Benedykt XVI
«AN NESCITIS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNYM SŁUŻEBNICOM BOŻYM MARII JULII IVANIŠEVIĆ
I CZTEREM TOWARZYSZKOM
Rzym, 24 września 2011 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie?» (1 Kor 6,19).
Heroiczna wiara Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Julii Ivanišević i jej czterech Towarzyszek, należących do Zgromadzenia Córek Bożej Miłości, objawiła się w całej pełni w niezwykle trudnym czasie wojny domowej na terenach Serbii i Chorwacji, kiedy dochowanie wierności Chrystusowi postawiły ponad własne życie. Ich męczeństwo było owocem miłości do Boskiego Oblubieńca, którego wybrały, wstępując do zgromadzenia zakonnego, i zjednoczyło je we wspólnym cierpieniu, zadanym im przez serbskich czetników z nienawiści do wiary katolickiej. Męczennice znad Driny — tak nazwane od rzeki, do której po śmierci wrzucono ich ciała — również dzisiaj ukazują najwyższą wartość konsekracji Panu, dochowanej aż po męczeństwo, które przyjęły, aby nie dopuścić do pogwałcenia własnej godności dziewic poświęconych Bogu. Zostały bezpodstawnie aresztowane 11 grudnia 1941 roku. Cztery z nich poprowadzono w niezwykle ciężkich warunkach, przez śnieg, do Goražde, gdzie w obliczu bestialskiej napaści czetników wolały ponieść śmierć niż złamać ślub czystości. Najstarsza z nich, która z powodu osłabienia pozostała w tyle, została zabita kilka dni później, podobnie jak jej siostry. Oto te męczennice:
1. Siostra Maria Julia Ivanišević urodziła się w miejscowości Godinjak, niedaleko miasta Nova Gradiška w Chorwacji, 25 listopada 1893 roku. Pragnąc poświęcić swoje życie Panu, 11 lutego 1914 roku wstąpiła do Zgromadzenia Córek Bożej Miłości, a w 1923 roku złożyła śluby wieczyste. W 1932 roku została mianowana przełożoną wspólnoty w Pale, którą kierowała z roztropnością i w sposób godny naśladowania. Chociaż mogła uciec i ocalić życie, wolała przyjść z pomocą siostrom ze swojej wspólnoty, dzieląc z nimi bezprawne uwięzienie, prześladowania, a w końcu samo męczeństwo. Miała 48 lat.
2. Siostra Maria Bernadeta Banja urodziła się w miejscowości Veliki Grđevac w Chorwacji 17 czerwca 1912 roku. Rozpoznawszy powołanie zakonne, w 1929 roku została przyjęta do Zgromadzenia Córek Bożej Miłości. Po ukończeniu formacji w Sarajewie 28 sierpnia 1938 roku złożyła śluby wieczyste, a trzy lata później uwieńczyła swoje życie palmą męczeństwa, mając zaledwie 29 lat.
3. Siostra Maria Krizina Bojanc urodziła się w miejscowości Zbure w Słowenii 14 maja 1885 roku. W 1921 roku wstąpiła do Zgromadzenia Córek Bożej Miłości, a formację ukończyła w Sarajewie. W 1926 roku złożyła śluby wieczyste. W 1939 roku została skierowana do wspólnoty w Pale, gdzie w wieku 56 lat zakończyła swoją ziemską drogę męczeństwem.
4. Siostra Maria Antonia Fabjan urodziła się w miejscowości Malo Lipje w Słowenii 23 stycznia 1907 roku. W wieku 22 lat rozpoczęła życie w Zgromadzeniu Córek Bożej Miłości w Sarajewie, a 19 marca 1932 roku złożyła profesję zakonną. W listopadzie 1936 roku została skierowana do Pale, gdzie siostry bardzo ją ceniły ze względu na jej przymioty ludzkie i duchowe. Swoje ziemskie życie zakończyła męczeństwem w wieku 34 lat.
5. Siostra Maria Berchmana Leidenix urodziła się w miejscowości Enzersdorf, niedaleko Wiednia w Austrii, 28 listopada 1865 roku. Po uzyskaniu dyplomu uprawniającego do nauczania dzieci wybrała życie zakonne i 11 września 1881 roku wstąpiła do Zgromadzenia Córek Bożej Miłości. Śluby wieczyste złożyła w 1892 roku. Do 1919 roku uczyła języka niemieckiego w Sarajewie. W latach 1923–1930 w Pale prowadziła katechezę oraz uczyła języka niemieckiego dzieci katolickie, muzułmańskie, prawosławne i żydowskie. Następnie przez pięć lat pełniła funkcję mistrzyni nowicjatu. Poprosiła o powrót do Pale, gdzie została aresztowana wraz z siostrami. Ze względu na zły stan zdrowia — niemal całkowicie utraciła wzrok — nie mogła kontynuować z nimi drogi i została okrutnie zamordowana w miejscowości Sjetlina, mając 76 lat.
Chociaż wśród katolików wschodniej Bośni zawsze żywa pozostawała pamięć o tych siostrach, które z heroizmem oddały swoje życie, dając świadectwo wierności Chrystusowi i własnej konsekracji zakonnej, podczas prześladowań komunistycznych za niebezpieczne uważano nawet mówienie o tych pięciu Siostrach męczennicach. Dopiero po upadku reżimu komunistycznego Arcybiskup Metropolita Vrhbosny, czyli Sarajewa, mógł 4 grudnia 1999 roku rozpocząć dochodzenie diecezjalne w sprawie męczeństwa. Po zatwierdzeniu ważności prawnej procesu przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych dekretem wydanym 13 czerwca 2003 roku, Kongres Szczególny Konsultorów Historyków 17 marca 2009 roku oraz Kongres Szczególny Konsultorów Teologów 24 lutego 2010 roku wydały pozytywną opinię. Również Kardynałowie i Biskupi, zebrani na Sesji Zwyczajnej 14 grudnia 2010 roku, uznali, że śmierć Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Julii Ivanišević i jej czterech Towarzyszek była prawdziwym męczeństwem poniesionym z nienawiści do wiary. Wreszcie My sami 14 stycznia 2011 roku upoważniliśmy Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do wydania Dekretu o męczeństwie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Sarajewie, w Bośni, 24 września 2011 roku.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat Angelo Kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego Amato SDB, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, w którym My zaliczamy Czcigodne Służebnice Boże Marię Julię Ivanišević i jej cztery Towarzyszki do grona Błogosławionych:
„My, spełniając pragnienie Naszego Brata Vinko Kardynała Świętego Kościoła Rzymskiego Puljicia, Arcybiskupa Metropolity Vrhbosny, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby Czcigodne Służebnice Boże Maria Julia (w świecie Katarzyna) Ivanišević, Maria Berchmana Leidenix, Maria Krizina Bojanc, Maria Antonia Fabjan i Maria Bernadeta Banja, z Instytutu Córek Bożej Miłości, dziewice i męczennice, które swoją konsekrację Chrystusowi, Boskiemu Oblubieńcowi, oraz długoletnią służbę dzieciom, potrzebującym i chorym przypieczętowały przelaniem własnej krwi, odtąd nosiły tytuł Błogosławionych i aby ich święto obchodzono corocznie 15 grudnia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy, ma zachować moc zarówno teraz, jak i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 24 września roku Pańskiego 2011, w siódmym roku Naszego Pontyfikatu.
BENEDYKT XVI
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CV/2013, nr 1, s. 21-23
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana