Benedykt XVI
«ID ENIM». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ TEODORA GUÉRIN ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 15 października 2006 r.
Benedykt XVI, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Niewielkie bowiem utrapienia naszego obecnego czasu gotują bezmiar chwały przyszłego wieku dla nas, którzy wpatrujemy się nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne” (2 Kor 4, 17–18).
Błogosławiona Teodora Guérin z miłości do Chrystusa i dusz ludzkich znosiła cierpienia i przeciwności. Pokładając wielką ufność w Opatrzności Bożej, odważnie wypełniała zadanie powierzone jej przez Pana.
Ta wierna córka Kościoła urodziła się 2 października 1798 roku w Étables-sur-Mer, we francuskiej diecezji Saint-Brieuc. Już jako dziewczynka pragnęła poświęcić się Bogu, musiała jednak przez kilka lat odłożyć realizację tego zamiaru, ponieważ należało zatroszczyć się o owdowiałą matkę.
W 1823 roku wstąpiła do nowicjatu Sióstr Opatrzności, zgromadzenia założonego przez Jakuba Franciszka Dujarié w celu niesienia pomocy chorym i ubogim.
W 1825 roku złożyła śluby czasowe, a w 1831 roku wieczyste. Wyróżniała się nieskazitelnym postępowaniem, gorliwością w wypełnianiu obowiązków i bystrością umysłu, dzięki czemu zdobyła uznanie współsióstr. W 1838 roku została wybrana radną generalną, a następnie przełożoną placówki w Redon, położonej w jednej z najbardziej zaniedbanych części miasta. Wykazała się tam wielką aktywnością apostolską i wyjątkowymi zdolnościami wychowawczymi. Dzięki jej pracy poprawiły się warunki życia mieszkańców tej dzielnicy. Następnie została przeniesiona do Soulaines. Przyjęła tę decyzję z posłuszeństwem i pokorą, a na nowym miejscu z troską i macierzyńską miłością pomagała potrzebującym.
W 1840 roku przełożeni wysłali ją jako misjonarkę do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Przybyła do odludnej, porośniętej lasami okolicy, nazywanej w miejscowym języku Saint Mary of the Woods. Założyła tam nowicjat oraz zakład przeznaczony do kształcenia kobiet. W obliczu wielkich trudności Błogosławiona nie poddawała się lękowi, lecz w modlitwie znajdowała siłę do dźwigania krzyża i wytrwałego prowadzenia działalności misyjnej. Zaczęła poznawać nową kulturę, aby lepiej wykorzystać możliwości miejscowego środowiska. Nauczyła się języka angielskiego, aby porozumiewać się z mieszkańcami i założyła kilka szkół. Ze względu na trudności w utrzymywaniu łączności między Francją a Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej Rada Generalna Sióstr Opatrzności Bożej uznała, że należy oddzielić od zgromadzenia rozwijającą się na ziemi amerykańskiej misję. W ten sposób Błogosławiona, wskutek zaistniałych okoliczności, została przełożoną i założycielką nowej rodziny zakonnej, Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Najświętszej Maryi Panny z Saint Mary of the Woods. Po przezwyciężeniu kolejnych trudności, wynikających z niewiedzy i fałszywych oskarżeń, mogła poświęcić się trosce o siostry zakonne i rozwój zgromadzenia.
Swoim uczennicom i siostrom dawała przykład świętego życia. Wiernie wypełniając obowiązki zakonnicy, misjonarki i założycielki, osiągnęła doskonałość w praktykowaniu cnót. Przepełniona miłością Chrystusa, dzieliła się nią ze wszystkimi, których spotykała, głosząc Ewangelię słowem i czynem oraz starając się we wszystkim podobać Boskiemu Mistrzowi. Całkowicie oddała się woli Jezusa, który umacniał ją swoją obecnością i darem chrześcijańskiej nadziei. Kiedy pożar zniszczył jej pierwsze zbiory, nie utraciła ufności w Bogu i powiedziała: «Jednego jestem pewna: nie pragnę odrzucać niczego, co pochodzi od Boga, i jestem gotowa oddać Mu wszystko, czego ode mnie zażąda».
Odznaczała się mocną i głęboką wiarą, którą umacniała przede wszystkim modlitwą oraz nabożeństwem do Eucharystii, Najświętszego Serca Jezusowego i Najświętszej Maryi Panny. Była serdeczna wobec sióstr i młodych kobiet, którym poświęcała się z gorliwością i roztropnością.
Z wielką roztropnością kierowała swoimi duchowymi córkami i założonym przez siebie zgromadzeniem. Wszystkich traktowała sprawiedliwie i pracowała na rzecz wykształcenia kobiet oraz ich wychowania chrześcijańskiego. Prowadziła życie proste i skromne, nie skarżąc się na ubóstwo ani niewygody. Przeciwnie, uważała je za pomoc w coraz większym uwalnianiu się od przywiązania do dóbr ziemskich i zaszczytów. Była posłuszna przełożonym, nawet gdy podejmowali decyzje, z którymi się nie zgadzała. Zachowywała czystość, oddając Chrystusowi swoje niepodzielne serce. On też powołał ją do siebie 14 maja 1856 roku.
Ze względu na szeroko rozpowszechnioną opinię o jej świętości w lipcu 1909 roku rozpoczęto proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po dopełnieniu wszystkich czynności przewidzianych prawem Nasz Poprzednik, Sługa Boży Jan Paweł II, 25 października 1998 roku uroczyście zaliczył ją w poczet Błogosławionych. Dnia 28 kwietnia bieżącego roku 2006 zezwoliliśmy na ogłoszenie dekretu o cudzie. Po uzyskaniu pozytywnej opinii kardynałów i biskupów, zgromadzonych na konsystorzu 1 lipca tegoż roku, postanowiliśmy, że uroczystość kanonizacji odbędzie się 15 października.
Dzisiaj zatem, na placu św. Piotra, podczas sprawowania świętych obrzędów, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na cześć Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i rozwoju życia chrześcijańskiego, mocą władzy Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, wielokrotnym wezwaniu pomocy Bożej i zasięgnięciu rady wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Rafał Guízar Valencia, Filip Smaldone, Róża Venerini i Teodora Guérin są Świętymi, wpisujemy ich do katalogu Świętych i postanawiamy, że w całym Kościele mają być oni pobożnie czczeni jako Święci. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Ta Święta, która dokonała wielu dzieł, zwłaszcza na rzecz pomocy ubogim i ich kształcenia oraz dała godny podziwu przykład cnót, powinna być nie tylko czczona przez wiernych, lecz także naśladowana. Jest to szczególnie ważne w naszych czasach, gdy ludzie, pochłonięci niezliczonymi zajęciami i pociągani licznymi pokusami, potrzebują wskazania właściwej drogi.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 15 października roku Pańskiego 2006, w drugim roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS XCIX/2007, nr 1, s. 1-5
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana