Jan Paweł II
ORĘDZIE TELEWIZYJNE Z OKAZJI CZTERECHSETNEJ ROCZNICY PRZEJŚCIA
DO WIECZNOŚCI ŚWIĘTEJ TERESY OD JEZUSA
Rzym, 15 października 1982 r.
Drodzy synowie Hiszpanii!
Mija czterysta lat od przejścia Świętej Teresy od Jezusa z ziemi do nieba, po życiu dość długim jak na tamte czasy; choć ona sama ze swoim naturalnym wdziękiem, porównała je do jednej nocy spędzonej w lichym zajeździe.
Z zainteresowaniem i serdecznością śledziłem obchody tego Jubileuszu. Wiecie, że planowałem odbyć upragnioną wizytę w Hiszpanii w dniu jego inauguracji, piętnastego października ubiegłego roku. Znane wydarzenia zmusiły mnie do odłożenia podróży, która — jeśli Bóg pozwoli — odbędzie się już wkrótce. W ten sposób będę mógł uroczyście zamknąć obchody jubileuszu terezjańskiego w Ávili i Alba de Tormes, pierwszego listopada.
Nie mogłem pozwolić, aby ta ważna data minęła bez skierowania do was moich osobistych życzeń i wyrazów pamięci. Teresa od Jezusa jest bowiem dla Kościoła i dla dziedzictwa kulturowego ludzkości postacią szczytową. Zjednoczyła świętość z najwyższymi szczytami mistyki. Wartość jej dzieł literackich, subtelność stylu, jej wyjątkowe świadectwo duchowe, a także ujmujący wdzięk kobiety o wielkiej inteligencji, niezwykłej wrażliwości i realizmie, stanowią świetlany przykład, który niesie pociechę. I który pobudza poprzez treściwy i aktualny dla naszych czasów przekaz.
Droga życia Teresy wpisuje się w jeden z najświetniejszych okresów historii kościelnej i cywilnej Hiszpanii, który stanowi jej Złoty Wiek. Teresa od Jezusa pragnęła czynnie uczestniczyć w wielkim dziele ewangelizacji nowo odkrytej Ameryki. W ramach swojej kobiecej kondycji postanowiła uczynić wszystko, co było w jej mocy, „uczynić to małe, co było w jej ręku”. Prowadzona zamysłem Opatrzności, poprzez swoje dzieło reformy i zakładanie klasztorów, postawiła na pierwszym planie wartości duchowe.
Wobec wstrząsu kulturowego Renesansu, którego ostatecznym korzeniem było zastąpienie idei Boga ideą człowieka jako miary i światła stworzenia; w czasie, gdy nowy rytm myślenia groził desakralizacją życia i odsunięciem wartości Bożych, Teresa od Jezusa podejmuje drogę wewnętrzną. Przechodzi w sposób zdumiewający przez mieszkania swojego wewnętrznego zamku, aż dochodzi do centrum, gdzie mieszka Bóg. Dochodzi tak do tego, co w człowieku najgłębsze i najprawdziwsze: do czynnej i pełnej miłości obecności Boga w nim. Z tej perspektywy, zarazem ludzkiej i świętej, Teresa uzasadnia i broni wolności, pobudza do sprawiedliwości, zaprasza do życia pełnego miłości.
Jej wspaniałe nauki doskonale odpowiadają pragnieniom naszego wieku. Sam mogłem się o tym przekonać, gdy w trudnych okolicznościach mojej młodości zbliżyłem się do nauczania Teresy i Jana od Krzyża. I nie mniejszym cudem jest to, że taka duchowa przygoda dokonała się u kobiety trapionej chorobami, zawsze pogodnej, wolnej od sztuczności, prostej i autentycznej.
Drogi narodzie Hiszpanii:
Kończę to orędzie, podkreślając jedną postawę Świętej Teresy: jej wierność Kościołowi, w którego łonie żyła i umarła. Już teraz powierzam moją wizytę opiece Świętej Teresy od Jezusa. Wraz z nią mówię wam: miejcie odwagę, żyjcie nadzieją, bądźcie wierni waszej wierze. Do zobaczenia wkrótce, Hiszpanio, ziemio świętych, ziemio Teresy! Błogosławię ci z całego serca, w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana