Benedykt XVI
«QUAEREBAM EXCELLENTISSIMUM». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ GWIDON MARIA CONFORTI ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 23 października 2011 r.
Benedykt XVI, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
«Patrzyłem na znakomitego Gwidona Marię Confortiego jako na jednego z najwybitniejszych biskupów we Włoszech, będącego uosobieniem owego szczęśliwego zapału misyjnego, który wzbudziła encyklika Benedykta XV Maximum illud. Widziałem w nim człowieka, w którym w pełni urzeczywistniało się posługiwanie duszpasterskie łączące biskupa z misjonarzem: był Biskupem Parmy, a zarazem misjonarzem całego świata» (Angelo kard. Roncalli, późniejszy błogosławiony Jan XXIII).
Błogosławiony Gwidon Maria Conforti należy do najwybitniejszych postaci, które przyczyniły się do rozwoju ducha misyjnego w Kościele na przełomie XIX i XX wieku. Urodził się 30 marca 1865 roku w miejscowości Ravadese niedaleko Parmy. Tego samego dnia został ochrzczony i otrzymał imiona Gwidon Józef Maria. W 1876 roku wstąpił do seminarium w Parmie, gdzie odbył formację, odznaczając się pilnością, pobożnością i posłuszeństwem. Rektorem seminarium był wówczas bł. Andrzej Ferrari. Z powodu choroby, której objawy przypominały epilepsję, jego święcenia kapłańskie zostały odłożone. Gwidon przypisywał swoje uzdrowienie wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny. Święcenia kapłańskie przyjął 22 września 1888 roku.
Mianowany wicerektorem seminarium, ujawnił wybitne zdolności wychowawcze, jednak przede wszystkim prowadził młodych ludzi ku świętości świadectwem prawego życia przenikniętego wiarą. W 1892 roku został mianowany kanonikiem katedry w Parmie, a w 1893 roku powierzono mu funkcję dyrektora Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary. Następnie został mianowany wikariuszem generalnym i pełnił ten urząd przez osiem lat.
Ponieważ stan zdrowia uniemożliwiał mu osobiste podjęcie powołania misyjnego, które w sobie rozpoznawał, przy poparciu Kongregacji Rozkrzewiania Wiary i Biskupa Parmy postanowił założyć Towarzystwo św. Franciszka Ksawerego dla Misji Zagranicznych, którego jedynym celem była ewangelizacja niechrześcijan.
W 1902 roku papież Leon XIII mianował bł. Gwidona Biskupem Rawenny, gdzie przez dwa lata z całym zaangażowaniem pełnił swoją posługę. W dniu konsekracji biskupiej złożył wieczyste śluby zakonne, aby całkowicie oddać się Chrystusowi i dobru dusz. W Rawennie choroba na wiele tygodni przykuła go do łóżka. Świadomy odpowiedzialności za powierzony mu lud, zrzekł się urzędu biskupiego, na co zgodę wyraził papież św. Pius X. Powrócił zatem do swojego Instytutu, gdzie po częściowym odzyskaniu zdrowia z wielkim zaangażowaniem poświęcił się formacji misjonarzy.
W 1907 roku Pius X mianował go Biskupem Koadiutorem Parmy z prawem następstwa. Trzy miesiące później, po niespodziewanej śmierci ordynariusza Parmy, został jego następcą. Przez 24 lata był dobrym Pasterzem tej diecezji. Szczególną wagę przywiązywał do formacji religijnej, którą uważał za jedno z najważniejszych zadań duszpasterskich. Troszczył się o odpowiednie przygotowanie katechetów i katechetek, organizując dla nich specjalne kursy, a jako pierwszy we Włoszech ustanowił tydzień katechetyczny. Mimo licznych trudów czterokrotnie przeprowadził wizytację duszpasterską całej diecezji, docierając także do najbardziej odległych miejscowości. Piątą wizytację przerwała jego śmierć. Zwołał dwa synody diecezjalne; wspierał stowarzyszenia katolickie i prasę religijną, organizował kongresy eucharystyczne, maryjne i misyjne oraz spotkania Akcji Katolickiej. Szczególną troską otaczał kapłanów.
Nieustannie wspierał ewangelizację ad gentes, zarówno troszcząc się o założoną przez siebie rodzinę misyjną, jak i wspomagając wszelkie inicjatywy misyjne podejmowane we Włoszech. W szczególny sposób przyczynił się do powstania Papieskiej Unii Misyjnej Duchowieństwa, której przewodniczył przez dziesięć lat. «Szczęśliwie się złożyło, że w realizacji tego zamierzenia przyszedł mu [Pawłowi Mannie] z pomocą pobożny Biskup Gwidon Maria Conforti, Biskup Parmy i zarazem założyciel Instytutu Misyjnego św. Franciszka Ksawerego. Nie tylko wydatnie wspierał rodzącą się Unię radą i działaniem, lecz również użył swego autorytetu, aby uzyskała ona zatwierdzenie papieskie» (Paweł VI, Graves et increscentes).
W 1928 roku udał się do Chin, aby odwiedzić swoich misjonarzy, których był Przełożonym Generalnym. Wyczerpany trudami i działalnością duszpasterską Gwidon Maria zmarł w Panu 5 listopada 1931 roku.
Opinia o jego cnotach była tak powszechna, że mieszkańcy Parmy głęboko przeżyli jego śmierć, a w pogrzebie uczestniczyły ogromne tłumy. Powszechnie uważano go za świętego, a opinia ta szybko się rozprzestrzeniła, docierając także do jego misjonarzy pracujących w odległych krajach. W latach 1941–1943 przeprowadzono zwyczajny proces informacyjny dotyczący opinii świętości. W 1961 roku odbył się proces apostolski, a 11 lutego 1982 roku bł. Jan Paweł II uznał heroiczność jego cnót.
W 1993 roku w diecezji Bururi w Burundi przeprowadzono dochodzenie diecezjalne dotyczące uzdrowienia młodej Afrykanki. Przypadek został pozytywnie oceniony przez konsultorów medycznych, następnie przez konsultorów teologów, a wreszcie przez Kardynałów i Biskupów. Nasz Poprzednik, bł. Jan Paweł II, zezwolił Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na promulgowanie Dekretu o cudzie. Tenże Papież 17 marca 1996 roku w Bazylice św. Piotra zaliczył Gwidona Marię Confortiego do grona Błogosławionych.
W związku z kanonizacją przeprowadzono dochodzenie diecezjalne dotyczące uzdrowienia dziecka cierpiącego na bardzo ciężką chorobę, do którego doszło w sierpniu 2003 roku w archidiecezji Belo Horizonte w Brazylii. Konsultorzy medyczni 18 lutego 2010 roku jednogłośnie uznali uzdrowienie za niewytłumaczalne z punktu widzenia wiedzy medycznej. Takie samo stanowisko zajął Kongres Szczególny konsultorów teologów 23 kwietnia 2010 roku. Kardynałowie i Biskupi zgromadzeni na Sesji Zwyczajnej 5 października 2010 roku uznali ten przypadek za prawdziwy cud, który należy przypisać wstawiennictwu Błogosławionego. My sami zezwoliliśmy zatem, aby Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych 10 grudnia 2010 roku promulgowała Dekret o cudzie. Na Konsystorzu 21 lutego 2011 roku postanowiliśmy, że Błogosławiony Gwidon Maria Conforti zostanie wpisany do Katalogu Świętych 23 października 2011 roku.
Dzisiaj zatem, na placu św. Piotra, podczas uroczystej Mszy świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla umocnienia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, mocą władzy Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po dojrzałym namyśle i częstym wzywaniu Bożej pomocy, a także za radą wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Gwidon Maria Conforti, Alojzy Guanella i Bonifacja Rodríguez de Castro są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, postanawiając, aby w całym Kościele byli pobożnie czczeni jako Święci. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Godzi się zatem wysławiać tego wybitnego Świętego, który pozostawił niezwykłe świadectwo pobożności i apostolskiej gorliwości, poświęcając swoje życie dobru dusz oraz szerzeniu wśród narodów zbawczego orędzia Ewangelii. Pragniemy więc, aby jego wspaniały przykład przynosił wielki pożytek ludziom naszych czasów i pomagał im coraz wyraźniej dostrzegać oblicze Chrystusa.
Postanawiamy, aby to, co zarządziliśmy niniejszym Listem, zachowało pełną moc i ważność zarówno teraz, jak i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 23 października roku Pańskiego 2011, w siódmym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS CIV/2012, nr 2, s. 159–162
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana