Benedykt XVI
«BENE OMNIA FECIT». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ FILIP SMALDONE ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 15 października 2006 r.
Benedykt XVI, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Dobrze wszystko uczynił. Nawet głuchym słuch przywraca i niemym mowę” (Mk 7, 37).
Słowa te, odnoszące się do naszego Pana, można również odnieść do kapłana Filipa Smaldone, apostoła osób niesłyszących i niemówiących.
Urodził się 27 lipca 1848 roku w Neapolu. Już jako kleryk poświęcał się nauczaniu osób niesłyszących. Po przyjęciu święceń kapłańskich w 1871 roku, kierowany zapałem misyjnym, pragnął wyjechać na misje zagraniczne. Zrozumiał jednak, że Pan powołuje go do pozostania w ojczyźnie i całkowitego oddania się służbie osobom niesłyszącym, które stały się szczególnie umiłowanymi adresatami jego posługi kapłańskiej. Podejmował także inne formy apostolatu, zwłaszcza katechizację oraz działalność na rzecz zdrowia publicznego.
Latem 1884 roku, kiedy w Neapolu szalała groźna epidemia cholery, sam również zachorował i znalazł się w niebezpieczeństwie śmierci. Odzyskał jednak zdrowie dzięki szczególnej łasce Najświętszej Maryi Panny Pompejańskiej. Wiosną 1885 roku, jeszcze w okresie rekonwalescencji, 25 marca, w uroczystość Zwiastowania Pańskiego, przeniósł się do Lecce, aby założyć zakład dla osób niesłyszących i niemówiących, a jednocześnie doprowadzić do końca dzieło założenia Zgromadzenia Sióstr Salezjanek Najświętszych Serc, poświęcających się opiece nad nimi i ich wychowaniu.
Przez trzydzieści osiem lat pracował w Lecce, zajmując się wychowaniem licznych chłopców i dziewcząt niesłyszących, niewidomych oraz osieroconych. Jednocześnie umacniał i rozwijał założony przez siebie zakład, który rozpoczął działalność również w Bari i innych regionach południowych Włoch. W Lecce gorliwie angażował się także w duszpasterstwo. Był spowiednikiem i kierownikiem duchowym seminarzystów, kapłanów i wspólnot zakonnych. Z wielkim zapałem szerzył adorację eucharystyczną oraz kierował organizowaniem misji ludowych w parafiach poza miastem.
Budził szczególny podziw jako kapłan i założyciel obdarzony wyjątkowymi zaletami: prosty i pokorny, pracowity i skromny, całkowicie oddany Eucharystii i Matce Bożej Pompejańskiej. Z wielką dobrocią odnosił się do sióstr salezjanek, a szczególnie ojcowską miłością otaczał osoby niesłyszące i niemówiące. Kochał je jak własne dzieci, one zaś nazywały go „ojcem”.
Po przezwyciężeniu wielu cierpień fizycznych i duchowych, które znosił z niezwykłą pogodą ducha, zmarł w Lecce 4 czerwca 1923 roku, pozostawiając po sobie szeroko rozpowszechnioną opinię człowieka odznaczającego się cnotami i świętością.
W latach 1964–1967 przeprowadzono zwyczajny proces informacyjny dotyczący opinii świętości i cnót. Po dopełnieniu wymaganych prawem czynności w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych papież Jan Paweł II 11 lipca 1995 roku uznał, że praktykował on cnoty w stopniu heroicznym. Dnia 12 stycznia 1996 roku, po przeprowadzeniu przewidzianych prawem kanonicznym badań lekarskich i teologicznych, zatwierdził cud przypisywany jego wstawiennictwu. Dnia 12 maja 1996 roku zaliczył tego Sługę Bożego w poczet Błogosławionych.
W związku z domniemanym cudownym uzdrowieniem jednej z sióstr salezjanek Najświętszych Serc, przypisywanym wstawiennictwu Filipa Smaldone po jego beatyfikacji, w 1999 roku przeprowadzono w kurii diecezjalnej w Lecce dochodzenie dotyczące tego cudu. Podczas posiedzenia Komisji Lekarskiej 3 lutego 2005 roku uznano, że uzdrowienia nie można wyjaśnić w świetle wiedzy medycznej. Po dyskusji wstępnej teologów 17 maja tego samego roku oraz sesji zwyczajnej kardynałów i biskupów 17 stycznia 2006 roku, My sami 28 kwietnia ogłosiliśmy dekret o cudzie, a podczas konsystorza publicznego 1 lipca tegoż roku postanowiliśmy, że uroczystość kanonizacji odbędzie się 15 października 2006 roku.
Dzisiaj zatem, na placu przed Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy Świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na cześć Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i rozwoju życia chrześcijańskiego, mocą władzy Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, wielokrotnym wezwaniu pomocy Bożej i zasięgnięciu rady wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Rafał Guízar Valencia, Filip Smaldone, Róża Venerini i Teodora Guérin są Świętymi, wpisujemy ich do katalogu Świętych i postanawiamy, że w całym Kościele mają być oni pobożnie czczeni jako Święci. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 15 października roku Pańskiego 2006, w drugim roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS XCIX/2007, nr 9, s. 773-775
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana