Jan Paweł II
«EX QUO CHRISTUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU PIOTROWI DONDERSOWI, KAPŁANOWI, PROFESOWI ZGROMADZENIA NAJŚWIĘTSZEGO ODKUPICIELA, PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 23 maja 1982 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Odkąd Chrystus Pan, aby zbawić ludzi, zstąpił z nieba i stawszy się człowiekiem na ziemi, jako prawdziwy Nauczyciel wszystkich, okazał największe miłosierdzie wobec grzeszników, nie wahając się uzdrawiać chorych, wspierać ubogich i nieść pomoc udręczonym, nigdy nie brakowało licznych Jego wiernych uczniów i głosicieli Ewangelii, którzy, idąc śladami tak wielkiego Mistrza, zwracali się przede wszystkim ku tym, którzy w sposób szczególny potrzebowali wielkiej miłości Chrystusa. Nie można też wątpić, że idąc za takim przykładem, sam Sługa Boży Piotr Donders ze Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela już teraz powinien być publicznie zaliczony do grona Błogosławionych.
Urodził się w Tilburgu w Holandii dnia dwudziestego siódmego października 1809 roku i tego samego dnia został ochrzczony, a dnia czternastego listopada 1823 roku przyjął sakrament bierzmowania. Choć od dzieciństwa odczuwał w sobie powołanie do kapłaństwa, jednak z powodu ubóstwa musiał na pewien czas przerwać naukę, aby pomagać ojcu w pracy tkacza. W wieku dwudziestu dwóch lat wstąpił w miejscowości zwanej Sint Michiels-Gestel do niższego seminarium jako alumn pracujący, utrzymujący się własnym kosztem, oddając się studiom, które następnie w pełni ukończył w seminarium wyższym.
Po przyjęciu święceń kapłańskich w roku 1841, już w następnym roku udał się jako misjonarz do ówczesnej Gujany Holenderskiej i zamieszkał w mieście Paramaribo. Natychmiast podjął gorliwą działalność duszpasterską nie tylko wśród dwóch tysięcy katolików tam żyjących, lecz także wśród rdzennych mieszkańców wciąż poddanych niewolnictwu, wśród żołnierzy stacjonujących w garnizonach oraz wśród Indian i ludzi czarnoskórych; szczególnie zaś służył wszystkim w czasie, gdy wielu umierało dotkniętych zaraźliwą febrą. Zaprawdę można o nim powiedzieć, że stał się „wszystkim dla wszystkich” (1 Kor 9, 22), jeśli chcemy oddać sprawiedliwość jego wybitnej gorliwości misyjnej.
W publicznym szpitalu dla trędowatych prowadzonym przez Holendrów pełnił bardzo owocnie posługę kapelana, zarówno przed wstąpieniem do Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, jak i potem. Jako zakonnik, po złożeniu ślubów, trwał w tej samej misji, którą — mimo częstych i poważnych trudności oraz niebezpieczeństwa śmierci — pełnił z wielką gorliwością wśród rdzennych mieszkanców, zwanych „Arawakami”, „Waros” i „Karibami”, ucząc ich drogi zbawienia z taką siłą i oddaniem, że słusznie uchodzi dziś za wielkiego apostoła zarówno trędowatych, jak i Indian dawnej Gujany Holenderskiej.
Tam też, pośród tych samych ludzi, których wielu pozyskał dla Boga swoją miłością, ten wierny Sługa Boży, zasłużony dla ewangelizacji narodów, który jeszcze za życia uchodził za człowieka świętego, oddał ducha Bogu dnia czternastego stycznia 1887 roku w Batavii, w Surinamie. Od tego czasu liczni wierni otaczają czcią jego doczesne szczątki przechowywane pobożnie w katedrze w Paramaribo, jako ciału niezwykłego męża, który już za życia słusznie był nazywany «świętym ojcem Dondersem”.
Ponieważ sława jego świętości szerzyła się coraz bardziej po jego śmierci, w końcu podjęto starania o przeprowadzenie procesu beatyfikacyjnego. Po dochodzeniu zwyczajnym, prowadzonym w latach 1900–1903 zarówno w diecezji ’s-Hertogenbosch, jak i w Paramaribo, dnia czternastego maja 1913 roku ogłoszono dekret o wprowadzeniu sprawy, a następnie w tychże diecezjach rozpoczęto procesy apostolskie w latach 1914 i 1919.
Następnie, po wydaniu dnia szesnastego lipca 1929 roku dekretu dotyczącego ważności przeprowadzonych procesów, po ich zbadaniu przez odpowiednie gremia, dnia dwudziestego piątego marca 1935 roku papież Pius XII, szczęśliwej pamięci, ogłosił, że Sługa Boży Piotr Donders praktykował cnoty chrześcijańskie w stopniu heroicznym.
Gdy zaś nasz poprzednik, Paweł VI, łaskawie udzielił w Roku Świętym 1975 dyspensy od przedstawienia drugiego cudu, należało rozstrzygnąć, czy pierwszy cud, dokonany za wstawiennictwem czcigodnego Piotra Dondersa, rzeczywiście miał miejsce. Fakt ten został potwierdzony w procesie kanonicznym przeprowadzonym w Kurii ’s-Hertogenbosch już w roku 1932, a jego ważność uznała Święta Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych w roku 1973; podobnie zarówno ta Kongregacja, jak i kolejne zespoły biegłych w latach 1974 i 1977 uznały prawdziwość cudu. Ich opinie i głosy zostały następnie zatwierdzone przez konsultorów oraz przez kardynałów Świętego Kościoła Rzymskiego na posiedzeniu plenarnym.
My zatem, przyjąwszy jednomyślne opinie, dekretem wydanym dnia dwudziestego czwartego lutego 1979 roku orzekliśmy, że cud ten rzeczywiście miał miejsce. Następnie, wysłuchawszy skierowanych do Nas próśb, zwolniliśmy z obowiązku udowodnienia drugiego cudu, tak aby można było przejść do ogłoszenia czcigodnego Sługi Bożego Piotra Dondersa błogosławionym.
W wyznaczonym więc dniu, dziś rano, dokonano beatyfikacji jego oraz Marii Anny Rivier, Marii Róży Durocher, Marii Angeli Astorch i Andrzeja Bessette. Z tej okazji, na placu przed Bazyliką Świętego Piotra, wobec licznie zgromadzonych wiernych, podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy tę formułę:
„Spełniając życzenia Naszych Braci: Jana Bluyssena, biskupa ’s-Hertogenbosch, Jeana Hermila, biskupa Viviers, Paula Grégoire’a, arcybiskupa Montrealu, Francisco Xaviera Azagry Labiano, biskupa Cartageny w Hiszpanii, a także wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Piotr Donders, Maria Anna Rivier, Maria Róża Durocher, Maria Aniela Astorch, Andrzej Bessette odtąd nazywani byli Błogosławionymi, a ich święto w dniu narodzin dla nieba: błogosławionego Piotra Dondersa dnia czternastego stycznia, błogosławionej Marii Rivier dnia trzeciego lutego, błogosławionej Marii Róży Durocher dnia szóstego października, błogosławionej Marii Anieli Astorch dnia drugiego grudnia, błogosławionego Andrzeja Bessette dnia szóstego stycznia, mogło być obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen”.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 23 maja 1982 roku, w czwartym roku Naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana