Jan Paweł II
«NOVUM DECUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ALANOWI DE SOLMINIHAC PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 04 października 1981 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Starając się przysporzyć Kościołowi nowej chwały i nowej siły po zakończeniu Soboru Trydenckiego, św. Karol Boromeusz na synodzie zwołanym przez siebie w roku 1584 zawołał: „Oby Bóg Najlepszy i Najwyższy sprawił, abyśmy tak zostali napełnieni gorliwością, byśmy byli zdolni także innych ogrzewać i zapalać; aby Jego najświętsza łaska tak w nas obfitowała, byśmy sami zostali napełnieni i abyśmy innym mogli ją hojnie przekazywać” (S. Caroli Borromaei, Orationes, Romae 1963, s. 107). Tą samą gorliwością pałał Alan de Solminihac, w którego życiu odnajdujemy wiele podobieństw do życia owego znakomitego biskupa.
Urodzony ze szlachetnego rodu dnia 25 listopada 1593 roku na zamku Belet, położonym w granicach diecezji Périgueux, wzrastał w rodzinie, która była prawdziwym „domowym sanktuarium Kościoła” (Apostolicam actuositatem, 11). Dążąc do rzeczy wyższych, postanowił poświęcić się służbie Bożej; zamiar ten został urzeczywistniony, gdy – będąc jeszcze w młodym wieku – został ustanowiony na miejsce swego stryja Arnalda, opata klasztoru św. Marii w Cancellata, należącego do Zakonu Kanoników Regularnych św. Augustyna.
Po złożeniu ślubów zakonnych oddał się studiom filozoficznym i teologicznym w Paryżu, starając się jednocześnie zdobywać mądrość duchową. W tym był bardzo wspomagany przez więź, jaką tam nawiązał z mistrzami życia wewnętrznego, takimi jak św. Wincenty a Paulo, Jan Jakub Olier i Antoni Le Gaudier. Wielkie znaczenie dla jego drogi ku świętości miały także rozmowy, jakie prowadził ze św. Franciszkiem Salezym.
W roku 1618 został wyświęcony na kapłana, a po upływie około czterech lat otrzymał błogosławieństwo opackie; całkowicie oddał się odnowie swojego klasztoru, który w poprzednim stuleciu został spustoszony najazdami wojennymi, a także podupadł pod względem dyscypliny zakonnej. W krótkim czasie przywrócił go niemal w całości do dawnej świetności: odnowił życie wspólne i jego surowość, ułożył konstytucje, znacznie zwiększył liczbę zakonników, tak że stał się przykładem dla innych. Również kongregacja, której główną siedzibą było to opactwo i która należała do wspomnianego zakonu, dzięki jego staraniom odrodziła się.
Sława Sługi Bożego była już szeroko znana i rozprzestrzeniona; dlatego nie dziwi, że w roku 1636, choć się wzbraniał, został wybrany biskupem Cahors. Postanowił więc, aby w tak poważnym urzędzie naśladować św. Karola Boromeusza, którego gorliwie czcił, a zarazem zachować zasady własnego zakonu. W zamku biskupim w Mercuès, niedaleko Cahors, ustanowił swoją siedzibę i mieszkanie, gdzie — na wzór św. Augustyna, swego prawodawcy — prowadził życie wspólne wraz z kilkoma kanonikami regularnymi.
Pałając gorliwością w wypełnianiu postanowień Soboru Trydenckiego, wyznaczył sobie program działania, aby gruntownie odnowić diecezję, wówczas znacznie rozleglejszą, w której dyscyplina kościelna uległa osłabieniu, a wierni trwali w niewiedzy religijnej. Temu dziełu oddał się z niezłomną wytrwałością jako człowiek mężny i gorliwy, unikający połowicznych rozwiązań.
Dlatego corocznie zwoływał synod diecezjalny; parafie, których było ponad osiemset, wizytował osobiście dziewięciokrotnie, często pośród niemałych trudności; w Cahors założył seminarium, aby młode duchowieństwo było tam właściwie kształtowane w pobożności i wiedzy; nakazał także częste prowadzenie misji na terenie diecezji. Zdecydowanie zwalczał szerzące się błędy, zwłaszcza jansenizm i gorliwie zabiegał o ich potępienie; zakładał lub wspierał pobożne bractwa; z wielką gorliwością korzystał z jubileuszu, ogłoszonego przez papieża Aleksandra VII, aby obficiej uprawiać winnicę Pańską.
Pośród tak licznych dzieł apostolskich niestrudzony pasterz oddawał się dziełom miłosierdzia, zwłaszcza zakładając schroniska dla chorych i sierot. W czasie zarazy z oddaniem troszczył się o umierających i spieszył z pomocą we wszelkiego rodzaju niedolach.
Łącząc tak wielką gorliwość pasterską z surowością życia, głęboką zażyłością z Bogiem, szczególną czcią dla Najświętszej Maryi Panny i innymi cnotami, doprowadził do tego, że Kościół w Cahors, który zastał w upadku, zajaśniał nowym blaskiem.
Wyczerpany tak wielkimi trudami, Alan de Solminihac dnia 31 grudnia 1659 roku zmarł w ubóstwie, przekazawszy swój majątek biednym, w zamku biskupim w Mercuès; został pochowany w kościele kanoników regularnych w Chancelade, który założył w Cahors, skąd jego ciało zostało później przeniesione do katedry tej diecezji.
Gdy zaś wzrastała sława jego świętości oraz cudów, które — jak donoszono — za jego wstawiennictwem dokonywały się u Boga, świadectwa uzdrowień zostały bez zwłoki zebrane przez ordynariusza Cahors; samo zaś Zgromadzenie Generalne Duchowieństwa Francji wielokrotnie domagało się beatyfikacji tego wybitnego biskupa i pasterza. Jednak z powodu niesprzyjających okoliczności politycznych dopiero w roku 1769 rozpoczęto właściwy proces na drodze zwyczajnej. Dnia zaś 6 sierpnia 1783 roku papież Pius VI podpisał dekret o wprowadzeniu sprawy na forum Stolicy Apostolskiej.
W roku 1788 rozpoczęto badanie cnót Sługi Bożego, lecz z powodu zamętu rewolucji francuskiej sprawa została przerwana i podjęta na nowo dopiero w roku 1847. Następnie ponownie rozpatrywano jego cnoty według ustalonego trybu, a papież Pius XI dekretem z dnia 19 czerwca 1927 roku orzekł, że praktykował je w stopniu heroicznym.
Jeśli zaś chodzi o cuda, jeden z przypadków uzdrowienia przypisywanych wstawiennictwu Sługi Bożego — mianowicie uzdrowienie dziewczynki Marii Ladoux z ciężkiej, śmiertelnej rany — został przedstawiony i uznany za cud, po stwierdzeniu mocy prawnej dawnych akt dotyczących tej sprawy. My zaś dekretem ogłoszonym dnia 13 lipca 1979 roku potwierdziliśmy, że było to rzeczywiście cudowne wydarzenie. Mając na uwadze znaną sławę cudów przypisywanych Słudze Bożemu, zwolniliśmy stronę wnoszącą o beatyfikację z obowiązku wskazania drugiego cudu.
Po dokonaniu tego wszystkiego wyznaczono dzień uroczystej beatyfikacji zarówno jego, jak i Alojzego Scrosoppiego, Ryszarda Pampuriego, Klaudyny Thévenet oraz Marii Repetto.
Tego więc dnia rano, na placu przed Bazyliką św. Piotra, podczas sprawowania świętych obrzędów, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Wysłuchawszy próśb Naszych Braci: Józefa Rabine, biskupa Cahors, Alfreda Battistiego, arcybiskupa Udine, Antoniego Angioniego, biskupa Pawii, Aleksandra Renarda, arcybiskupa Lyonu, Józefa Siriego, arcybiskupa Genui, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji do spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby czcigodni Słudzy Boży: Alan de Solminihac, Alojzy Scrosoppi, Ryszard Pampuri, Klaudyna Thévenet, Maria Repetto, odtąd nazywani byli Błogosławionymi oraz aby ich wspomnienie mogło być corocznie obchodzone w miejscach i w sposób określony przez prawo: Błogosławionego Alana de Solminihac dnia trzydziestego pierwszego grudnia, Błogosławionego Alojzego Scrosoppiego dnia trzeciego kwietnia, Błogosławionego Ryszarda Pampuriego dnia pierwszego maja, Błogosławionej Klaudyny Thévenet dnia trzeciego lutego oraz Błogosławionej Marii Repetto dnia piątego stycznia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Następnie wygłosiliśmy zwyczajową homilię o życiu i cnotach każdego z Błogosławionych, oddaliśmy im cześć i z najwyższą pobożnością jako pierwsi ich wzywaliśmy. Ich orędownictwa
To zaś, co niniejszym Listem postanawiamy, niech pozostanie na zawsze ważne, bez względu na jakiekolwiek przeciwne postanowienia.
Dano w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia czwartego października roku 1981, w trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana