Benedykt XVI
«ET, QUICUMQUE». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ MARIA OD KRZYŻA JUGAN ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 11 października 2009 r.
Benedykt XVI, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
«Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego że jest uczniem, zaprawdę, powiadam wam, nie utraci swojej nagrody» (Mt 10,42).
Błogosławiona Maria od Krzyża przyjęła do swego serca słowa Pana i całe swoje życie poświęciła ubogim wszelkiego rodzaju. Mając przed oczyma regułę Zakonu Szpitalnego św. Jana Bożego, nie zawahała się stać ubogą wraz z ubogimi, ponieważ dostrzegała w nich żywy obraz Zbawiciela.
Joanna Jugan, która w życiu zakonnym przyjęła imię Maria od Krzyża, urodziła się dnia 25 października 1792 roku w miejscowości Petites-Croix, niedaleko Cancale we Francji. Pierwsze podstawy formacji otrzymała od tercjarek św. Jana Eudesa, które mimo prześladowań religijnych wywołanych rewolucją francuską wychowały ją w pobożności mocno zakorzenionej wśród mieszkańców Bretanii. Po przedwczesnej śmierci ojca była zmuszona opuścić dom, aby pomagać rodzinie. Pragnąc całkowicie poświęcić się Panu, odrzuciła małżeństwo i w 1817 roku wstąpiła do Trzeciego Zakonu Serca Przedziwnej Matki, założonego przez św. Jana Eudesa. W ten sposób dopełniła swoją formację duchową w najważniejszych elementach duchowości eudystycznej, które obejmują pełną miłości kontemplację Serc Jezusa i Maryi, nieustanne życie w ich obecności, życie jedynie dla miłości i działanie wyłącznie z miłości, bez żadnego innego celu poza samą Miłością.
Pragnąc oddać się Panu, udała się do miejscowego szpitala Rosais w Saint-Servan, gdzie najpierw pomagała w aptece, a następnie opiekowała się pewnym starym i chorym kapłanem. W wolnym czasie przekazywała innym wiarę chrześcijańską. W 1823 roku rozpoczęła służbę u pani Lecoq, u której pozostała przez dwanaście lat, wzrastając w modlitwie oraz w nieustannym życiu pobożności i miłości, łącząc w ten sposób kontemplację z działalnością apostolską. Po jej śmierci, dnia 27 stycznia 1835 roku, Joanna Jugan całkowicie poświęciła się opiece nad ubogimi. Jej cicha i wytrwała działalność charytatywna nie uszła uwagi kilku młodych kobiet, które pragnęły wprowadzać w życie przykazanie miłości. Wkrótce więc, poprosiwszy pewnego kapłana o kierownictwo duchowe, utworzyły wspólnotę szpitalną, początkowo nazywaną „Służebnicami Ubogich”. W 1840 roku Joanna została wybrana przełożoną wspólnoty i ułożyła jej regułę według zasad Zakonu Szpitalnego św. Jana Bożego. Dnia 15 października 1840 roku to pobożne stowarzyszenie zostało zatwierdzone przez biskupa.
Wraz ze wzrostem liczby osób, którymi się opiekowano, oraz tych, które niosły pomoc, konieczne stało się nabywanie kolejnych domów, a rodzące się Zgromadzenie zaczęło rozwijać się w całej Francji. W 1843 roku kapłan będący kierownikiem duchowym zdecydował o zmianie założycielki na stanowisku przełożonej; została więc zmuszona do złożenia urzędu i do pełnienia jedynie posługi kwestarki. Dnia 4 lutego 1844 roku Służebnice Ubogich do ślubów czystości, posłuszeństwa i ubóstwa dodały ślub gościnności. Joanna pragnęła, aby ten ostatni ślub został przyjęty także przez nią. Poszczególne członkinie wspólnoty oficjalnie rozpoczęły życie zakonne i przyjęły nowe imiona. Joanna stała się wówczas siostrą Marią od Krzyża, nadal pełniąc posługę kwestarki. Jesienią 1845 roku Akademia Francuska przyznała jej nagrodę Montyon, przeznaczoną dla ubogiego Francuza lub ubogiej Francuzki wyróżniających się szczególnie godnym uznania dziełem. Było to pierwsze oficjalne uznanie ze strony władz świeckich dla rozpoczętego przez nią dzieła, które ostatecznie otrzymało nazwę „Małe Siostry Ubogich”, a którego celem było przyjmowanie ubogich osób starszych i niesienie im pomocy.
W krótkim czasie wspólnota rozwinęła się w godny podziwu sposób, tak że dnia 29 maja 1852 roku otrzymała kanoniczne zatwierdzenie diecezjalne, a dnia 11 grudnia 1854 roku zatwierdzenie papieskie. W tym czasie liczyła pięćset sióstr i trzydzieści sześć domów. Siostra Maria od Krzyża została najpierw przeniesiona do domu głównego w Rennes, a następnie do La Tour-Saint-Joseph, gdzie wraz z nowicjatem przebywała jako zwykła siostra przez dwadzieścia osiem lat, aż do śmierci. Zachowała swoje charakterystyczne cechy: pokorny spokój, dobroć i pociągającą gorliwość apostolską, wywierając wielki wpływ na liczne Małe Siostry Ubogich, które widziały w niej nie spisaną, lecz żywą regułę Zgromadzenia. Modlitwą i pracą towarzyszyła rozwojowi Instytutu, który jeszcze za życia Założycielki dotarł do wielu krajów. Nieustannie ufała Panu, któremu powierzała wszystkie trudności i cierpienia, a przez gorliwe życie pobożności i modlitwy podtrzymywała godne podziwu dzieło miłości wobec potrzebujących bliźnich, zwłaszcza opuszczonych osób starszych, którym całkowicie się poświęciła. Wyróżniała się pokorą, gdyż cnota ta zajmowała naczelne miejsce w jej szczególnej duchowości. Dnia 29 sierpnia 1879 roku odeszła z tego świata, a Zgromadzenie liczyło wówczas dwa tysiące czterysta sióstr na różnych kontynentach.
W miarę jak wzrastała sława jej świętości, biskup Rennes rozpoczął sprawę beatyfikacji i kanonizacji przez przeprowadzenie zwyczajnego procesu informacyjnego, który zakończono w 1939 roku. Dnia 13 lipca 1979 roku Czcigodny Sługa Boży Jan Paweł II ogłosił dekret o heroiczności cnót. Po dopełnieniu wymaganych prawem czynności ten sam Papież dnia 11 maja 1982 roku ogłosił dekret o cudzie wymaganym do beatyfikacji, która odbyła się w Rzymie dnia 3 października 1982 roku.
W odniesieniu do kanonizacji uzdrowienie, które nastąpiło w Omaha w Stanach Zjednoczonych Ameryki, zostało poddane osądowi Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Uzdrowienie rozpatrzyli najpierw konsultorzy lekarze Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych oraz podczas Kongresu szczególnego, konsultorzy teolodzy, a następnie, na sesji zwyczajnej dnia 4 listopada 2008 roku, kardynałowie i biskupi, którzy przypisali to wydarzenie wstawiennictwu Błogosławionej. Dlatego Papież Benedykt XVI dnia 6 grudnia 2008 roku upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia dekretu o cudzie. Na konsystorzu dnia 21 lutego 2009 roku My sami postanowiliśmy wpisać Błogosławioną Marię od Krzyża do katalogu Świętych, wyznaczając obrzęd kanonizacji na dzień 11 października 2009 roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystości w Bazylice św. Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na cześć Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, mocą władzy Pana naszego Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle i częstym wzywaniu Bożej pomocy, za radą wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Zygmunt Szczęsny Feliński, Franciszek Coll y Guitart, Józef Damian De Veuster, Rafał Arnáiz Barón i Maria od Krzyża Jugan są Świętymi, wpisujemy ich do katalogu Świętych i postanawiamy, aby w całym Kościele byli pobożnie czczeni jako Święci. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta Święta, wpisana do katalogu Świętych, ukazuje ludziom naszych czasów przykład do naśladowania, a zarazem sama doznaje wielkiej czci, ona, która już za życia dała wspaniałe świadectwo tak licznych i wielkich dzieł, aby wielu czerpało zachętę z jej dokonań i otrzymywało wezwanie do wytrwałego zachowywania chrześcijańskiej pobożności.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 11 października roku Pańskiego 2009, w piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CIII/2011, nr 8, s. 503-506
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana