Benedykt XVI
«ANCILLAE OPERANTUR». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ KATARZYNA VOLPICELLI ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 26 kwietnia 2009 r.
Benedykt XVI, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Służebnice działają, aby uwolnić Boga z więzów, w które skrępowali Go ludzie”.
Tak pisała błogosławiona Katarzyna Volpicelli, wierna świadek i nieustraszona apostołka miłości Bożej, zachęcając wszystkich, aby wpatrywali się w Serce Chrystusa jako „trwałe mieszkanie” ludzkości.
Urodziła się 21 stycznia 1839 roku w Neapolu, w rodzinie należącej do klasy średniej i odznaczającej się głęboką wiarą chrześcijańską. Najpierw w domu, a następnie w Królewskim Kolegium św. Marcelina, pod mądrym kierunkiem Służebnicy Bożej Margherity Salatino, która wraz z bł. Ludwikiem z Casorii została później założycielką Sióstr Franciszkanek św. Elżbiety, otrzymała solidną formację ludzką i chrześcijańską, a także wykształcenie humanistyczne, niespotykane wśród dziewcząt tamtej epoki. Następnie, przynaglana przez Ducha Świętego, który objawiał jej Boży zamysł poprzez głos świętych i mądrych kierowników duchowych, błogosławiona Katarzyna, prowadząca wówczas również życie światowe, chętnie odwróciła się od przemijających uroków eleganckiego i beztroskiego życia swojej epoki, aby z niezachwianą decyzją odpowiedzieć na powołanie, które prowadziło ją ku doskonałości świętości.
Błogosławiona Volpicelli zrozumiała, że Ten, który cały oddał się ludziom w Chlebie Życia Wiecznego, czyli w Eucharystii, powinien stać się centrum jej życia oraz punktem odniesienia pozwalającym ogarnąć całą rzeczywistość i zrozumieć prawdziwy sens każdej rzeczy. Z tego właśnie zrodziła się cała jej działalność: z pragnienia głoszenia każdemu człowiekowi Ewangelii zawartej w tym Chlebie, z wolnością ducha, gorliwością i twórczą pomysłowością, cierpliwością, gotowością do dialogu i prostotą. Przypadkowe spotkanie z bł. Ludwikiem z Casorii, 19 września 1854 roku, w klasztorze „La Palma” w Neapolu, było — jak sama Błogosławiona zaświadcza — „szczególnym znakiem uprzedzającej łaski, miłości i szczególnego upodobania Najświętszego Serca, miłującego cierpienia swojej Służebnicy”.
Błogosławiony włączył ją do Franciszkańskiego Zakonu Świeckich i wskazał jej jako jedyny cel życia kult Najświętszego Serca Jezusa, zachęcając ją, aby pozostała w świecie, gdzie miała stać się „rybaczką dusz”. Następnie, idąc za radą swego spowiednika, barnabity o. Leonarda Matery, 28 maja 1859 roku wstąpiła do Adoratorek Wieczystych Jezusa w Najświętszym Sakramencie, lecz wkrótce musiała je opuścić z powodu poważnych problemów zdrowotnych. Inny był bowiem Boży zamysł wobec Katarzyny. Dobrze rozumiał to bł. Ludwik, który często jej powtarzał: „Serce Jezusa, Katarzyno — oto twoje dzieło!”. Za radą spowiednika Volpicelli zapoznała się więc z francuskim miesięcznikiem Apostolstwa Modlitwy i natychmiast otrzymała dyplom zelatorki — pierwszy, jaki dotarł do Neapolu. W lipcu 1867 roku o. Ramière odwiedził neapolitański dom przy Largo Petrone alla Salute, gdzie Katarzyna dojrzewała do zamiaru utworzenia siedziby swoich dzieł apostolskich, „aby na nowo ustanowić miłość Jezusa Chrystusa w sercach, w rodzinach i w społeczeństwie”.
Pierwsze zelatorki stały się zarazem pierwszymi współpracownicami Katarzyny w prowadzeniu apostolstwa oraz w tworzeniu Instytutu Służebnic Najświętszego Serca, którego reguły 4 lipca 1874 roku zatwierdził ówczesny arcybiskup Neapolu, Służebnica Boży kard. Sisto Riario Sforza. Miłość błogosławionej Katarzyny Volpicelli do Najświętszego Sakramentu potwierdzała, w sposób szczery i konsekwentny, jej niezłomną wierność Kościołowi i Chrystusowi w okresie głębokiego kryzysu duchowego i społecznego, jaki przeżywało społeczeństwo neapolitańskie w drugiej połowie XIX wieku. Pragnęła „należeć do Chrystusa, aby innych prowadzić do Chrystusa”. Tajemnicą nieustannej owocności jej życia było trwałe zjednoczenie z Chrystusem w Eucharystii. Katarzyna była kobietą duchowej odnowy: pragnęła nawrócenia, które przemienia człowieka u samych korzeni — jego serce, myśli, uczucia, decyzje i wybory. Jednocześnie pragnęła nawrócenia, które przemienia konkretne życie i sposób działania. Potrafiła połączyć usposobienie kontemplacyjne i mistyczne z apostolskim zapałem misyjnym. Czynna kontemplacja skarbów Miłosierdzia ukrytych w Najświętszym Sercu stawała się w niej naśladowaniem i modlitwą, a wewnętrzne poruszenie przeradzało się w katechezę. Jako kobieta «serca pełnego współczucia» przeznaczyła na adorację wynagradzającą sanktuarium Najświętszego Serca Jezusa w Neapolu; o taką adorację prosił Papież, aby wspierać Kościół w epoce tak trudnej dla wolności religijnej i głoszenia Ewangelii. Błogosławiona Katarzyna Volpicelli pobożnie zasnęła w Panu w Neapolu 28 grudnia 1894 roku, ofiarując swoje życie za Kościół i Ojca Świętego.
Opinia świętości, jaką cieszyła się za życia, trwała również po jej śmierci. Dlatego arcybiskup Neapolu, kard. Guglielmo Sanfelice, już w 1896 roku rozpoczął sprawę beatyfikacji i kanonizacji, przeprowadzając proces zwyczajny, zakończony w 1902 roku. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa papież Pius XII 25 marca 1945 roku stwierdził, że Katarzyna praktykowała cnoty w stopniu heroicznym. Czcigodny Sługa Boży Jan Paweł II 28 czerwca 1999 roku zezwolił Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na promulgowanie dekretu o cudzie, a 29 kwietnia 2001 roku w Rzymie przewodniczył obrzędowi beatyfikacji. W 2002 roku pani Teresa Ruggiero z miejscowości Meta, niedaleko Neapolu, od ponad dwudziestu lat cierpiąca na ciężką cukrzycę, została niespodziewanie uzdrowiona. Konsulta Medyczna Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych uznała, że uzdrowienia tego nie można wyjaśnić w świetle wiedzy medycznej. Konsultorzy teolodzy, którzy 29 kwietnia 2008 roku dokładnie zbadali przypisanie tego uzdrowienia wstawiennictwu błogosławionej Katarzyny Volpicelli, wydali opinię pozytywną. Tak samo orzekli kardynałowie i biskupi zgromadzeni na sesji zwyczajnej 18 listopada 2008 roku. My sami zezwoliliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na promulgowanie dekretu o cudzie 6 grudnia 2008 roku. 21 lutego 2009 roku na Konsystorzu uroczyście postanowiliśmy o kanonizacji błogosławionej Katarzyny Volpicelli.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra podczas uroczystych obrzędów wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu Naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Archanioł Tadini, Bernard Tolomei, Noniusz od Najświętszej Maryi Álvares Pereira, Gertruda Comensoli i Katarzyna Volpicelli są Świętymi i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali oni cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta wybitna kobieta, która nieustannie żyła, karmiąc się Eucharystią i znajdując oparcie w Bożym Miłosierdziu, pozostawiła wspaniałe świadectwo pobożności i dobrych uczynków i jest nam dana jako wzór. Gorąco zatem wzywajmy jej wstawiennictwa i starajmy się naśladować jej chrześcijańskie cnoty.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszej Bulli, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 26 kwietnia roku Pańskiego 2009, w piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CIII/2011, nr 11, s. 719-722
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana