Benedykt XVI
«ME IN». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ RÓŻA VENERINI ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 15 października 2006 r.
Benedykt XVI, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Czuję, że jestem tak głęboko zjednoczona z wolą Bożą, iż nie ma dla mnie znaczenia, czy będę żyć, czy umrę. Pragnę jedynie tego, czego On pragnie i chcę tylko tego, co Jemu się podoba, niczego więcej”.
Tymi słowami błogosławiona Róża Venerini wyrażała gotowość porzucenia wszystkiego, aby wypełnić wolę Bożą. Posłuszna tej woli podjęła działalność apostolską na rzecz kobiet, troszcząc się z proroczą dalekowzrocznością i wielkim zaangażowaniem o ich wykształcenie i wychowanie chrześcijańskie.
Ta wierna uczennica Chrystusa urodziła się 9 lutego 1656 roku w Viterbo, w zamożnej rodzinie. Nadano jej imię Róża na cześć patronki miasta. Już jako dziewczynka odczuwała zamiłowanie do modlitwy, dzieł miłosierdzia i pokuty.
Pragnąc całkowicie poświęcić się Panu, w 1676 roku wstąpiła do klasztoru dominikanek św. Katarzyny w Viterbo, gdzie pozostała zaledwie kilka miesięcy. Po śmierci ojca poświęciła się opiece nad matką i pozostałymi członkami rodziny. Później, gdy z najbliższej rodziny pozostał jej tylko brat, zaczęła gromadzić dziewczęta i kobiety z sąsiedztwa na wspólnej modlitwie różańcowej. Dostrzegłszy ich brak wykształcenia, zaczęła uczyć je katechizmu i przekazywać im wiedzę potrzebną w codziennym życiu.
W ten sposób zrodził się w niej zamiar poświęcenia się kształceniu i wychowaniu religijnemu kobiet z ludu. Dlatego w 1685 roku, za zgodą kierownika duchowego i władz kościelnych, wraz z dwiema wcześniej przygotowanymi nauczycielkami założyła w rodzinnym mieście szkołę dla dziewcząt i młodych kobiet z ubogich środowisk. Początkowo spotkała się z krytyką, przede wszystkim dlatego, że jej przedsięwzięcie było w tamtych czasach czymś niezwykłym. Nie zniechęciła się jednak. Zgodnie z przyjętą przez nią metodą wychowawczą przedpołudnia przeznaczano na nauczanie dziewcząt, a wieczory na kształcenie matek. Uczono katechizmu, czytano żywoty świętych, wdrażano do modlitwy i wykonywano różne prace.
To godne uznania przedsięwzięcie stało się znane również poza diecezją Viterbo. Sługa Boży kardynał Marco Antonio Barbarigo, biskup Montefiascone, zaprosił Służebnicę Bożą do swojej diecezji, gdzie wśród jej uczennic znalazła się św. Łucja Filippini.
W następnych latach, na prośbę kardynałów, biskupów i przedstawicieli szlachty, rozszerzyła swoją działalność na liczne miejscowości środkowych Włoch. W 1713 roku, za aprobatą i przy uznaniu papieża Klemensa XI, założyła szkołę w Rzymie.
Drogi Boże, które wskazywała innym, sama przemierzała z radością, wytrwałością i gorliwością, naśladując we wszystkim Boskiego Mistrza. Przez nieustanne praktykowanie cnót chrześcijańskich wychowywała w ten sposób swoje współpracownice i uczennice.
Była niezachwiana w wierze, wytrwała w nadziei i czynna w miłości. Z kontemplacji Chrystusa ukrzyżowanego czerpała siłę do przezwyciężania trudności i sprzeciwu, z jakimi przez lata spotykało się jej dzieło. Swoje życie duchowe umacniała nieustanną modlitwą, nabożeństwem do Eucharystii, przed którą zwykła spędzać wiele godzin na adoracji oraz miłością do Najświętszej Maryi Panny, której opiece powierzyła swój apostolat i założone przez siebie zgromadzenie. Była życzliwa i przystępna wobec bliźnich. Ufność w Opatrzność Bożą pozwalała jej wnosić w życie innych spokój i nadzieję.
Przed podjęciem ważnych decyzji starannie rozważała wszystkie okoliczności i zasięgała rady ludzi roztropnych, którzy pomagali jej rozpoznawać wolę Pana. Zawsze zachowywała równowagę ducha i okazywała wdzięczność tym, którzy jej pomagali. Dbała o schludny, a zarazem prosty wygląd. Nie przywiązywała się do dóbr ziemskich, będąc głęboko przekonana, że oderwanie od bogactw tego świata jest koniecznym warunkiem osiągnięcia dóbr wiecznych. Tak bardzo umiłowała ubóstwo, że zrzekła się na rzecz brata ojcowskiego dziedzictwa, a realizując swoje zamierzenia, nie zabiegała o pomoc ze strony ludzi. Była posłuszna kierownikom duchowym i władzom kościelnym, zachowywała skromność w ubiorze i postępowaniu. Nieustannie dawała przykład głębokiej pokory i godnej podziwu łagodności, uważając się za nieużyteczne narzędzie w rękach Pana. Zwykła bowiem mawiać: „Nie chcę stwarzać pięknych pozorów, lecz z pomocą Bożą dokonywać konkretnych dzieł i przynosić owoce na wieczność”.
Po wielu latach wytężonej pracy zachorowała i 7 maja 1728 roku osiągnęła wieczną szczęśliwość.
Ze względu na szeroko rozpowszechnioną opinię o jej świętości rozpoczęto proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po dopełnieniu wszystkich czynności przewidzianych prawem Nasz Poprzednik Pius XII 4 maja 1952 roku zaliczył ją w poczet Błogosławionych. Dnia 28 kwietnia bieżącego roku 2006 zezwoliliśmy na ogłoszenie dekretu o cudzie. Po uzyskaniu pozytywnej opinii kardynałów i biskupów, zgromadzonych na konsystorzu 1 lipca tegoż roku, postanowiliśmy, że uroczystość kanonizacji odbędzie się 15 października.
Dzisiaj zatem, na placu św. Piotra, podczas sprawowania świętych obrzędów, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na cześć Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i rozwoju życia chrześcijańskiego, mocą władzy Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, wielokrotnym wezwaniu pomocy Bożej i zasięgnięciu rady wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Rafał Guízar Valencia, Filip Smaldone, Róża Venerini i Teodora Guérin są Świętymi, wpisujemy ich do katalogu Świętych i postanawiamy, że w całym Kościele mają być oni pobożnie czczeni jako Święci. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 15 października roku Pańskiego 2006, w drugim roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS XCIX/2007, nr 5, s. 313-315
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana