Jan Paweł II
«CHRISTIFIDELIBUS ILLIS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE RYSZARDOWI PAMPURI PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 04 października 1981 r.
Do tych wiernych chrześcijan, którzy idąc blisko za Panem Jezusem w sposób szczególny słuchają i wprowadzają w życie Jego słowa: «byłem… chory, a odwiedziliście Mnie» (Mt 25, 35-36), należy zaliczyć przede wszystkim lekarzy, ponieważ oni zadanie swego zawodu i posługę sztuki medycznej przemieniają przez wiarę w służbę chrześcijańskiej miłości oraz w narzędzie własnego uświęcenia.
Takim właśnie lekarzem chrześcijańskim był Ryszard Pampuri, Sługa Boży, który swoje bardzo krótkie życie ziemskie, spędzone pośród świata, częściowo poświęcił gorliwej trosce o chorych, a następnie aż do ostatniego tchnienia ofiarował je jako najmilszą Bogu ofiarę, należąc już do Zakonu Szpitalnego św. Jana Bożego. Ów Sługa Boży urodził się dnia 2 sierpnia 1897 roku w małej miejscowości zwanej Trivolzio w diecezji Pawii, a następnego dnia został obmyty zbawienną kąpielą chrztu, otrzymując imiona Erminiusz Filip. Po ukończeniu stosownych studiów niższych ukończył gimnazjum i liceum, częściowo w Mediolanie, częściowo w Pawii; następnie oddawszy się studiom medycznym na uniwersytecie tego miasta, równocześnie niósł z wielką skutecznością pomoc rannym żołnierzom podczas wojny światowej. Dnia 6 lipca 1921 roku uzyskał dyplom z medycyny i chirurgii z najwyższym wyróżnieniem, a w następnym roku został mianowany lekarzem w miejscowości zwanej Morimondo.
Pobudzony bardzo żywym zmysłem wiary starał się zawsze dostrzegać Chrystusa w ludziach chorych i cierpiących oraz bezwarunkowo kochać Go w nich; nie dopuszczał jednak, aby praktyki religijne odciągały go od codziennych obowiązków i zadań jego zawodu. Ta sama bowiem wiara, dzięki której szukał Boga i wypełniał swoje obowiązki, ta sama nadzieja i miłość chrześcijańska podtrzymywały młodego lekarza i pobudzały go do coraz ściślejszego zjednoczenia z Bogiem oraz do coraz pilniejszego wykonywania obowiązków właściwych jego stanowi. Gardząc wszelkim zyskiem i własną korzyścią, wszystkie pieniądze — które zawsze uważał za nic — przeznaczał na misje oraz na pomoc ubogim. Sama jednak stała i dokładna praktyka zawodu lekarskiego nie wystarczała mu; dlatego w wolnych chwilach wspierał Akcję Katolicką wśród młodzieży i rozwijał dzieło zwane „Konferencjami św. Wincentego à Paulo”, a także działalność misyjną w swojej parafii.
Dążąc do wyższej doskonałości ewangelicznej, w roku 1922 złożył śluby w Trzecim Zakonie Świeckim św. Franciszka, wkrótce jednak poczuł się powołany do pełnego życia zakonnego. Po upływie pięciu lat poprosił o przyjęcie do Zakonu Szpitalnego św. Jana Bożego, co uzyskał w czerwcu tego samego roku i zaraz potem wstąpił do nowicjatu w Brescii, gdzie dnia 24 października 1928 roku złożył śluby zakonne. Odtąd nie tylko w niczym nie odstąpił od dotychczasowego sposobu życia, lecz z wielkim zapałem przyjął formy apostolatu i zasady życia wspólnotowego Zakonu i zachowywał je aż do końca życia, chcąc zajmować ostatnie miejsce spośród wszystkich, oddawać się gorliwie modlitwie oraz doskonale praktykować miłość w posłudze chorym. Na polecenie przełożonych zajmował się nadal medycyną i chirurgią, na przemian w Brescii i Morimondo.
Szybciej jednak niż można było przypuszczać, dopełnił drogi życia i świętości. Albowiem dotknięty nagłą gruźlicą znosił z największym spokojem rozwój choroby, przyjmując ją jakby z ręki Pana. Ostatecznie przewieziony z Brescii do Mediolanu dnia 18 kwietnia 1930 roku, wkrótce potem, w dniu 1 maja tegoż roku, odszedł z tego świata do Ojca, pozostawiając po sobie imię lekarza chrześcijańskiego, który potrafił swój obowiązek przemienić w posługę miłości, a zarazem zakonnika, który ukazał w sobie wzór prawdziwego syna św. Jana Bożego.
Opinia świętości, jaką cieszył się Sługa Boży za życia, jeszcze bardziej wzrosła po jego śmierci i zdawała się być potwierdzona znakami z nieba. Z tego powodu rozpoczęto starania o przyznanie mu godności Błogosławionych. W latach 1949 i 1951 przeprowadzono procesy w trybie zwyczajnym w Kurii Arcybiskupiej w Mediolanie, które przesłano do Rzymu i należycie sporządzono; wydano też dnia 4 maja 1960 roku dekret dotyczący pism przypisywanych temu Słudze Bożemu. Następnie Nasz Poprzednik Paweł VI zatwierdził dnia 10 lipca 1970 roku wprowadzenie sprawy. Potem w tej samej Kurii Mediolańskiej przeprowadzono proces apostolski dotyczący w szczególności cnót Sługi Bożego. Co do ważności prawnej wszystkich tych procesów wydano dekret dnia 3 grudnia 1971 roku.
Po ich prawidłowym zakończeniu przystąpiono zgodnie z prawem do dyskusji nad cnotami teologalnymi i kardynalnymi Sługi Bożego, po uprzednim przeprowadzeniu dnia 29 listopada 1977 roku Kongresu Szczególnego urzędników, prałatów i konsultorów, a następnie dnia 21 lutego 1978 roku zebrania plenarnego kardynałów, przy udziale jako relatora Naszego czcigodnego Brata Alojzego, Kardynała Świętego Kościoła Rzymskiego Ciappiego. O pomyślnym wyniku obu dyskusji został niezwłocznie powiadomiony Papież Paweł VI, który dnia 13 kwietnia tegoż roku polecił sporządzić dekret o cnotach Sługi Bożego, co też uczyniono dnia 12 czerwca tego samego roku.
Po dokładnym zbadaniu podczas zwyczajnych sesji kwestii cudów, które — jak utrzymywano — zostały dokonane przez Boga za wstawiennictwem Sługi Bożego, My sami dnia 30 marca 1981 roku ogłosiliśmy, że dwa takie cuda są w pełni potwierdzone. Wyznaczyliśmy także dzień, w którym miała się odbyć beatyfikacja zarówno jego, jak i Alojzego Scrosoppiego, Alana de Solminihac, Klaudyny Thévenet oraz Marii Repetto.
Dziś rano na placu przed Bazyliką św. Piotra wypowiedzieliśmy podczas uroczystości eucharystycznej następującą formułę: „Wysłuchawszy próśb Naszych Braci: Józefa Rabine, biskupa Cahors, Alfreda Battistiego, arcybiskupa Udine, Antoniego Angioniego, biskupa Pawii, Aleksandra Renarda, arcybiskupa Lyonu, Józefa Siriego, arcybiskupa Genui, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji do spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby czcigodni Słudzy Boży: Alan de Solminihac, Alojzy Scrosoppi, Ryszard Pampuri, Klaudyna Thévenet, Maria Repetto, odtąd nazywani byli Błogosławionymi oraz aby ich wspomnienie mogło być corocznie obchodzone w miejscach i w sposób określony przez prawo: Błogosławionego Alana de Solminihac dnia trzydziestego pierwszego grudnia, Błogosławionego Alojzego Scrosoppiego dnia trzeciego kwietnia, Błogosławionego Ryszarda Pampuriego dnia pierwszego maja, Błogosławionej Klaudyny Thévenet dnia trzeciego lutego oraz Błogosławionej Marii Repetto dnia piątego stycznia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wygłoszeniu homilii o życiu i cnotach każdego z Błogosławionych oddaliśmy im cześć i z najwyższą pobożnością jako pierwsi ich wezwaliśmy.
To, co postanowiliśmy niniejszym Listem, ma zachować moc i trwałość na zawsze, bez względu na jakiekolwiek przeciwne okoliczności.
Dano w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 4 października 1981 roku, w trzecim roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana