Benedykt XVI
«ET HOC MANDATUM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ JOANNIE EMILII DE VILLENEUVE
Rzym, 05 lipca 2009 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Takie zaś mamy od Niego przykazanie, aby ten, kto miłuje Boga, miłował też i brata swego» (1 J 4, 21).
Czcigodna Służebnica Boża Joanna Emilia de Villeneuve urzeczywistniała w swoim życiu przykazanie miłości, służąc Jezusowi w ubogich i sierotach. Dlatego od samego początku życia zakonnego pragnęła, aby podjęte przez nią dzieło było poświęcone niesieniu pomocy najbardziej potrzebującym, zgodnie z nakazem Ewangelii.
Urodziła się 9 marca 1811 r. w Tuluzie we Francji, w starej rodzinie szlacheckiej. Od matki otrzymała wychowanie w wierze i pobożności. Prowadzona przez dobrego kierownika duchowego, któremu pozostała wierna przez całe życie, wybrała powołanie zakonne i 8 grudnia 1836 r., wraz z dwiema towarzyszkami, przywdziała habit zakonny. Od tego dnia nosiła imię „Siostra Maria”. W ten sposób powstało Zgromadzenie Niepokalanego Poczęcia. Celem duchowym jego członkiń było prowadzenie czynnego życia apostolskiego: 19 marca 1837 r. założyła pracownię krawiecką dla sierot i ubogich dziewcząt. Wkrótce potem działalność Zgromadzenia rozszerzyła się i powierzono mu również opiekę nad więźniami.
W ciągu dziewiętnastu lat życia zakonnego Czcigodna Służebnica Boża założyła piętnaście domów, z których cztery znajdowały się w Afryce. Wszystkie te dzieła oraz sposób życia sióstr zostały ukształtowane przez ducha Założycielki. Szczególne miejsce zajmowała w jej działalności walka z ubóstwem materialnym, duchowym i intelektualnym. Od początku istnienia Instytutu Siostra Maria zwracała się ku tym, którym brakowało żywności i lekarstw, ku młodym pozbawionym wykształcenia, dorosłym pozbawionym wolności na mocy wyroków sądowych oraz ludom niechrześcijańskim potrzebującym pomocy materialnej i duchowej.
Żyła w wielkiej pokorze. Chociaż była Założycielką, zrezygnowała z kierowania Zgromadzeniem, aby stać się jedną z sióstr i zajmować się formacją nowicjuszek. Odeszła z tego świata 2 października 1854 r., po trzech dniach choroby na cholerę.
Ponieważ wśród Ludu Bożego wzrastała sława jej świętości, Biskup Albi we Francji rozpoczął w 1948 r. zwyczajny proces informacyjny. W 1965 r. Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych wydała dekret dotyczący pism. Najpierw Konsultorzy Historycy 10 października 1984 r., a następnie Konsultorzy Teolodzy 18 grudnia 1990 r. wydali opinię pozytywną. Podobnie Kardynałowie i Biskupi zgromadzeni na Sesji Zwyczajnej 4 czerwca 1991 r. orzekli, że Czcigodna Służebnica Boża praktykowała cnoty w stopniu heroicznym. Nasz Poprzednik, Czcigodny Sługa Boży Jan Paweł II, 6 czerwca 1991 r. stwierdził, że praktykowała ona w stopniu heroicznym cnoty kardynalne, teologalne i z nimi związane, oraz zezwolił Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na ogłoszenie stosownego dekretu.
Po dopełnieniu wszystkich czynności przewidzianych prawem zezwoliliśmy, aby Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych wydała 17 grudnia 2007 r. dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 5 lipca 2009 r. w Castres.
Dzisiaj zatem, z naszego polecenia, Czcigodny Brat Angelo Amato, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, na mocy którego zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Joannę Emilię de Villeneuve w poczet Błogosławionych:
„My, spełniając życzenie Naszego Brata Pierre’a-Marie Carré, Arcybiskupa Albi, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Joannie Emilii de Villeneuve, dziewicy, Założycielce Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Niepokalanie Poczętej z Castres, która poświęciła swoje życie trosce o ubogich i szerzeniu Królestwa Bożego, przysługiwał tytuł Błogosławionej i aby jej święto obchodzono corocznie 3 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, chcemy, aby teraz i w przyszłości pozostało ważne i trwałe, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 5 lipca roku Pańskiego 2009, w piątym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CII/2010, nr 8, s. 449-450
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana