Benedykt XVI
«MAIOREM HAC DILECTIONEM». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BERNARD TOLOMEI ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 26 kwietnia 2009 r.
Benedykt XVI, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15,13).
Błogosławiony Bernard Tolomei w pełni wcielił w życie tę ewangeliczną naukę, gdy zaczął posługiwać chorym, oddając swoje życie w służbie dotkniętym zarazą.
Bernard urodził się w Sienie 10 maja 1272 roku, a na chrzcie otrzymał imię Jan. Kształcił się w Sienie u braci z Zakonu Kaznodziejskiego i został pasowany na rycerza przez Rudolfa I Habsburga. W swoim rodzinnym mieście studiował prawo. Należał ponadto do Confraternita dei Disciplinati di Santa Maria della Notte, której członkowie posługiwali w szpitalu Santa Maria della Scala. Gdy stopniowo tracił wzrok, zrezygnował z kariery publicznej.
Pragnąc osiągnąć doskonałość życia chrześcijańskiego i ascetycznego, w 1313 roku wraz z dwoma mieszkańcami Sieny zajmującymi się handlem, Patrycjuszem Patrizim i Ambrożym Piccoliminim, którzy również należeli do wspomnianego Bractwa, udał się do na pustkowie zwane Accona, będące jedną z posiadłości jego rodziny. Tam Jan, który tymczasem, ze względu na cześć dla świętego opata cysterskiego, zmienił imię na Bernard, wraz z towarzyszami prowadził życie pustelnicze, oddając się modlitwie, pracy i lectio divina.
Pod koniec 1318 roku lub na początku 1319 roku, podczas modlitwy, ujrzał w widzeniu mnichów odzianych w białe szaty, którzy wstępowali po drabinie i z pomocą aniołów zbliżali się do Jezusa i Maryi. Uznał to za Boży znak, niejako „drabinę Jakubową”.
Aby uregulować sytuację prawną wspólnoty, Bernard wraz z bł. Patrycjuszem Patrizim udał się do biskupa Arezzo, Guido Tarlatiego di Pietramala, do którego jurysdykcji należała wówczas Accona. Uzyskał zgodę na założenie klasztoru Najświętszej Maryi Panny na Monte Oliveto (26 marca 1319 roku). Tego samego dnia, w kościele Najświętszej Trójcy w Arezzo, biskup przyjął ich profesję zakonną według Reguły św. Benedykta na ręce Jana, mnicha z San Benedetto al Sasso i nadał im biały habit na znak nabożeństwa do Matki Bożej.
W ten sposób 1 kwietnia 1319 roku powstał klasztor Najświętszej Maryi Panny na Monte Oliveto i położono kamień węgielny pod kościół poświęcony Narodzeniu Najświętszej Maryi Panny. Szczególną cechą nowego Instytutu było to, że opat miał być wybierany każdego roku. Bernard, z powodu choroby oczu, odmówił przyjęcia tego urzędu. Dlatego pierwszym opatem został wybrany bł. Patrycjusz Patrizi (1 września 1319 roku), po nim bł. Ambroży Piccolomini (1 września 1320 roku), a następnie Simone di Tura (1 września 1321 roku).
1 września 1322 roku nie mógł już odmówić prośbom współbraci i został czwartym opatem założonego przez siebie klasztoru, pełniąc ten urząd aż do śmierci. Dokument z 24 grudnia 1326 roku poświadcza, że kardynał Giovanni Gaetano Orsini, legat Stolicy Apostolskiej, udzielił Bernardowi dyspensy od przeszkody wynikającej z wady wzroku, aby dokonany wybór mógł zostać zatwierdzony. 21 stycznia 1344 roku Klemens VI zatwierdził Kongregację, która liczyła już dziesięć klasztorów. Troszcząc się o przyszłość swego dzieła, błogosławiony Bernard Tolomei uzyskał od Klemensa VI 21 stycznia 1344 roku nowe i ostateczne zatwierdzenie Kongregacji Benedyktyńskiej, zwanej Kongregacją Najświętszej Maryi Panny z Monte Oliveto. W ten sposób błogosławiony Bernard dał początek odrębnemu nurtowi benedyktyńskiego życia monastycznego.
Wbrew przyjętej zasadzie pełnił urząd opata przez dwadzieścia siedem lat; ponadto podczas Kapituły Generalnej 4 maja 1347 roku przyznano mu prawo rozporządzania o wszystkim według własnego uznania, bez zasięgania opinii współbraci. Fakty te ukazują duchowy autorytet Bernarda.
Błogosławiony Bernard pozostawił swoim mnichom przykład świętego życia i heroicznego praktykowania cnót, służąc innym i oddając się kontemplacji. Gdy wybuchła owa słynna zaraza, niosąc pomoc mieszkańcom Sieny i swoim mnichom, zmarł 20 sierpnia 1348 roku wraz z osiemdziesięcioma dwoma zakonnikami.
Z jego pism zachowało się czterdzieści osiem listów i jedna homilia, które ukazują jego duchową siłę, pokorę, poczucie wspólnoty oraz znajomość Pisma Świętego. Po jego śmierci szeroko rozpowszechniła się sława jego świętości i wybitnych cnót. 4 grudnia 1645 roku Święta Kongregacja Obrzędów, z upoważnienia Urbana VIII, zatwierdziła kult „od niepamiętnych czasów”. 24 sierpnia 1647 roku rozpoczęto postępowanie zmierzające do uznania jego cnót w celu kanonizacji. Dekret o heroiczności cnót został ogłoszony 31 sierpnia 1768 roku. Positiodotycząca wznowienia sprawy została zatwierdzona przez Świętą Kongregację Obrzędów 21 grudnia 1968 roku.
Następnie przedstawiono cud dotyczący młodego człowieka, który w 1946 roku w Camogli zachorował na zapalenie otrzewnej spowodowane perforacją. Dochodzenie diecezjalne w Genui zakończono 7 kwietnia 2003 roku, a Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych zatwierdziła je 3 października 2003 roku. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa My sami zezwoliliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na ogłoszenie 3 lipca 2008 roku dekretu o cudzie. Na Konsystorzu 21 lutego 2009 roku postanowiliśmy, że uroczystej kanonizacji błogosławionego Bernarda Tolomei dokonamy 26 kwietnia 2009 roku.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra podczas uroczystych obrzędów wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu Naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Archanioł Tadini, Bernard Tolomei, Noniusz od Najświętszej Maryi Álvares Pereira, Gertruda Comensoli i Katarzyna Volpicelli są Świętymi i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali oni cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Godzi się zatem wysławiać tego wybitnego mieszkańca nieba, który dał niezwykłe świadectwo pobożności i gorliwej działalności. Pragniemy więc, aby jego zbawienny przykład przyniósł wielki pożytek współczesnym ludziom, by mogli coraz wyraźniej dostrzegać oblicze Chrystusa.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszej Bulli, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 26 kwietnia roku Pańskiego 2009, w piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CII/2010, nr 9, s. 524-527
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana