Jan Paweł II
«QUOD AIT». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM DOMINIKOWI IBÁÑEZ DE ERQUICIA, JAKUBOWI KYUSHEITOMONAGA, KAPŁANOM ZAKONU BRACI KAZNODZIEJÓW, WAWRZYŃCOWI RUIZ, ŚWIECKIEMU ORAZ TRZYNASTU TOWARZYSZOM, PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Manila, 18 lutego 1981 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – To, co mówi Apostoł Piotr: „Chrystus cierpiał za nas, zostawiając nam przykład, abyśmy szli Jego śladami (por. 1 P 2, 21), błogosławieni męczennicy wypełnili z żarliwą miłością, ponieważ urzeczywistnili tę miłość, o której Pan powiedział, że większej być nie może (por. J 15, 13). Okazali bowiem swoim braciom to, co sami otrzymali ze stołu Pańskiego» (św. Augustyn, Tract. 84, 1-2; CCL 36, 536-537).
Tak właśnie należy powiedzieć o szesnastu sługach Bożych, o których tu mowa i których sprawa jest rozpatrywana; jeśli zaś spojrzeć na ich posługę słowa i świadectwo wiary, spotkał ich ten sam błogosławiony los, co dwudziestu sześciu protomęczenników oraz dwustu pięciu błogosławionych japońskich, których Nasz czcigodny Poprzednik Pius IX wyniósł do chwały.
Ci zaś najwierniejsi słudzy Boży, pochodzący z Europy i Azji, niemal wszyscy należący do Zakonu Braci Kaznodziejów, choć różnego stanu, głosili wiarę chrześcijańską na Filipinach, na Formozie oraz w Japonii i w Nagasaki potwierdzili swoją wierność wobec Ojca niebieskiego, od którego pochodzi wszelkie światło prawdy (por. Jk 1, 17-18) umierając przez ukrzyżowanie i przez strącenie do jamy, zgodnie z edyktami wydanymi przeciw chrześcijanom w latach 1633–1636 przez najwyższego władcę Tokugawę Iemitsu.
Pierwszy zaś ze wszystkich, jeśli uwzględnić czas i godność, jest czcigodny Dominik Ibáñez de Erquicia, Hiszpan, kapłan Zakonu Braci Kaznodziejów, który przez dziesięć lat był wikariuszem prowincjalnym misji japońskiej; poniósł męczeństwo dnia 14 sierpnia 1633 roku wraz z Franciszkiem Shoyemone, Japończykiem, katechistą, a zarazem nowicjuszem i współpracownikiem tegoż Zakonu.
Wkrótce, to jest dnia 17 sierpnia tego samego miesiąca, poszedł ich śladem w męce i śmierci Jakub Kyushei Gorobioye Tomonaga, również kapłan, członek Zakonu Braci Kaznodziejów, najstarszy spośród wszystkich, który został zabity razem z Michałem Kurobioye, katechistą. Obaj byli Japończykami.
W tym samym roku, dnia 19 października, zostali poddani torturom Łukasz Alonso, kapłan Zakonu Braci Kaznodziejów, Hiszpan, który przez dziesięć lat gorliwie głosił naszą świętą wiarę aż po północne części wyspy Honsiu oraz Mateusz Kohioye od Różańca, katechista i nowicjusz, pomocnik w tym samym Zakonie, Japończyk, mający zaledwie osiemnaście lat.
W roku 1634 także dwie dziewice należące do Trzeciego Zakonu Dominikańskiego i pomagające misjonarzom poniosły odważnie śmierć. Były to: Magdalena z Nagasaki, która wcześniej była tercjarką augustiańską i która zmarła w połowie października po trzynastu dniach męki; oraz Marina z miasta Omura, która została spalona powoli na stosie dnia 11 listopada.
Ten wspaniały szereg męczenników kontynuują Jordan Ansalone, Sycylijczyk oraz Tomasz Hioji Rokuzayemon Nishi, Japończyk; z których pierwszy przez sześć lat pełnił posługę duszpasterską w Manili, drugi zaś był znakomitym głosicielem Ewangelii w północnych regionach Formozy i w okolicach Nagasaki. Obaj, kapłani dominikańscy, ponieśli śmierć dnia 17 listopada 1634 roku.
Wreszcie było jeszcze sześciu męczenników, którzy pod przewodnictwem Antoniego Gonzáleza, kapłana Zakonu Braci Kaznodziejów, Hiszpana, doktora teologii i rektora kolegium św. Tomasza, z którego powstał Uniwersytet w Manili, opuściwszy Filipiny w roku 1636, udali się do Japonii; tam zostali schwytani i ponad rok przebywali w więzieniu na wyspie Okinawa, a następnie przewiezieni do Nagasaki na sąd. Spośród nich Antoni González, wycieńczony torturami i gorączką, zmarł w więzieniu dnia 24 września 1637 roku; pozostali zaś, poddani mękom, ponieśli śmierć na krzyżu dnia 27 tego samego miesiąca, oddając życie z miłości do Chrystusa. Warto przytoczyć także ich imiona na wieczną chwałę Boga: Wilhelm Courtet, Francuz, doktor teologii, odznaczający się duchem pokuty; Michał de Aozaraza z hiszpańskiego Oñate, gorliwy duszpasterz; oraz Wincenty Shiwozuka, Japończyk, którzy sprawowali posługę kapłańską na Filipinach — wszyscy kapłani dominikańscy. Oprawcom nie wystarczyło ich ukrzyżowanie, lecz nakazali ich również ściąć. Tak się stało, że tych, których zjednoczyła jedna wspólnota Zakonu Braci Kaznodziejów, połączył także wspólny los śmierci.
Tłumaczem tych trzech był Łazarz z Kioto, świecki, który wcześniej został wraz ze swoimi wygnany z powodu wiary chrześcijańskiej, podobnie jak Wincenty. Choć obaj na krótko ulegli pod wpływem tortur, jednak zaraz pojednani z Bogiem, ponieśli męczeństwo.
Szóstym zaś i ostatnim ze wszystkich był Wawrzyniec Ruiz z Manili, ojciec rodziny, członek Bractwa Różańcowego oraz pomocnik dominikanów pracujących w dzielnicy Binondo na przedmieściach Manili. Początkowo niepewny, później jednak podjął wraz z misjonarzami drogę, a następnie zniósł więzienie, cierpienia i wreszcie śmierć dla wiary.
Jeśli zaś powrócimy do św. Augustyna, od którego zaczęliśmy, napotykamy takie jego słowa: «Wielu doświadcza cierpień; mają tę samą karę, lecz nie tę samą przyczynę… Nie kara czyni męczennika, lecz przyczyna» (Serm. 327, 1-2). Ponieważ zaś przyczyna śmierci naszych męczenników była najpewniejsza — to znaczy wiara w Chrystusa i religia — dlatego już od dawna podejmowano starania o ich beatyfikację, choć początkowo tylko kapłanów. W tym celu przeprowadzono procesy informacyjne w Manili i Makau w latach 1636–1637. Ponieważ jednak akta tych procesów zaginęły, sprawa została wstrzymana aż do naszych czasów. Gdy zaś dokumenty te zostały odnalezione, w roku 1959 ponownie podjęto sprawę, uzupełniając ją nowymi materiałami dotyczącymi zarówno kapłanów, jak i świeckich.
Po pomyślnym zakończeniu wszystkich wymaganych przez prawo czynności przed Świętą Kongregacją Spraw Kanonizacyjnych, dnia 11 października 1980 roku wydaliśmy uroczysty dekret, w którym — po stwierdzeniu męczeństwa na podstawie kryteriów historycznych i teologicznych — została otwarta droga do ich beatyfikacji.
Dokonała się ona w Manili, w dniu dzisiejszym, podczas naszej podróży na Daleki Wschód; w Manili — jak prosili czcigodni bracia biskupi Filipin — zwłaszcza dlatego, że Wawrzyniec Ruiz, pierwszy błogosławiony tej narodowości, oraz pozostali męczennicy pełnili posługę duszpasterską na tej szlachetnej ziemi.
Dzisiaj więc, w obecności licznego ludu, podczas Mszy świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę, którą ogłosiliśmy ich błogosławionymi:
Po angielsku:
«In fulfillment of the desires of my brothers, Cardinal Joseph Asajiro Satowaki, Archbishop of Nagasaki, Arquiminio Rodrigues da Costa, Bishop of Macau, and Cardinal Jaime Sin, Archbishop of Manila, and of several other brothers in the Episcopate and of numerous faithful, and after consulting the Sacred Congregation for the Causes of Saints, I, by my apostolic authority, authorize that the venerable Servants of God, Domingo Ibáñez de Erquicia and Jacobo Kyushei Tomonaga, priests of the Order of Preachers, the layman Lorenzo Ruiz, and their thirteen companions be given in future the title of Blessed and that their feast be celebrated annually on the day of their heavenly birth, in the places and in the manner established by law. In the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit. Amen».
Polskie tłumaczenie:
Spełniając życzenia moich braci: kardynała Józefa Asajiro Satowaki, arcybiskupa Nagasaki, Arquiminia Rodriguesa da Costa, biskupa Makau, oraz kardynała Jaime Sin, arcybiskupa Manili, a także licznych innych braci w biskupstwie i wielu wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą mojej władzy apostolskiej zezwalam, aby czcigodni Słudzy Boży: Dominik Ibáñez de Erquicia i Jakub Kyushei Tomonaga, kapłani Zakonu Braci Kaznodziejów, świecki Wawrzyniec Ruiz oraz ich trzynastu towarzyszy, odtąd nosili tytuł Błogosławionych oraz aby ich wspomnienie było obchodzone każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.)
Po tym oddaliśmy cześć temu chwalebnemu zastępowi rycerzy Chrystusa i jako pierwsi wezwaliśmy ich wstawiennictwa dla dobra całego Kościoła.
Niniejszy zaś List niech pozostanie ważny zarówno teraz, jak i w przyszłości i niech zachowa swoją moc na zawsze.
Dan w Manili, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 18 lutego 1981 roku, w trzecim roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana