Benedykt XVI
«OMNIA OMNIBUS». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BONIFACJA RODRÍGUEZ DE CASTRO ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 23 października 2011 r.
Benedykt XVI, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
«Powinnyśmy stać się wszystkim dla wszystkich, idąc śladami Jezusa, który, nie zważając na swoją godność i Boski stan, stał się małym jak ludzie, ponieważ przyszedł, aby im służyć, a nie żeby Jemu służono».
Kiedy Bonifacja Rodríguez de Castro zwracała się tymi słowami do wspólnoty w Salamance, nieświadomie kreśliła własny obraz. Do jej życia, będącego nieustanną służbą, można odnieść słowa Pana: «A kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa» (J 12,26).
Urodziła się w Salamance w Hiszpanii 6 czerwca 1837 roku w rodzinie ubogiego krawca. Jako piętnastoletnia dziewczyna nauczyła się krawiectwa, aby zarabiać na utrzymanie. Rozwijając nabożeństwo do św. Józefa i Niepokalanego Poczęcia, założyła we własnej pracowni grupę należącą do Stowarzyszenia św. Józefa. Jej pracownia stała się ośrodkiem obrony praw pracujących kobiet. Wraz z pochodzącym z Katalonii jezuitą Franciszkiem Ksawerym Butinyà i Hospitalem 10 stycznia 1874 roku założyła Zgromadzenie Służebnic św. Józefa. Była to nowatorska forma żeńskiego życia zakonnego, związana ze środowiskiem pracy i skierowana ku ubogim kobietom pracującym w okresie, gdy w Hiszpanii rozpoczynała się rewolucja przemysłowa. W swoich warsztatach nazaretańskich Służebnice św. Józefa zapewniały kobietom pracę, chroniąc je przed zagrożeniami dla ich godności, na jakie narażała je praca poza domem.
Zmarła w Zamorze w Hiszpanii 8 sierpnia 1905 roku, otoczona powszechnym szacunkiem i czczona jako święta. Błogosławiona Bonifacja Rodríguez de Castro dawała świadectwo wielkim zasadom Ewangelii: wielkodusznie wypełniała przykazanie Pana, tak iż miłość bliźniego stała się znakiem rozpoznawczym jej życia, a troska o ubogich zajmowała pierwsze miejsce w jej całkowitym oddaniu. Obdarzona niezwykłym wyczuciem ewangelicznym, potrafiła rozróżniać drogi Pana od dróg ludzkich i przez całe życie w sposób wolny i świadomy wybierała te pierwsze, bez wahania, z niezachwianą stanowczością.
Bóg był dla niej dobrym i troskliwym Ojcem, któremu całkowicie się powierzała, «pełna wiary i ufności». Wiara i ufność pokładane w Bogu były podtrzymywane przez wytrwałą modlitwę i sprawiały, że pozostawała niewzruszona i mocna w przeciwnościach. Zniewagi, oszczerstwa i niesprawiedliwości puszczała w niepamięć; podążała wiernie śladami Jezusa, naśladując Jego milczenie i przebaczenie, a swoją postawą dawała świetlany i heroiczny przykład pokory. Nigdy nie uskarżała się na swój los; przeciwnie, była szczęśliwa, naśladując milczenie Jezusa i Jego miłość przebaczającą oprawcom.
Stała się matką i nauczycielką pracujących kobiet, które były dla niej jak źrenica oka i którym poświęciła całe swoje życie. Broniąc ubogich kobiet pozbawionych pracy przed grożącymi im niebezpieczeństwami, zgodnie z właściwą misją Instytutu, sama znosiła prześladowania i oszczerstwa. Potrafiła cierpliwie znosić przeciwności, całą swoją ufność pokładając w Bogu, «zawsze zachowując równowagę, spokój i życzliwość» oraz «nie troszcząc się o nic innego, jak tylko o to, aby we wszystkim podobać się Bogu».
Jej szczególnym wkładem w duchowość Kościoła było naśladowanie życia Jezusa w Nazarecie poprzez łączenie modlitwy z pracą w prostocie codziennego życia. Zasada «łączyć modlitwę z pracą» oznaczała poszukiwanie i odnajdywanie Boga we wszystkim, jak mówił św. Ignacy, w rzeczywistości świata pracy XIX wieku. Jej misja była skierowana przede wszystkim ku ubogim kobietom, które podczas pracy znajdowały się w sytuacji zagrożenia. Pragnęła tworzyć dla nich odpowiednie warunki egzystencji, aby życie na wzór Nazaretu stało się narzędziem ewangelizacji i rozwoju, dzięki którym mogły doświadczać własnej godności.
Zwyczajny proces informacyjny rozpoczął się w Zamorze w 1954 roku i zakończył w 1962 roku. Diecezjalne dochodzenie historyczne przeprowadzono w 1995 roku, a Dekret o ważności procesu i dochodzenia promulgowano 2 lutego 1996 roku. Po zachowaniu wszystkich przepisów prawa, wobec Naszego Poprzednika Jana Pawła II 1 lipca 2000 roku promulgowano Dekret o heroiczności cnót, a 20 grudnia 2002 roku Dekret o cudzie. Tenże Papież 9 listopada 2003 roku przewodniczył obrzędowi beatyfikacji na placu przed Bazyliką św. Piotra.
W odniesieniu do kanonizacji Konsulta Medyczna Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych 2 lipca 2009 roku uznała uzdrowienie Kasonga Bavona za niewytłumaczalne z punktu widzenia wiedzy medycznej. Kongres Szczególny konsultorów teologów 30 października tego samego roku uznał je za cudowne i przypisał wstawiennictwu Bonifacji Rodríguez. Takie samo stanowisko zajęli Kardynałowie i Biskupi zgromadzeni na Sesji Zwyczajnej 16 marca 2010 roku. My sami poleciliśmy, aby 27 marca 2010 roku promulgowano Dekret o cudzie, a podczas Konsystorza odbytego 21 lutego 2011 roku postanowiliśmy przystąpić do kanonizacji Błogosławionej Bonifacji Rodríguez de Castro. Jej uroczysty obrzęd sprawujemy dzisiaj, 23 października 2011 roku, na placu przed Bazyliką św. Piotra w Watykanie.
Dzisiaj zatem, na placu św. Piotra, podczas uroczystej Mszy świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla umocnienia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, mocą władzy Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po dojrzałym namyśle i częstym wzywaniu Bożej pomocy, a także za radą wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Gwidon Maria Conforti, Alojzy Guanella i Bonifacja Rodríguez de Castro są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, postanawiając, aby w całym Kościele byli pobożnie czczeni jako Święci. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Postanawiamy, aby to, co zarządziliśmy, zachowało swoją moc zarówno teraz, jak i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 23 października roku Pańskiego 2011, w siódmym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana