Benedykt XVI
«ADMODUM FIDELI». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JANOWI HENRYKOWI NEWMANOWI, KARDYNAŁOWI
Rzym, 19 września 2010 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — Do Czcigodnego Sługi Bożego Jana Henryka Newmana, niezwykle wiernego syna Kościoła i gorliwego obrońcy prawdy chrześcijańskiej, dobrze odnoszą się słowa św. Augustyna: „Kto nie jest gorliwy, ten nie miłuje” (Contra Adimantum, 13, 2).
Ten mąż Boży urodził się w Londynie 21 lutego 1801 r. jako syn Johna Newmana i Jemimy Fourdrinier, należących do wyznania anglikańskiego. Już od dzieciństwa wyróżniał się inteligencją, głęboką wiarą i prawością obyczajów. Po znakomitym ukończeniu studiów na Uniwersytecie Oksfordzkim w 1824 r. został duchownym anglikańskim, postanawiając zachować celibat, postępować na drodze świętości i poświęcić się posłudze duszpasterskiej. Pełnił funkcję opiekuna studentów uniwersytetu, oddając się studiom filozoficznym i teologicznym. Jako gorliwy pracownik w winnicy Pańskiej założył w tym czasie Ruch Oksfordzki, pragnąc przeciwstawić się narastającemu liberalizmowi religijnemu oraz tej części anglikanizmu, która sprzyjała doktrynom oświecenia i racjonalizmu. W tych latach rozwinął koncepcję tak zwanej «via media», w której wspólnocie anglikańskiej wyznaczał miejsce pośrednie między z jednej strony skrajnościami luteranizmu, a z drugiej nauką rzymskiego Kościoła katolickiego.
Wybitny duchowny i teolog anglikański był zdecydowanym obrońcą prawd dogmatycznych, tak iż uważano go za najwybitniejszego przedstawiciela tak zwanego High Church, czyli tej części wspólnoty anglikańskiej, która była najbliższa dogmatom katolickim. Studium początków religii chrześcijańskiej i Ojców Kościoła miało ogromneznaczenie w dojrzewaniu jego decyzji o przejściu na katolicyzm.
W 1832 r. odbył podróż nad Morze Śródziemne, a w następnym roku przez pewien czas przebywał w Rzymie. Tam poznał ks. Nicholasa Wisemana, ówczesnego rektora Kolegium Angielskiego w Rzymie, przyszłego arcybiskupa i kardynała.
W 1845 r. opublikował dzieło O rozwoju doktryny chrześcijańskiej i po długim namyśle, modlitwie oraz wewnętrznych zmaganiach doszedł do przekonania, że „Kościół katolicki ma po swojej stronie racje rozumowe”. 9 października tego samego roku został przyjęty do Kościoła katolickiego przez bł. Dominika od Matki Bożej. Opuściwszy Oksford, zamieszkał w Birmingham, a dwa lata później w Rzymie przyjął święcenia kapłańskie w Kościele katolickim.
Jako wielki czciciel św. Filipa Neri założył w Anglii Kongregację Oratorium, najpierw w Edgbaston, dzielnicy Birmingham, a następnie w Londynie. W latach 1851–1857 był rektorem Katolickiego Uniwersytetu w Dublinie. Po powrocie do Anglii poświęcił się zarówno posłudze duszpasterskiej, jak i studiom. Opublikował bardzo wiele dzieł. Jego liczne pisma obejmują różnorodną tematykę i należą do różnych gatunków literackich: od kazania po traktat, od powieści po poezję i modlitwy. Podejmował doniosłe zagadnienia teologiczne i filozoficzne, wyprzedzając wiele tematów, które szerzej podjęto w XIX wieku. Spośród jego dzieł należy wymienić: Apologia pro vita sua (1864) oraz Logika wiary (1870). 12 maja 1879 r. papież Leon XIII mianował go kardynałem diakonem tytułu św. Jerzego na Velabrum. Walczył w obronie prawdy katolickiej i Kościoła, cierpliwie znosząc podejrzenia i krytykę, które stały się dla niego szczególnym narzędziem duchowego oczyszczenia i zbliżenia do Boga. Karmił się słowem Pańskim, modlitwą oraz pobożnością eucharystyczną i maryjną, wyróżniając się żarliwą miłością do Boga i bliźniego. Słowem, pismami i dobrocią swego życia podawał wszystkim chleb prawd chrześcijańskich, a każdego przyjmował z sercem pasterza i nauczyciela, nieustannie troszcząc się o chwałę Bożą i zbawienie dusz. Ubodzy i błądzący chętnie uciekali się do jego miłości, widząc w nim obraz ojca mądrego, łagodnego i pokornego sercem. Żył w Anglii, promieniując światłem i miłością Chrystusa, aż do śmierci, która nastąpiła w Edgbaston 11 sierpnia 1890 r. Ponieważ otaczała go sława świętości, w 1917 r. w Birmingham rozpoczęto jego proces kanonizacyjny. Dekret o heroiczności cnót został ogłoszony 22 stycznia 1991 r. w obecności papieża Jana Pawła II. Następnie rozpatrzono, z wynikiem pozytywnym, domniemany cud przypisywany wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego.
Dzisiaj zatem, z sercem pełnym wdzięczności wobec Boga, który dał swojemu Kościołowi męża tak mądrego i cnotliwego, podczas podróży apostolskiej do Zjednoczonego Królestwa, wobec wielkiej rzeszy wiernych, My sami w Birmingham wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Bernarda Longleya, Arcybiskupa Birmingham, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu kardynałowi Janowi Henrykowi Newmanowi, kapłanowi Kongregacji Oratorium, przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby jego święto obchodzono corocznie 9 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy, chcemy, aby zachowało moc zarówno teraz, jak i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Birmingham, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 19 września 2010 r., w szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Sekretarz Stanu uwierzytelnia niniejszy dokument swoim podpisem oraz pieczęcią Ojca Świętego Franciszka.
Dnia 2 maja 2019 r.
Z polecenia Ojca Świętego
Pietro kard. Parolin
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CX/2018, nr 10, s. 1386-1388
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana