Dnia 12 września, we wspomnienie Najświętszego Imienia Maryi, Biskup kaliski Damian Bryl dokonał konsekracji kościoła pasjonistów pw. Chrystusa Króla w Sadowiu-Golgocie oraz ustanowił Diecezjalne Sanktuarium Pasyjno-Maryjne. Tym samym wieloletnia historia kultu Męki Pańskiej i Matki Bożej Pięknej Miłości w Sadowiu otrzymała dziś swoje szczególne kościelne potwierdzenie.
Uroczysta liturgia rozpoczęła się o godz. 15.00. Wzięli w niej udział pasjoniści, duchowieństwo diecezjalne, przedstawiciele Rodziny Matki Pięknej Miłości, parafianie oraz pielgrzymi.
Do wydarzenia przez długi czas przygotowywała się cała miejscowa wspólnota. Szczególnie wiele pracy w przygotowanie uroczystości włożyli parafianie, którzy zadbali o kościół, teren klasztorny oraz poczęstunek dla przybyłych gości. Nad całością przygotowań czuwał o. Grzegorz Słowikowski CP – przełożony wspólnoty zakonnej, proboszcz parafii oraz moderator Rodziny Matki Pięknej Miłości.
ŚWIĄTYNIA POŚWIĘCONA BOGU
Centralnym punktem dnia była uroczysta liturgia konsekracji kościoła. Obrzęd poświęcenia świątyni należy do najbardziej wymownych celebracji w liturgii Kościoła. Ceremoniał przypomina, że budynek kościoła jest znakiem wspólnoty wierzących – „świątyni Boga, zbudowanej z żywych kamieni”.
Na początku Ojciec Prowincjał Łukasz Andrzejewski przedstawił krótki rys historyczny miejsca, które za chwilę stanie się sanktuarium. Zwrócił uwagę m.in. na to, że 12 września 1982 r., a więc dokładnie 44 lata temu, na sadowskiej Golgocie umieszczono nowe dębowe krzyże. Następnie przedstawiciel parafian zwrócił się do Księdza Biskupa z prośbą o dokonanie uroczystej konsekracji świątyni.
Zaraz po rozpoczęciu liturgii bp Damian Bryl pobłogosławił wodę, którą następnie pokropił zgromadzonych wiernych, ściany kościoła i ołtarz. Znak ten przypomina chrzest i wskazuje na oczyszczenie miejsca przeznaczonego odtąd w sposób szczególny na służbę Bożą.
W homilii biskup wyjaśniał, że konsekracja oznacza oddzielenie świątyni od użytku świeckiego i całkowite oddanie jej Bogu. Jak mówił: „Panie Boże, dla Ciebie ten dom. Więcej, Panie Boże, tylko dla Ciebie”. Podkreślił, że jest to akt wiary, ale także zobowiązanie dla duszpasterzy i wiernych, aby świątynia rzeczywiście pozostawała miejscem Bożej chwały, modlitwy i spotkania z Bogiem.
Biskup wskazał również, że kościół ma być znakiem przypominającym o bliskości Boga. Człowiek ma móc tutaj przyjść ze wszystkim, czym żyje, bez lęku i bez potrzeby ukrywania swojej słabości. Szczególną rolę w tym doświadczeniu odgrywają sadowska Golgota oraz obraz Matki Pięknej Miłości, które – jak mówił – przypominają, że człowiek jest kochany i dla Boga ważny.
Wymownie współbrzmiały z tym słowa modlitwy przewidzianej przez Mszał Rzymski na dzień poświęcenia kościoła: „Niech tutaj moc Twojego słowa i sakramentów utwierdza w wierze serca wszystkich wiernych”.
W homilii bp Damian Bryl wiele miejsca poświęcił również znaczeniu ustanowienia sanktuarium. Zwrócił uwagę, że Kościół, ustanawiając sanktuarium, potwierdza szczególny charakter danego miejsca i dobro, które dokonywało się tam przez lata w sercach ludzi.
Jednocześnie podkreślił, że ustanowienie sanktuarium jest nie tylko wyróżnieniem, ale także zaproszeniem: „Mamy piękne, niezwykłe miejsce, przyjeżdżajcie, przychodźcie. Tutaj możecie na nowo odkryć wielką miłość, którą Chrystus objawił w tajemnicy krzyża, ale tutaj także możecie spotkać się z Maryją, Matką Pięknej Miłości”.
Biskup zachęcał, aby nadal rozwijano tutaj nabożeństwa do Męki Pańskiej i Matki Bożej Pięknej Miłości, troszczono się o piękno liturgii, możliwość korzystania z sakramentu pojednania oraz o formację i pogłębianie wiary. Szczególnie mocno wybrzmiała jego prośba, aby Sadowie pozostało miejscem otwartym: „Dbajcie o klimat domu. Aby to miejsce było zawsze otwarte na każdego. Żeby każdy, kto przyjedzie, przyjdzie, został tu przyjęty, poczuł się jak u siebie”.
Po liturgii słowa i homilii zgromadzeni modlili się Litanią do Wszystkich Świętych, po której biskup odmówił uroczystą modlitwę poświęcenia. Następnie krzyżmem został namaszczony ołtarz oraz ściany kościoła. Namaszczenie to jest jednym z najważniejszych znaków konsekracji świątyni – ołtarz i kościół zostają w ten sposób oddane wyłącznie na służbę Bogu.
Po namaszczeniu ołtarz i wnętrze świątyni zostały okadzone. Następnie zapalono świece oraz światła kościoła. Towarzyszą temu słowa: „Niech w Kościele jaśnieje światło Chrystusa, aby wszystkie ludy osiągnęły poznanie prawdy”.
Dopiero po dokonaniu tych obrzędów przygotowany został ołtarz i rozpoczęła się liturgia eucharystyczna.
Po zakończeniu liturgii uroczystość przeniosła się do ogrodu klasztornego. Wszyscy uczestnicy zostali zaproszeni na wspólny posiłek i agapę przygotowaną dzięki zaangażowaniu parafian.
Była to również okazja do spotkania, rozmów i wspólnego świętowania wydarzenia ważnego nie tylko dla miejscowej wspólnoty, lecz także dla pasjonistów, Rodziny Matki Pięknej Miłości i całej diecezji kaliskiej.
SANKTUARIUM DOJRZEWAŁO PRZEZ LATA
Dzisiejsza uroczystość ma za sobą długą historię, którą warto przypomnieć choćby w kilku słowach.
Pasjoniści przybyli do Sadowia w 1932 roku. Od początku miejsce to miało służyć modlitwie, formacji i rekolekcjom. Z biegiem lat szczególnym znakiem Sadowia stała się Golgota oraz rozwijająca się tutaj duchowość pasyjno-maryjna.
Ważnym etapem było umieszczenie w kościele w 1989 roku obrazu Matki Pięknej Miłości, którego kult związany jest także z duchowością Czcigodnego Sługi Bożego o. Bernarda Kryszkiewicza CP. Wizerunek przedstawia Maryję z Dzieciątkiem Jezus. Jezus tuli się do swojej Matki, trzymając w dłoniach krzyż – zapowiedź przyszłej Męki. Maryja nie odbiera Mu krzyża. Jej dłoń zdaje się go podtrzymywać, wyrażając zgodę na uczestnictwo w zbawczym dziele Syna. Jej spojrzenie skierowane jest natomiast ku człowiekowi, jakby obejmowało każdego, kto sam niesie swój codzienny krzyż.
4 czerwca 1997 roku obraz został poświęcony przez św. Jana Pawła II podczas jego wizyty w Kaliszu. Od tego czasu ruch pielgrzymkowy do Sadowia jeszcze się rozwinął.
Już w grudniu 1996 roku bp Stanisław Napierała mówił: „Tu ma być sanktuarium Matki Pięknej Miłości”. Po niemal trzydziestu latach słowa te doczekały się swojego szczególnego dopełnienia.
Ustanowione dziś Diecezjalne Sanktuarium Pasyjno-Maryjne łączy dwa wymiary, które od dziesięcioleci kształtują duchowość Sadowia: pamięć o Męce Jezusa Chrystusa oraz cześć oddawaną Maryi jako Matce Pięknej Miłości.
Konsekracja kościoła i ustanowienie sanktuarium otwierają kolejny rozdział historii Sadowia. Miejsce, które od blisko stu lat służy modlitwie, rekolekcjom i głoszeniu tajemnicy Krzyża, otrzymało dziś nowe zadanie: jeszcze pełniej służyć pielgrzymom, rekolektantom i wszystkim, którzy przybywają tutaj, szukając Boga, ciszy, pocieszenia i umocnienia.