Benedykt XVI
«QUI ENIM». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ JÓZEF DAMIAN DE VEUSTER ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 11 października 2009 r.
Benedykt XVI, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
«Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa» (Łk 9,24).
Damian de Veuster, kapłan Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi oraz Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu Ołtarza, poświęcił swoje życie misjom, opuszczając ojczyznę i udając się do Oceanii. Oddał się najuboższym i najbardziej opuszczonym, czyli trędowatym, aż sam stracił życie jako trędowaty, roztaczając woń miłości Jezusa Chrystusa wśród cierpień leprozorium na Molokai, jednej z wielkich Wysp Hawajskich na Oceanie Spokojnym.
Urodził się dnia 3 stycznia 1840 roku w belgijskiej miejscowości Tremelo jako przedostatni z ośmiorga rodzeństwa, wychowanego w pobożności religii katolickiej, o czym świadczy fakt, że dwóch braci i dwie siostry wybrało życie konsekrowane. Józef de Veuster dnia 2 lutego 1859 roku przywdział habit zakonny i otrzymał imię Damian. Po przyjęciu święceń kapłańskich dnia 21 maja 1864 roku w Honolulu rozpoczął ewangelizację niektórych miejsc na wyspach. Gdy biskup poprosił, aby podjął posługę wśród trędowatych, chętnie zgodził się wraz z trzema współbraćmi i dnia 10 maja 1873 roku rozpoczął tam pracę. W owym czasie było to miejsce odosobnienia i osamotnienia, pozbawione wszystkiego i pozostające bez prawa. W tamtych czasach trąd, podobnie jak syfilis, wiązano z grzechem i niemoralnym życiem, uważając te choroby za skutek osobistej winy człowieka. Wiązano je zatem z rozwiązłym życiem, dlatego chorych uważano za ludzi niegodziwych.
W tym miejscu, całkowicie pozbawionym ludzkich warunków życia, o. Damian rzucił światło na tę nieszczęsną społeczność i sprawił, że przywrócono jej godność dzieci Bożych, która zawsze pozostaje w człowieku. Był człowiekiem czynu: zaczął opatrywać rany, grzebać zmarłych i pomagać wszystkim, nie zważając na ich religię, pamiętając jedynie o słowach Pana: byłem «chory, a odwiedziliście Mnie» (Mt 25,36). Wkrótce także on został zatrzymany na Molokai i otrzymał zakaz opuszczania wyspy. Nie osłabiło to bynajmniej jego ducha, lecz przeciwnie, pobudziło go do jeszcze większej pracy dla trędowatych. Budował domy, wodociągi, dwa szpitale i dwa sierocińce, ponieważ wśród ludzi najuboższych znajdują się jeszcze bardziej bezbronni: osierocone dzieci z rodzin dotkniętych trądem. Upodobnił się do Chrystusa ukrzyżowanego i uważał siebie za trędowatego, tak że mówił: «My, trędowaci», jednocząc się w ten sposób całkowicie z Ciałem Mistycznym i z cierpiącym Kościołem obecnym na Molokai.
Po jedenastu latach apostolatu odkrył, że sam zachorował na trąd. Mimo choroby ze zwykłym sobie spokojem i niezmienną gorliwością kontynuował dzieło misyjne. W lutym 1889 roku jego siły zaczęły słabnąć, a dnia 13 kwietnia przyjął namaszczenie chorych i Wiatyk. Jego ostatnią prośbą było, aby lekarz pozwolił mu jeszcze zaopiekować się chorą staruszką. Dnia 15 kwietnia 1889 roku, w poniedziałek Wielkiego Tygodnia, zakończył życie w wieku czterdziestu dziewięciu lat, odnowiwszy wcześniej śluby i wyraziwszy pragnienie życia i śmierci w służbie Najświętszym Sercom.
Rozległa sława jego świętości sprawiła, że w 1938 roku biskup Mechelen rozpoczął zwyczajny proces informacyjny, który zakończono pod koniec 1949 roku. Ważność procesów zwyczajnych i apostolskich została uznana dekretem Świętej Kongregacji Obrzędów dnia 2 maja 1959 roku. Następnie uznano heroiczny stopień praktykowania cnót, a dekret został ogłoszony dnia 7 lipca 1977 roku. Po dopełnieniu wszystkich czynności wymaganych prawem Nasz Poprzednik, Sługa Boży Jan Paweł II, upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do wydania dnia 13 czerwca 1992 roku dekretu zatwierdzającego cud, a dnia 14 czerwca 1995 roku ten sam Papież dokonał w Brukseli beatyfikacji Czcigodnego Sługi Bożego o. Damiana Józefa de Veuster.
Do kanonizacji przedstawiono uzdrowienie pani Audrey Toguchi, które nastąpiło w 1997 roku i które dnia 18 października 2007 roku konsultorzy lekarze uznali za niewytłumaczalne z punktu widzenia natury; tak samo ocenili je zarówno teolodzy zgromadzeni na Kongresie dnia 29 kwietnia 2008 roku, jak i kardynałowie i biskupi zgromadzeni na sesji zwyczajnej dnia 17 czerwca tego samego roku. My sami upoważniliśmy zatem Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia dnia 3 lipca 2008 roku dekretu o cudzie. Dlatego na konsystorzu, który odbył się dnia 21 lutego 2009 roku, postanowiliśmy, że kanonizacja Błogosławionego Damiana de Veuster odbędzie się dnia 11 października 2009 roku.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra podczas uroczystości wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na cześć Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, mocą władzy Pana naszego Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle i częstym wzywaniu Bożej pomocy, za radą wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Zygmunt Szczęsny Feliński, Franciszek Coll y Guitart, Józef Damian De Veuster, Rafał Arnáiz Barón i Maria od Krzyża Jugan są Świętymi, wpisujemy ich do katalogu Świętych i postanawiamy, aby w całym Kościele byli pobożnie czczeni jako Święci. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 11 października roku Pańskiego 2009, w piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CIV/2012, nr 8, s. 623-625
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana