Benedykt XVI
«IN CONVERTENDO». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ ZYGMUNT SZCZĘSNY FELIŃSKI ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 11 października 2009 r.
Benedykt XVI, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
«Gdy Pan odmienił los Syjonu, byliśmy jak we śnie. Wtedy usta nasze były pełne śmiechu, a język wołał pełen radości. Wtedy mówiono między poganami: «Wielkodusznie postąpił z nimi Pan!» (Ps 126 [125], 1-2).
Psalm 126 mówi nam o radości Hebrajczyków, którzy po wygnaniu babilońskim powracają do Jerozolimy. Błogosławiony Zygmunt Szczęsny Feliński, arcybiskup tytularny Tarsu, niegdyś arcybiskup warszawski, przez dwadzieścia lat przebywał na wygnaniu poza swoją archidiecezją i był całkowicie pozbawiony jurysdykcji biskupiej. Żył w bolesnych czasach rozbiorów Polski i późniejszej wrogości nowych władz wobec katolików.
Urodził się dnia 1 listopada 1822 roku w Wojutynie, niedaleko Łucka, na ziemiach, które niegdyś należały do Królestwa Polskiego, wówczas znajdowały się pod panowaniem rosyjskim, a dziś leżą na Ukrainie. Jego rodzina, pochodzenia szlacheckiego, gorąco miłowała ojczyznę. Z tego powodu jego matka w latach 1838–1844 przebywała na zesłaniu na Syberii. Po ukończeniu gimnazjum studiował matematykę na Cesarskim Uniwersytecie Moskiewskim, a w 1847 roku podjął studia na paryskiej Sorbonie. W 1851 roku Błogosławiony Zygmunt Szczęsny Feliński powrócił do ojczyzny. Wstąpił do seminarium diecezjalnego w Żytomierzu, a następnie ukończył studia w Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu. Dnia 8 września 1855 roku przyjął święcenia kapłańskie.
W 1857 roku w Petersburgu założył schronisko dla ubogich oraz Zgromadzenie Rodziny Maryi. Jego zdolności, niestrudzona działalność apostolska oraz niezwykle głęboki kapłański sposób myślenia i życia zostały tak wysoko ocenione, że dnia 6 stycznia 1862 roku błogosławiony Pius IX mianował go arcybiskupem warszawskim. Dnia 26 stycznia tego samego roku otrzymał w Petersburgu sakrę biskupią, a dnia 9 lutego przybył do Warszawy, w okresie tragicznym dla Kościoła i narodu polskiego. Cztery miesiące wcześniej wszystkie świątynie katolickie zostały zamknięte. Nowy Arcybiskup dnia 13 lutego 1862 roku ponownie konsekrował katedrę i otworzył wszystkie kościoły stolicy, zarządzając czterdziestogodzinne nabożeństwo z wystawieniem Najświętszego Sakramentu.
Przez całe życie wyróżniał się miłością do Eucharystii, a także troską o formację duchowieństwa, reformę seminariów i katechizację wiernych. Był inicjatorem misji ludowych, otaczał troskliwą opieką sieroty i ubogich, dla których założył schronisko i szkołę. Starał się umacniać ducha jedności i solidarności wśród polskich biskupów oraz zabiegał o ściślejszą więź z Papieżem, ukazując w pismach i słowach jedność wiernych, duchowieństwa i biskupów całego świata z Głową Kościoła. Jego działalność duszpasterska spotykała się z niechęcią władz cywilnych panujących wówczas w Polsce, dlatego dnia 14 czerwca, zaledwie po szesnastu miesiącach kierowania archidiecezją, został najpierw deportowany, a następnie zesłany do Jarosławia nad Wołgą. Na wygnaniu pozostał przez dwadzieścia lat, zawsze wierny Biskupowi Rzymskiemu, któremu powierzał swoją sytuację, gotowy do całkowitego posłuszeństwa. Na zesłaniu kontynuował posługę duchową i humanitarną dla dobra przebywających tam katolików oraz tych, którzy już wcześniej zostali zesłani na Syberię, gdzie zbudował także kościół. Dzięki swemu miłosiernemu usposobieniu i bezgranicznej ufności w Bożą Opatrzność, a także dzięki miłości i nabożeństwu do Najświętszej Maryi Panny, Matki Bożej, zyskał szacunek miejscowej ludności niekatolickiej oraz swoich strażników.
Chociaż został zwolniony z zesłania, nie mógł powrócić do umiłowanej Warszawy i ostatnie dwanaście lat życia spędził w Dźwiniaczce, w Galicji, w archidiecezji lwowskiej, dziś na Ukrainie, a wówczas pod panowaniem austriackim. Ponownie, pozostając na wygnaniu, poświęcił się działalności apostolskiej wśród ludności wiejskiej, troszcząc się o dobro duchowe i materialne zarówno mieszkających tam Polaków, jak i Ukraińców obrządku bizantyjskiego i łacińskiego. Także w Dźwiniaczce założył pierwszą szkołę dla ubogich, otworzył pierwszy dom dla dzieci, zbudował kościół oraz klasztor dla Sióstr Rodziny Maryi. Posługiwał się wszelkimi środkami, aby wychować pokolenie, w którym panowałyby zgoda, jedność i wzajemny szacunek mimo różnic języków, kultur i obrządków religijnych. Błogosławiony dnia 17 września 1895 roku pobożnie zasnął w Panu w Krakowie, po krótkiej i ciężkiej chorobie, dając heroiczny przykład pogody ducha, cierpliwości w dźwiganiu krzyża i wielkiej pokory. Jego pogrzeb stał się wielką manifestacją religijną i narodową.
Sława świętości, którą cieszył się za życia, po jego śmierci umocniła się do tego stopnia, że w 1901 roku Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi podjęło pierwsze kroki w celu rozpoczęcia sprawy beatyfikacji i kanonizacji swego Założyciela. Proces informacyjny został rozpoczęty dnia 31 maja 1965 roku w Kurii Archidiecezji Warszawskiej przez kard. Stefana Wyszyńskiego, a zakończony dnia 30 stycznia 1984 roku przez kard. Józefa Glempa. Czcigodny Sługa Boży i Nasz Poprzednik świętej pamięci, Papież Jan Paweł II, dekretem ogłoszonym dnia 24 kwietnia 2001 roku stwierdził, że Sługa Boży Zygmunt Szczęsny praktykował cnoty w stopniu heroicznym. Ten sam Papież dnia 5 lipca 2002 roku upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia dekretu o cudzie, a dnia 18 sierpnia 2002 roku w Krakowie w Polsce przewodniczył obrzędowi beatyfikacji.
W związku z kanonizacją Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych przedłożono do zbadania uzdrowienie Stefanii Zelek, należącej do Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, z ciężkiej niedokrwistości aplastycznej, w sprawie którego w 2004 roku przeprowadzono dochodzenie diecezjalne. Konsylium Lekarskie Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, po zbadaniu przypadku i uwzględnieniu szybkiego, całkowitego i trwałego uzdrowienia, uznało, że w świetle wiedzy medycznej było ono niewytłumaczalne. Dyskusja szczególna konsultorów teologów dnia 27 czerwca 2008 roku oraz sesja zwyczajna kardynałów i biskupów dnia 4 listopada tego samego roku uznały cudowne uzdrowienie za dokonane za wstawiennictwem Błogosławionego Zygmunta Szczęsnego Felińskiego.
My sami upoważniliśmy Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia dnia 6 grudnia 2008 roku dekretu o cudzie. Dnia 21 lutego 2009 roku na uroczystym konsystorzu postanowiliśmy dokonać kanonizacji Błogosławionego Zygmunta Szczęsnego Felińskiego. Dzisiaj zatem, dnia 11 października 2009 roku, w Rzymie, w Bazylice św. Piotra, podczas uroczystej Mszy Świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na cześć Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, mocą władzy Pana naszego Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle i częstym wzywaniu Bożej pomocy, za radą wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Zygmunt Szczęsny Feliński, Franciszek Coll y Guitart, Józef Damian De Veuster, Rafał Arnáiz Barón i Maria od Krzyża Jugan są Świętymi, wpisujemy ich do katalogu Świętych i postanawiamy, aby w całym Kościele byli pobożnie czczeni jako Święci. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 11 października roku Pańskiego 2009, w piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CIV/2012, nr 6, s. 470-473
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana