Benedykt XVI
«OMNIA QUAECUMQUE». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ JERZY PRECA
Z III ZAKONU KARMELITAŃSKIEGO, ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 03 czerwca 2007 r.
Benedykt XVI, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Wszystko, co ma Ojciec, jest moje” (J 16, 15). Tymi słowami Pan Jezus potwierdził, że Bóg zechciał, „aby w Nim zamieszkała cała Pełnia” (por. Kol 1, 19); dlatego ci, którzy żyją w jedności z Synem, mają udział w bogactwach pochodzących od Ojca. Świętość Chrystusa, Świętego i Sprawiedliwego (por. Dz 3, 14), trwa zatem w Jego braciach, którzy dają jej świadectwo przez przyjaźń z Nim i służbę Ewangelii.
Przyjacielem Chrystusa i świadkiem świętości, która od Ojca przez Chrystusa w Duchu Świętym zstępuje na ludzi, był prezbiter Jerzy Preca, apostoł katechizacji i apostolstwa świeckich, pierwszy syn narodu maltańskiego, którego Kościół Boży wpisuje do katalogu Świętych.
Ten święty kapłan urodził się 12 lutego 1880 roku w La Valetcie, w archidiecezji maltańskiej. Życie Boże, zaszczepione w nim przez chrzest, który przyjął kilka dni po urodzeniu, rozwijało się w nim bujnie i stało się wysokim drzewem obfitującym w owoce dobroci. W handlowym mieście Ħamrun, dokąd przeniosła się jego rodzina, bł. Jerzy przyjął bierzmowanie i Pierwszą Komunię Świętą. Jeszcze podczas studiów teologicznych, przygotowując się do kapłaństwa, rozpoczął działalność apostolską wśród młodzieży. Po przyjęciu święceń kapłańskich 22 grudnia 1906 roku za program swego działania obrał wezwanie Apostoła Pawła skierowane do Tymoteusza: „To, co usłyszałeś ode mnie […], przekaż zasługującym na wiarę ludziom, którzy też będą zdolni nauczać i innych” (2 Tm 2, 2).
Kierowany pragnieniem rozszerzania królestwa Bożego, w 1907 roku położył podwaliny pod Towarzystwo Nauki Chrześcijańskiej, którego członkami byli młodzi świeccy żyjący według Ewangelii i pragnący nauczać lud prawd wiary. Dzieło to, oparte na niewzruszonej wierności Papieżowi, otrzymało nazwę M.U.S.E.U.M., będącą akrostychem wezwania: „Mistrzu, niech cały świat podąża za Ewangelią!”.
W 1910 roku Błogosławiony, przy pomocy Ioanny Cutajar, założył żeńską gałąź Towarzystwa Nauki Chrześcijańskiej. Z biegiem czasu coraz wyraźniej ujawniały się charakter i misja założonego przez niego Dzieła. Powstała w ten sposób wspólnota bezżennych współpracowników, całkowicie oddanych apostolstwu katechetycznemu zarówno wśród dzieci, jak i dorosłych. Prowadzili oni życie poddane ścisłej dyscyplinie, zachowywali skromność w ubiorze, co piętnaście minut odmawiali z pamięci krótkie modlitwy, codziennie przez godzinę prowadzili katechezę w ośrodkach otwartych niemal we wszystkich parafiach Wysp Maltańskich, a ponadto poświęcali godzinę na stałą formację członków Towarzystwa.
Jak często zdarza się dziełom Bożym, również ta fundacja musiała przejść drogę krzyża. W 1909 roku Błogosławiony otrzymał polecenie — później odwołane — zamknięcia wszystkich ośrodków Towarzystwa. Kilka lat później rozpowszechniano oszczercze pisma, na które Błogosławiony i jego duchowi synowie odpowiadali cierpliwością i łagodnością. Pojawiły się także inne trudności, jednak 12 kwietnia 1932 roku Dzieło zostało erygowane kanonicznie.
Błogosławiony był niestrudzonym ewangelizatorem Wysp Maltańskich. Obficie dzielił się chlebem słowa Bożego zarówno przez głoszenie go ustnie, jak i przez liczne pisma. Służył Ludowi Bożemu przez pobożne sprawowanie Mszy Świętej i sakramentów, udzielanie rad, kierownictwo duchowe oraz przykład własnego życia kapłańskiego. Słowa Ewangelii św. Jana: „A Słowo stało się ciałem” (J 1, 14), wyznaczały kierunek jego życia i misji. Żywił gorącą miłość do Boga, Jezusa, Kościoła i Maryi Dziewicy, którą czcił przede wszystkim jako Matkę Bożą z Góry Karmel i Matkę Dobrej Rady. Pociechą było dla niego to, że mógł oglądać rozwój swojej fundacji w Australii. Zakończył ziemskie życie 26 lipca 1962 roku, otoczony czcią i miłością swoich duchowych synów oraz narodu maltańskiego.
Sprawę jego beatyfikacji i kanonizacji rozpoczęto na Malcie w 1975 roku. W 1999 roku ogłoszono dekret o heroiczności cnót, a w 2000 roku dekret o cudzie. Nasz czcigodny Poprzednik, Sługa Boży Jan Paweł II, 9 maja 2001 roku, podczas podróży apostolskiej na Maltę, nadał mu tytuł Błogosławionego. 22 lutego bieżącego roku 2007 w Naszej obecności ogłoszono dekret o nowym cudzie przypisywanym wstawiennictwu bł. Jerzego. Następnego dnia, 23 lutego, po zasięgnięciu opinii Ojców Kardynałów, Arcybiskupów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu, postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się w Rzymie 3 czerwca tegoż roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej celebracji na placu św. Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na cześć Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, mocą władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po dojrzałym namyśle i częstym wzywaniu Bożej pomocy, za radą wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Jerzy Preca, Szymon z Lipnicy, Karol od św. Andrzeja Houben i Maria Eugenia od Jezusa Milleret są Świętymi, i wpisujemy ich do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele będą oni pobożnie czczeni jako Święci. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Następnie My sami oddaliśmy cześć nowemu Świętemu, wybitnemu synowi narodu maltańskiego, wskazując na jego cnoty i zasługi, zwłaszcza w gorliwym głoszeniu Ewangelii, nauczaniu katechizmu ludu chrześcijańskiego oraz kierowaniu świeckimi współpracownikami z ojcowską miłością i niezachwianą wiarą katolicką.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, w uroczystość Najświętszej Trójcy, dnia 3 czerwca roku Pańskiego 2007, w trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Benedykt
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS C/2008, nr 1, s. 5-7
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana