Jan Paweł II
«OMNIS QUI CONFITEBITUR». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNYM SŁUGOM BOŻYM SALWATOROWI LILLI I SIEDMIU TOWARZYSZOM
Rzym, 03 października 1982 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Do każdego więc, kto się przyzna do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed moim Ojcem, który jest w niebie” (Mt 10, 32).
Czcigodni Słudzy Boży Salvator Lilli i jego siedmiu Towarzyszy w męczeństwie uwierzyli obietnicy Boskiego Mistrza i złączeni z Nim wytrwali w wyznawaniu wiary aż do przelania krwi, a przez to osiągnęli nagrodę wiecznej chwały.
Czcigodny Salvator Lilli z Cappadocji urodził się w prowincji L’Aquila dnia 19 czerwca 1853 roku z bardzo chrześcijańskich rodziców. Habit Braci Mniejszych przywdział w konwencie w miejscowości zwanej Nazzano Romano w roku 1870, a profesję zakonną złożył w roku 1871. Szczególna sytuacja, która powstała we Włoszech wskutek zniesienia zakonów, zadekretowanego przez władze państwowe, sprawiła, że młody franciszkański alumn udał się do Miejsc Świętych w Palestynie. W Betlejem i Jerozolimie dopełnił swojej formacji teologicznej i duszpasterskiej, uwieńczonej święceniami kapłańskimi, które przyjął dnia 6 kwietnia 1878 roku.
Po dwóch latach posługi przy Grobie Odkupiciela został wysłany do Marasc w Małej Armenii, gdzie przez piętnaście lat oddawał się gorliwie apostolstwu. Dzięki niemu w tym pokornym ludzie zajaśniał zapał misyjny i duch świętego Franciszka z Asyżu. Powodowany miłością, założył trzy nowe osiedla, aby zgromadzić rozproszone rodziny, lepiej je chronić i formować. Nabył rozległy teren, aby dać pracę i chleb ubogim i stale troszczył się o wychowanie młodzieży. Przede wszystkim ożywił życie religijne swoich parafian, których pociągał własnym przykładem, pobożnością i ofiarnością. Szczególną troską otaczał chorych, ubogich i dzieci. Jako mądry doradca i życzliwie wspierający dzieła społeczne, wychodził naprzeciw potrzebom katolików, prawosławnych i wyznawców Mahometa; dlatego był przez wszystkich ceniony i szanowany.
W roku 1894 został mianowany proboszczem i przełożonym hospicjum w miejscowości Mugiukderesi. Tam zastały go wydarzenia następnego roku, kiedy Turcy dopuścili się licznych mordów, zwłaszcza na katolickich Ormianach. Współbracia zachęcali czujnego pasterza, aby schronił się w bezpieczniejszym miejscu.
Również miejscowi mieszkańcy, zatroskani o życie swego Ojca, nalegali, by udał się w bezpieczne miejsce. Lecz on odpowiedział spokojnie i odważnie: „Nie mogę opuścić moich owiec; wolę umrzeć razem z nimi, jeśli będzie to konieczne”. Dnia 19 listopada 1895 roku żołnierze wtargnęli do domu parafialnego, a ich dowódca dał mu wybór: albo zaprze się Chrystusa, albo umrze. Z niezłomną odwagą Czcigodny Sługa Boży wyznał swoją wiarę: „Nie znam nikogo poza Chrystusem”. Po trzech dniach został uprowadzony przez oddział razem z siedmioma parafianami: Baldji Oghlou Ohannèsem, Khodianin Oghlou Kadirem (lub Khadjirem), Kouradji Oghlou Tzeroumem (lub Zirou, lub Ziroun, lub Zirun), Dimbalac Oghlou Wartavarem, Jeremiaszem Oghlou Boghosem, sługą proboszcza, Davidem Oghlou Davidem, Torosem, bratem Davida. Szli przez dwie godziny. Gdy zatrzymano ich nad strumieniem, dowódca wojskowy po raz ostatni postawił im wybór: albo zaprą się Chrystusa, albo umrą. Ponieważ odmówili zdrady swojej wiary, jako pierwszy został zabity ojciec Salwator Lilli, przebity włóczniami żołnierzy, a zaraz potem pozostali siedmiu Towarzysze, tak jak on nieustraszeni i jaśniejący świadkowie Chrystusa.
Ponieważ trwała opinia świętości, wikariusz apostolski Aleppo rozpoczął proces kanonizacyjny w roku 1930. Po przeprowadzeniu przepisanych procesów kanonicznych, przed Kongregacją Spraw Kanonizacyjnych odbył się, z pomyślnym wynikiem, specjalny kongres konsultorów teologów, a następnie zwyczajne zgromadzenie Ojców Kardynałów i Biskupów. Dnia 12 lipca 1982 roku, w Naszej obecności, został promulgowany dekret, w którym ogłosiliśmy, że śmierć ojca Salvatora Lilli z Cappadocji i jego siedmiu Towarzyszy należy uznać za prawdziwe męczeństwo.
Postanowiliśmy następnie, aby obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 3 października tego samego roku.
Dzisiaj zatem w Bazylice Watykańskiej poświęconej Księciu Apostołów wypowiedzieliśmy podczas uroczystej Mszy świętej następującą formułę: „„Spełniając życzenia naszych Braci: Jerzego Layeka, arcybiskupa Aleppo Ormian, Pawła kardynała Gouyona, arcybiskupa Rennes, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Salvator Lilli, Baldii Oghlou Ohannes, Khodianin Oghlou Kadir, Kouradii Oghlou Tzeroum, Dimbalac Oghlou Wartavar, Jeremiasz Oghlou Boghos, Dawid Oghlou Dawid, Toros Oghlou Dawid oraz Joanna Jugan odtąd nazywani byli Błogosławionymi, a ich święto: błogosławionych męczenników Salvatora Lilliego i jego siedmiu towarzyszy dnia 22 listopada, błogosławionej Joanny Jugan dnia 29 sierpnia, mogło być obchodzone co roku w miejscach i w sposób przewidziany przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. To zaś, co niniejszym Listem postanowiliśmy, chcemy, aby teraz i w przyszłości zachowało moc i ważność.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 3 października 1982 roku, w czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana