Benedykt XVI
«OMNIA POSSUM IN EO». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ GERTRUDA COMENSOLI ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 26 kwietnia 2009 r.
Benedykt XVI, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
«Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia» (Flp 4, 13).
Są to słowa, które odnajdujemy w sercu błogosławionej Gertrudy Comensoli i którymi przeniknięte jest jej życie. Więź z Jezusem przeżywała jako mistyczne zjednoczenie, pełne miłości poznanie, dzięki któremu postrzegała Jezusa jako swego Pana, to znaczy jako Tego, który może podtrzymać ją mimo jej słabości, a także w jej dążeniu do przylgnięcia do woli Bożej i upodobnienia się do Jego Osoby. Pisała o tym: «Mój Jezu, uczyń mnie podobną do Ciebie… prawdziwym obrazem mojej Ukrzyżowanej Miłości. „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia” (Flp 4, 13)» (Dzieła: Notatki osobiste). Kiedy dostrzegała, że nie dorasta do Bożego wezwania do coraz głębszej komunii i obawiała się, czy zdoła sprostać trudnościom związanym z nowym dziełem, którego — jak sądziła — domagał się Bóg, odzyskiwała pokój i głęboką ufność, powierzając się Temu, który kierował jej krokami i urzeczywistniał jej zamierzenia.
Błogosławiona Gertruda Comensoli urodziła się w miejscowości Bienno, w diecezji Brescia, 18 stycznia 1847 roku. Z głęboko chrześcijańskiej rodziny oraz ze wspólnoty parafialnej zaczerpnęła postawę prawości i solidarności, umiłowanie skromnego życia, radość płynącą ze spokojnych relacji oraz ufność w Opatrzność. Żywa i wrażliwa, odczuwała zachwyt Jezusem obecnym w Najświętszej Eucharystii. Pobudzona niepowstrzymanym pragnieniem, mając siedem lat, potajemnie przyjęła po raz pierwszy Komunię Świętą. Był to pierwszy etap drogi, która doprowadziła ją do całkowitego poświęcenia się Bogu i urzeczywistnienia osobistego zamierzenia: założenia instytutu poświęconego adoracji eucharystycznej. Kilka lat później rozmawiała o tym z biskupem Bergamo, Pietro Luigim Speranzą; następnie otrzymała możliwość przedstawienia tego pragnienia Naszemu Poprzednikowi Leonowi XIII, który utwierdził ją w nim i ukierunkował ku dziełu uwzględniającemu również trudne położenie kobiet, to znaczy łączącemu «ze świętą ideą adoracji troskę o ubogie dziewczęta, zwłaszcza robotnice». Wspierana przez kapłana Francesca Spinellego, po wyborze nowego biskupa Bergamo, Gaetano Camillo Guindaniego, 15 grudnia 1882 roku założyła nową rodzinę zakonną Sióstr Sakramentek, dla której wkrótce własnoręcznie napisała konstytucje. Od samego początku Instytut bardzo się rozwijał. Nie zabrakło jednak trudności, którym założycielka stawiła czoło i które heroicznie przezwyciężała, znajdując umocnienie w obecności Boga i w wierności swoich córek, dzielących z nią ubóstwo i niedogodności.
Pisma Gertrudy Comensoli i świadectwa dotyczące jej życia ukazują typowe cechy duchowości XIX wieku: ascetyczne dążenie, potrzebę adoracji i wynagradzania za zniewagi, jakich Jezus doznaje w Tabernakulum od grzeszników, oraz wielkie pragnienie całkowitego oddania własnego życia z miłości do Niego. «Kochać Cię i sprawić, abyś był kochany» — tego żarliwie pragnęła Gertruda, pobudzana przez Najświętszą Eucharystię. Jej droga duchowa odznaczała się wyraźnym rysem kontemplacyjnym, który wzbogacał ducha fundacji. Opowiadając o swoim życiu, pisała: «Tak liczne i tak wielkie były łaski Pana, że nie sposób ich opisać». A także: «Odczuwałam Jego godną uwielbienia obecność i niekiedy ustawała aktywność umysłu, a ja czułam, że jestem w Nim; nie było w tym nic materialnego ani żadnego obrazu. Nigdy nie potrafiłam tego wyjaśnić; zawsze pozostawało to dla mnie tajemnicą». Celem Instytutu było «adorować Jezusa w Sakramencie Eucharystii przez nieustanną modlitwę, wynagradzając za zniewagi i wstawiając się za całym światem, a także pełniąc dzieła miłości». Przykład Gertrudy Comensoli pobudza i ukierunkowuje Instytut ku tej jedności życia, którą powinien urzeczywistniać każdy uczeń Chrystusa, aby jego apostolstwo było owocne. Kontemplacja i działanie, które od początku stanowiły istotę tego zamysłu, zachowały swoje pierwotne miejsce.
Błogosławiona Gertruda odeszła z tego świata w Bergamo 18 lutego 1903 roku, osiągnąwszy cel swego dzięła: jej duchowe córki kontynuowały publiczną, nieustanną adorację. Ponieważ po jej śmierci wzrastała sława świętości, biskup Bergamo Luigi Maria Marelli 18 lutego 1928 roku rozpoczął proces zwyczajny, który zakończył w 1932 roku. 26 kwietnia 1961 roku błogosławiony Jan XXIII zarządził wydanie dekretu o heroiczności cnót. Po dokonaniu czynności przewidzianych prawem, 13 maja 1989 roku Czcigodny Sługa Boży Jan Paweł II zezwolił Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na ogłoszenie dekretu o cudzie, a następnie 1 października 1989 roku dokonał obrzędu beatyfikacji.
W związku z kanonizacją uzdrowienie chłopca Velasco Ricchiniego zostało 14 października 2004 roku uznane przez Konsultę Lekarską Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych za niewytłumaczalne z punktu widzenia nauki, a podczas Kongresu szczególnego Teologów 11 stycznia 2005 roku wydarzenie to przypisano wstawiennictwu błogosławionej Gertrudy Comensoli. Tak samo orzekli kardynałowie i biskupi zgromadzeni 19 lutego tego samego roku. Dlatego My sami zezwoliliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na ogłoszenie 15 marca 2008 roku dekretu o cudzie. Na Konsystorzu 21 lutego 2009 roku postanowiliśmy zaliczyć błogosławioną Gertrudę Comensoli w poczet Świętych i dokonać tego obrzędu 26 kwietnia 2009 roku.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra, podczas uroczystej celebracji, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu Naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Archanioł Tadini, Bernard Tolomei, Noniusz od Najświętszej Maryi Álvares Pereira, Gertruda Comensoli i Katarzyna Volpicelli są Świętymi i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali oni cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta wybitna kobieta, płonąca żarliwością eucharystyczną, poświęcając swoje życie służbie kobietom znajdującym się w trudnej sytuacji, pozostawiła nam godne podziwu świadectwo świętości. Wzywajmy zatem jej wstawiennictwa, abyśmy również my, umocnieni chlebem niebieskim, wszędzie i nieustannie okazywali miłość bliźnim.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszej Bulli, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 26 kwietnia roku Pańskiego 2009, w piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CII/2010, nr 12, s. 865-868
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana