Benedykt XVI
«IDEO OMNIS SCRIBA». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ HILDEGARDZIE BURJAN, ZAŁOŻYCIELKI ZGROMADZENIA SIÓSTR MIŁOŚCI SPOŁECZNEJ
Rzym, 29 stycznia 2012 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare» (Mt 13, 52).
Czcigodna Służebnica Boża Hildegarda Burjan, kobieta obdarzona wielkimi zdolnościami i wybitnymi przymiotami, była podobna do owego człowieka mądrego, o którym mówił Jezus. Urodzona w rodzinie żydowskiej, postępując wytrwale ku Bogu, dotarła do Kościoła katolickiego, a obmyta wodą chrztu, całe swoje życie poświęciła służbie Panu Jezusowi, którego rozpoznawała w ubogich, chorych, dziewczętach znajdujących się w trudnym położeniu i osobach pozbawionych pracy. W ten sposób pełniła wielką posługę społeczną i chrześcijańską w trudnym okresie końca XIX wieku.
Urodziła się w Görlitz na Śląsku 30 stycznia 1883 roku jako córka Abrahama Adolfa i Berty Freund. W 1907 roku poślubiła inżyniera Alexandra Burjana, któremu urodziła córkę Elisabeth. Uzdrowiona z ciężkiej choroby, w 1909 roku przyjęła chrzest w Berlinie. Następnie przeniosła się do Wiednia, gdzie także jej mąż został ochrzczony. Pełniła ważne funkcje polityczne w Chrześcijańskiej Partii Społecznej, reprezentując katolickie robotnice i zawsze okazując wyjątkową miłość bliźnim. W 1918 roku, pragnąc nadać pracy społecznej szlachetniejszy i głębszy charakter, założyła stowarzyszenie kobiet pod nazwą „Caritas Socialis”, które następnie przekształciło się w Zgromadzenie Sióstr Miłości Społecznej, prawdziwy instytut zakonny skupiający siostry oddane modlitwie i działalności społecznej na rzecz najbardziej potrzebujących. Po zakończeniu pierwszej wojny światowej została wybrana do Zgromadzenia Konstytucyjnego, gdzie wyróżniała się szczególnym zaangażowaniem we wspieraniu wychowania katolickiego oraz rozwiązywaniu w duchu chrześcijańskim poważnych problemów społecznych, które pojawiły się po wojnie. Po wycofaniu się z działalności politycznej całkowicie poświęciła się intensywnej posłudze społecznej i apostolstwu chrześcijańskiemu jako przełożona generalna założonego przez siebie dzieła i należących do niego sióstr, pozostając osobą świecką i zamężną. Wszystkie wysiłki Czcigodnej Służebnicy Bożej w dziedzinie działalności społecznej zmierzały do prowadzenia ludzi ku wierze i przybliżania ich do miłości Chrystusa. Siłę czerpała z głębokiego przekonania płynącego z żywej wiary oraz ze szczególnej miłości do Eucharystii, którą rozwijała nie tylko przez częsty udział we Mszy Świętej, lecz także przez częstą adorację eucharystyczną, podczas której umacniała swoją bezgraniczną ufność w Panu. Z tego eucharystycznego centrum wyrastało nabożeństwo do Trójcy Przenajświętszej, Najświętszego Serca Jezusa i Męki Pańskiej, którą rozważała, odprawiając Drogę Krzyżową.
Z wiary i miłości czerpała siły potrzebne do znoszenia osądów i krytyki, dając w ten sposób świetlane świadectwo heroicznej nadziei pokładanej w działaniu Boga w dziejach ludzkości, w czasach niezwykle trudnych i mrocznych, jakie przeżywała jej umiłowana Austria. Starała się również jak najlepiej wypełniać obowiązki żony i matki. Dotknięta ciężką chorobą, 11 czerwca 1933 roku w Wiedniu pobożnie odeszła do Pana.
Trwała i szeroko rozpowszechniona opinia o jej świętości sprawiła, że 27 września 1974 roku w Wiedniu rozpoczęto proces zwyczajny. Następnie w latach 1982–1983 przeprowadzono proces informacyjny. Ważność prawną obu procesów zatwierdziła Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych dekretem wydanym 24 maja 1985 roku. Badanie heroicznego praktykowania cnót przez Czcigodną Służebnicę Bożą zakończyło się wynikiem pozytywnym podczas specjalnego posiedzenia konsultorów teologów 24 marca 2006 roku. Opinię tę zatwierdzili również kardynałowie i biskupi zebrani na sesji zwyczajnej 6 marca następnego roku, na której relatorem sprawy był Jego Ekscelencja Lino Fumagalli, Biskup Viterbo. Dlatego 6 lipca 2007 roku osobiście oświadczyliśmy, że praktykowała ona w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane oraz upoważniliśmy Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia stosownego dekretu. Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych przedstawiono przypadek uzdrowienia z przewlekłego zapalenia otrzewnej miednicy z poważnymi powikłaniami. Konsultorzy lekarze uznali to zdarzenie za niewytłumaczalne z punktu widzenia nauki. Taką samą opinię wydali konsultorzy teolodzy, którzy podczas specjalnego posiedzenia 4 grudnia 2008 roku przypisali uzdrowienie wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej Hildegardy Burjan. Na sesji zwyczajnej 7 czerwca 2011 roku kardynałowie i biskupi orzekli, że uzdrowienie to było prawdziwym cudem dokonanym przez Boga. Dlatego upoważniliśmy Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia 27 czerwca tego samego roku dekretu o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 29 stycznia 2012 roku w Wiedniu.
Dzisiaj zatem w Wiedniu, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat Angelo Kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego Amato SDB, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Hildegardę Burjan w poczet Błogosławionych:
“My, spełniając pragnienie Naszego Brata Christopha Kardynała Świętego Kościoła Rzymskiego Schönborna OP, Arcybiskupa Metropolity Wiednia, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby Czcigodna Służebnica Boża Hildegarda Burjan, matka rodziny, założycielka Zgromadzenia Sióstr Miłości Społecznej, która w działalności publicznej, kierując się zasadami chrześcijańskimi, niczym ewangeliczny zaczyn starała się wspierać w społeczności doczesnej godność kobiety, wartość rodziny, ludzką solidarność oraz dobro wspólne, odtąd nosiła tytuł Błogosławionej i aby jej święto obchodzono corocznie 12 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.B”
Publicznie wysławiając miłość tej nowej Błogosławionej, zwłaszcza wobec ubogich i chorych, jesteśmy głęboko przekonani, że w naszych czasach, w których tak pilna jest potrzeba miłowania Boga i bliźniego, ukazany przez nią duchowy sposób życia i służby należy polecać wszystkim jako przykład.
To zaś, co postanowiliśmy, ma zachować moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 29 stycznia roku Pańskiego 2012, w siódmym roku Naszego Pontyfikatu.
BENEDYKT XVI
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio Kardynał Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CVI/2014, nr 5, s. 417-419
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana