Benedykt XVI
«PRAEDICATIONEM CHRISTIANAE». BULLA KANONIZACYJNA W KTÓREJ FRANCISZEK COLL Y GUITARTZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 11 października 2009 r.
Benedykt XVI, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
«Głoszenie chrześcijańskiej mądrości zostało ustanowione przez Boga dla kontynuowania dzieła wiecznego zbawienia» (Benedykt XV, Humani Generis Redemptionem, AAS, 1917).
Ojciec Franciszek Coll, kapłan Zakonu Braci Kaznodziejów, swoim życiem dał świadectwo o Bożym dziele zbawienia, którego Pan dokonuje przez tych, których posyła do swego ludu, aby głosili zbawienie. Na powołanie zakonne i kapłańskie odpowiedział przez głoszenie słowa, studium, modlitwę i działalność apostolską.
Franciszek Coll y Guitart urodził się w Hiszpanii, w miejscowości Gombrèn, w diecezji Vic, 18 maja 1812 roku. W 1822 roku wstąpił do seminarium diecezjalnego, a swoje powołanie kapłańskie urzeczywistnił, wstępując do klasztoru Zwiastowania Zakonu Braci Kaznodziejów w Gironie. W 1830 roku przywdział habit zakonny, a w 1831 roku złożył śluby uroczyste. Po ukończeniu studiów teologicznych przyjął niższe święcenia, a następnie diakonat. Z powodu praw wymierzonych przeciwko religii został zmuszony do opuszczenia klasztoru, lecz poza nim nadal pozostał zakonnikiem. Święcenia kapłańskie przyjął zatem z rąk biskupa Solsony 28 maja 1836 roku.
Błogosławiony Coll rozpoczął gorliwą pracę apostolską w różnych parafiach, posłany przez biskupa Vic za zgodą przełożonych zakonnych. W tym bowiem czasie w żadnym klasztorze aragońskiej prowincji zakonnej, do której należał Błogosławiony, nie można było prowadzić regularnego życia zakonnego. Wszystko to nie przeszkadzało mu jednak w pełnieniu posługi duszpasterskiej, zwłaszcza że był szczególnie uzdolniony do jednania ludzi uwikłanych w wewnętrzne konflikty w Hiszpanii. Już w pierwszych latach kapłaństwa wstąpił do Bractwa Apostolskiego,założonego przez Antoniego Marię Clareta i zaczął głosić rekolekcje, przeznaczone przede wszystkim dla kapłanów i osób zakonnych, nie zaniedbując przy tym misji ludowych. Wielu biskupów zabiegało o to, aby głosił u nich słowo Boże, umacniając wiarę i ukazując jej zgodność z rozumem, ponieważ był prawdziwym synem św. Dominika, uformowanym w szkole św. Tomasza. Troszczył się o szerzenie „Wieczystego Różańca” i wydał na ten temat kilka książeczek. W 1845 roku otrzymał tytuł Misjonarza Apostolskiego.
Dostrzegając wielkie braki religijne wśród ówczesnego ludu, postanowił założyć nową żeńską rodzinę zakonną, która pomagałaby ubogim i potrzebującym dziewczętom zarówno pod względem materialnym, jak i moralnym. Ponieważ ówczesne prawo kanoniczne wymagało posagu od kobiet pragnących podjąć życie zakonne, zadaniem nowego Zgromadzenia było również wspieranie ich pod względem materialnym. Było to prawdziwie dzieło Bożej Opatrzności. 15 sierpnia 1856 roku założył w Vic, pod patronatem Najświętszej Maryi Panny Różańcowej, Zgromadzenie Sióstr Dominikanek od Zwiastowania. Liczba sióstr wzrastała nie tylko w Europie, lecz także w Ameryce, Afryce i Azji, ukazując w ten sposób trafność pierwotnego natchnienia i jego Boskie pochodzenie. Oprócz działalności misyjnej błogosławiony Coll gorliwie pełnił różne zadania w Zakonie Dominikańskim.
Posłudze głoszenia słowa oddawał się aż do ostatnich lat życia, chociaż w 1871 roku dotknęła go ciężka choroba oczu prowadząca do utraty wzroku. Nieustannie umacniał wiarę modlitwą i ciągłą lekturą słowa Bożego. Jego apostolska gorliwość znajdowała potwierdzenie w oderwaniu od rzeczy ziemskich. Odznaczał się prawdziwym duchowym ojcostwem i dlatego troszczył się o potrzebujących, niosąc im nie tylko słowo, lecz także pełniąc uczynki miłosierdzia względem ciała. Przez całe życie urzeczywistniał ewangeliczne «błogosławieni, którzy wprowadzają pokój», będąc prawdziwym człowiekiem pokoju i pojednania. Pobożnie odszedł z tego świata 2 kwietnia 1875 roku.
Szeroko rozpowszechniona już za jego życia sława świętości wzrosła po śmierci. Dlatego biskup Vic w latach 1930–1931 przeprowadził zwyczajny proces informacyjny, a w latach 1943–1945 w Rzymie przeprowadzono proces apostolski dotyczący cnót, których heroiczność została uznana dekretem Naszego Poprzednika Pawła VI 4 maja 1970 roku. Po dokonaniu wszystkich czynności przewidzianych prawem ten sam Papież 7 lipca 1977 roku wydał dekret o cudzie. Czcigodny Sługa Boży Jan Paweł II 29 kwietnia 1979 roku zaliczył go w poczet Błogosławionych. Do kanonizacji przedstawiono przypadek uzdrowienia hiszpańskiej dziewczynki, urodzonej 22 października 2002 roku, którą nagle dotknęła ciężka i śmiertelna choroba. Uzdrowienie to 17 listopada 2007 roku zostało uznane przez Konsultę Lekarską Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych za niewytłumaczalne z punktu widzenia nauki, a konsultorzy teologowie zgromadzeni 22 kwietnia tego samego roku na Kongresie szczególnym przypisali je wstawiennictwu błogosławionego Franciszka Colla. Tak samo orzekli kardynałowie i biskupi zgromadzeni na Sesji Zwyczajnej 7 października 2008 roku. Dlatego My sami zezwoliliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na wydanie 6 grudnia 2008 roku dekretu o cudzie. Na Konsystorzu, który odbył się 21 lutego 2009 roku, postanowiliśmy, aby błogosławiony Franciszek Coll y Guitart został zaliczony w poczet Świętych.
Dzisiaj zatem w Bazylice św. Piotra, podczas uroczystej celebracji, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na cześć Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, mocą władzy Pana naszego Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle i częstym wzywaniu Bożej pomocy, za radą wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Zygmunt Szczęsny Feliński, Franciszek Coll y Guitart, Józef Damian De Veuster, Rafał Arnáiz Barón i Maria od Krzyża Jugan są Świętymi, wpisujemy ich do katalogu Świętych i postanawiamy, aby w całym Kościele byli pobożnie czczeni jako Święci. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 11 października roku Pańskiego 2009, w piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CIII/2011, nr 4, s. 247-250
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana