Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZAKONU AUGUSTIANÓW REKOLETÓW
Rzym, 05 listopada 2004 r.
Do Kapituły Generalnej Augustianów Rekolektów
1. Z radością przyjmuję was serdecznie, Ojcze Przewodniczący i inni uczestnicy Kapituły Generalnej Augustianów Rekolektów, reprezentujący różne Prowincje Zakonu. Pragnę wyrazić wam wdzięczność Kościoła za świadectwo życia jako osób konsekrowanych oraz za działalność apostolską prowadzoną w 18 krajach trzech kontynentów, w których jesteście obecni.
Kapituła jest momentem decydującym dla życia Zakonu, ponieważ ma zapewnić w sposób twórczy wierność własnemu dziedzictwu duchowemu, aby w naszych czasach jeszcze pełniej zajaśniał skarb waszej szczególnej duchowości i misji. Jest ona także ważnym znakiem jedności, która powinna panować między wszystkimi zakonnikami wokół jednego powołania i jednej misji w Kościele. Zachęcam was zatem, abyście żyli w tym klimacie jedności i braterskiej miłości, dając przykład wszystkim innym wspólnotom i będąc w Kościele oraz wobec ludzkości świadkami duchowego bogactwa, które Duch wylał na was „dla wspólnego dobra” (1 Kor 12, 7).
2. Zachęcam was, abyście w waszych refleksjach i postanowieniach szczególnie mieli na uwadze klucz, który wskazałem dla każdego programu apostolskiego i duchowego: „wyruszyć od Chrystusa”; „ten odwieczny program jest naszym programem na trzecie tysiąclecie” (Novo millennio ineunte, n. 29). Dobrze to rozumiecie ze względu na samą waszą konsekrację zakonną, która w szczególny sposób łączy was z ofiarą Chrystusa. Głębokie życie duchowe, tak silnie związane w waszej tradycji z zachowaniem reguły i kontemplacją, z wewnętrznym i niestrudzonym poszukiwaniem Boga, jest zawsze punktem wyjścia autentycznej odnowy i duszą każdej inicjatywy apostolskiej.
Nic nie może zastąpić tego wewnętrznego doświadczenia wiary w realizacji waszego powołania do bycia prorokami Królestwa Bożego. Istotnie, „właśnie wysoki poziom duchowy życia konsekrowanego może wstrząsnąć świadomością ludzi naszych czasów… i stać się w ten sposób porywającym świadectwem.” (Vita consecrata, n. 93). Jest nim także na początku trzeciego tysiąclecia, gdy wnosi jasność w zamęt, jaki może powodować coraz bardziej zglobalizowany świat, promieniuje pokojem i nadzieją w wielu niespokojnych sytuacjach, ukazuje niewysłowione piękno Boga wobec braku najwyższych wartości oraz daje świadectwo Jego miłości do każdego człowieka, stworzonego na Jego obraz, choć często zniekształconego i będącego ofiarą mentalności destrukcyjnej, niesolidarnej i wykluczającej. Odzwierciedlając w waszym byciu i działaniu Tego, który jest „światłością świata” (J 8, 12), będziecie służyć Kościołowi i ludzkości, która zawsze łaknie Boga.
3. Postęp w życiu nadprzyrodzonym, oparty na wytrwałej modlitwie i uczestnictwie w sakramentach, jest podstawowym warunkiem owocnego działania apostolskiego. W szczególności Eucharystia, która jest rzeczywistą obecnością samego Chrystusa w historii ludzkiej. Jest ona również „źródłem i epifanią” tej braterskiej komunii (por. Mane nobiscum Domine, n. 21), która powinna panować w waszych wspólnotach i być żywym przesłaniem zgody w świecie często zdominowanym przez rywalizację i konflikt.
Dostrzegliście w łonie Zakonu jako pewną nowość, obecność wspólnot w bardzo różnych krajach oraz stopniowy wzrost liczby zakonników pochodzących z różnych narodów. Stanowi to niewątpliwie wyzwanie, ale także wspaniałą okazję, by dotrzeć do korzeni sensu wspólnoty, która nie opiera się na ludzkich podobieństwach, lecz czerpie natchnienie z tajemnicy Trójcy.
W tym sensie życie przeżywane wspólnie w braterskich wspólnotach jest jak nieustanny sprawdzian komunii, która z wysoka potrafi harmonijnie łączyć różnorodność osobistych charakterów i tradycji właściwych każdemu krajowi. Jest to komunia braci, którzy karmią się tym samym Chlebem, pozostają zjednoczeni niestrudzonym pragnieniem szukania Boga i jednoczą się w bezwarunkowym zaangażowaniu w służbę Ewangelii. W istocie Chrystus, będąc „całą prawdą” (J 16, 13), zawiera w sobie całą różnorodność form, w których Jego światło odbija się w różnorodności ludzkiej rzeczywistości.
4. Modlę się do Ducha Świętego, aby obficie udzielił wam swoich darów, tak byście w pracach kapitulnych mogli rozeznawać to, co On sam „podpowiada różnym wspólnotom” (Tertio millennio adveniente, n. 23), aby dał wam siłę do podejmowania wyzwań obecnych i przyszłych oraz wytrwałość w waszym ofiarnym zaangażowaniu apostolskim, które Kościół ceni, którego nadal od was oczekuje i za które dziękuje.
Ponad 75 lat po uroczystym poświęceniu waszego Zakonu Najświętszej Maryi Pannie powierzam w Jej ręce przebieg Kapituły i duchowy rozwój wszystkich waszych Współbraci, a zarazem z serca wam wszystkim błogosławię.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana