magisterium.
W szczególności zachęcam, aby tę wierność Magisterium starannie pielęgnować w formacji członków waszego instytutu. Troszczcie się o to, by już od pierwszych lat formacji potrafili oni żywo i odpowiedzialnie docenić tę wartość waszego katolickiego świadectwa; dzięki temu w późniejszym biegu życia zakonnego i kapłańskiego będą dysponowali pewnym punktem odniesienia duchowego, pozwalającym przezwyciężać nieuniknione próby i trudności.
Wreszcie pragnę także przypomnieć o znaczeniu i pożytku widzialnego znaku waszego stanu osób konsekrowanych Bogu i Kościołowi – zarówno dla was samych, jak i dla innych. Dzisiejszy świat potrzebuje również takiego świadectwa.
4. Wam wszystkim z serca życzę coraz intensywniejszego i owocniejszego zaangażowania w wypełnianiu misji, którą Bóg wam powierzył. Wasz ideał jest wzniosły, szlachetny i wymagający. Niech was zawsze podtrzymują obfite i bogate siły duchowe. Bądźcie zapaleni miłością Jezusa ukrzyżowanego i pobożnością ku Królowej Apostołów.
Z moim serdecznym błogosławieństwem.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana