Jan Paweł II
OJCIEC KOLBE ZACHĘCAŁ DO ZASIEWANIA PRAWDY O NIEPOKALANEJ. PRZEMÓWIENIE PODCZAS AUDIENCJI DLA UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ INSTYTUTU ŚWIECKIEGO MISJONAREK NIEPOKALANEJ OJCA KOLBEGO
Rzym, 19 czerwca 2000 r.
Najdroższe Misjonarki Niepokalanej Ojca Kolbego!
1. Z radością przyjmuję was z okazji Zgromadzenia Zwyczajnego, które przeżywacie w tych dniach w Bolonii. Do wszystkich kieruję serdeczne powitanie. W sposób szczególny pozdrawiam Dyrektorkę Generalną i Radę, jak również Ojca Luigiego Faccendę, Założyciela i Asystenta duchowego Instytutu. Przez tę wizytę pragniecie umocnić waszą komunię z Następcą Piotra. Jestem wam wdzięczny za to świadectwo wierności i miłości do Kościoła.
Zaiste, z tysiącletniego i owocnego drzewa Kościoła wyrosłyście jako nowa gałąź, przez wasze włączenie, 25 marca 1992 r., do instytutów świeckich na prawie papieskim. Łącząc się z waszym dziękczynieniem Bogu za drogę dotąd przebytą, wyrażam życzenie, aby Kapituła Generalna stała się sprzyjającą okazją do pogłębienia waszej duchowości całkowitego poświęcenia się Niepokalanej, na wzór św. Maksymiliana Kolbego, męczennika z Auschwitz.
Ufam, że prace waszego zgromadzenia, podtrzymywane i ukierunkowane przez łaskę jubileuszową, umocnią was w zobowiązaniu konsekracji Bogu, tak abyście były zaczynem mądrości i znakiem nadziei w dzisiejszym świecie, który oczekuje, by zostać przemieniony „od wewnątrz mocą Błogosławieństw” (Vita consecrata, 10). W ten sposób przywołacie właściwą misję każdego ucznia Chrystusa, trafnie opisaną przez znanego autora pierwszych wieków tymi słowami: „Chociaż zachowują miejscowe zwyczaje (chrześcijanie) prowadzą zdumiewający sposób życia… Mieszkają w swoich krajach, lecz jako przybysze; uczestniczą we wszystkim jak obywatele, a znoszą wszystko jak cudzoziemcy. Każda obca ziemia jest dla nich ojczyzną, a każda ojczyzna — ziemią obcą… Są w świecie tym, czym dusza w ciele… Dusza jest zamknięta w ciele, lecz podtrzymuje ciało: chrześcijanie są w świecie tymi, którzy podtrzymują świat” (List do Diogneta, rozdz. 5–6; Funk, Patres Apostolici).
2. Z radością dowiaduję się, że wasz młody Instytut rozszerza się na różne kraje i że „Domy Niepokalanej” są obecne we Włoszech, Luksemburgu, Argentynie, Boliwii, Brazylii, Kalifornii oraz w Polsce, gdzie — aby podtrzymać żywe dziedzictwo Męczennika Maksymiliana Kolbego — kończycie budowę „Centrum duchowości” w Auschwitz, które pragnie nieść przesłanie nadziei tym, którzy przybywają w to miejsce, symbol najbardziej okrutnych zaprzeczeń godności ludzkiej dokonanych w XX wieku.
Wiem również, że u waszego boku pracują „Wolontariusze Niepokalanej”, mężczyźni i kobiety każdego stanu, którzy przyjmują tę samą duchowość i współdzielą apostolstwo.
Wasz Instytut wyróżnia się charyzmatem maryjnym, zaczerpniętym z nauczania i przykładu św. Maksymiliana Kolbego, którego miłość do Niepokalanej jest powszechnie znana. Dostrzegał on, że w tajemnicy Niepokalanej zawarta jest głęboka synteza między nieszczęściem grzechu pierworodnego, dramatyczną historią, jaka z niego wynikła dla grzesznej ludzkości, oraz Bożym planem zbawienia, który w Słowie Wcielonym, w łonie Dziewicy, znajduje swój punkt dojścia. Pobudzony tą wewnętrzną pewnością, Ojciec Kolbe zachęcał do zasiewania prawdy o Niepokalanej w sercu każdego mężczyzny i każdej kobiety, aby Dziewica — jak mawiał — mogła wznosić we wszystkich tron Syna, wprowadzając każdego w głębsze poznanie i umiłowanie Ewangelii. Zauważał ponadto, że kiedy ktoś poświęca się Niepokalanej, staje się w Jej rękach narzędziem Bożego miłosierdzia, jak Ona była nim w rękach Boga. Zachęcał też, by pozwolić się prowadzić Maryi za rękę, idąc „spokojnie i bezpiecznie pod Jej przewodem”.
3. Najdroższe Misjonarki Niepokalanej Ojca Kolbego! Wasze codzienne doświadczenie pozwala zrozumieć, jak bardzo ludzie naszych czasów pragną na nowo usłyszeć orędzie, które wyszło z ust Marii Magdaleny w poranek wielkanocny: „Pan zmartwychwstał!” (por. Mk 16,10). Potrzebują apostołów, którzy — jak u początków wiary — będą dziś głosić Chrystusa, jedynego Zbawiciela człowieka, i z mocą obwieszczać, że Jego śmierć i zmartwychwstanie dają wszystkim możliwość nadziei i pełni życia. Bądźcie także wy apostołkami i misjonarkami!
Z franciszkańskim zapałem siejcie prawdę Ewangelii w sercu i w życiu braci, których spotykacie w waszej codziennej posłudze eklezjalnej. Ten wasz wysiłek ewangelizacyjny wywrze wpływ na serca słuchających, jeśli pozostaniecie mocno zakorzenione w Chrystusie Jezusie. Wasze apostolstwo musi wypływać z nieustannej modlitwy oraz z życia wspólnego, które jest nieustannym poszukiwaniem Boga i Jego działania w złożonych realiach ziemskich.
Proszę Pana, za wstawiennictwem Niepokalanej i św. Maksymiliana Kolbego, aby umacniał was w waszych postanowieniach zaangażowania i wspierał żarem swego Ducha, aby Kapituła Generalna, którą przeżywacie, przyniosła obfite owoce waszemu Instytutowi i Kościołowi.
Z takimi życzeniami udzielam z serca każdej z was, członkom waszej Rodziny duchowej oraz tym, którzy są przedmiotem waszej troski duszpasterskiej, specjalnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana