Jan Paweł II
«CONFITEOR TIBI». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII OD JEZUSA UKRZYŻOWANEGO BAOUARDY PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONEJ
Rzym, 13 listopada 1983 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Wysławiam Cię, Ojcze, (…) że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom” (Mt 11, 25). Te słowa, które Jezus niegdyś wypowiedział, rozradowany w Duchu Świętym (por. Łk 10, 21), Kościół powtarza także dzisiaj wraz ze swoim Oblubieńcem, ilekroć spogląda na wielką liczbę swoich synów i córek „ubogich w duchu” (por. Mt 5, 3), których sam Bóg pociesza (por. 2 Kor 7, 6) i wywyższa (por. Łk 1, 52), którym też udziela mądrości (por. Ps 18 [19], 8).
Do tych właśnie „maluczkich” należy Maria od Jezusa Ukrzyżowanego, która pragnęła być nazywana, uważana i rzeczywiście była „małym niczym” — najdelikatniejszym kwiatem Ziemi Świętej: pierwszą bowiem po dawnych czasach Kościoła w tej szczególnie błogosławionej krainie, pierwszą także obrządku greckokatolickiego melchickiego, pierwszą wreszcie spośród ludu arabskiego, a zarazem pierwszą córką swego Zakonu „z ziemi Karmelu”, którą dziś z wielką radością serca wynieśliśmy do chwały Błogosławionych.
Urodzona dnia 5 stycznia 1846 roku w skromnej miejscowości Abellin w Galilei, na terenie archidiecezji greckokatolickiej Ptolemaidy, dnia 15 tegoż miesiąca została ochrzczona, otrzymując imię Maria, nadane jej przez pobożnych rodziców — Georgio Baouardy i Marii Chahim — wypełniających w ten sposób złożony wcześniej ślub. W roku 1849 została osierocona i odtąd jej dzieciństwo oraz młodość naznaczone były krzyżem.
Podążając za swoim stryjem, który przyjął ją pod swój dach, udała się do Egiptu i w Aleksandrii pełniła posługę służącej; następnie przebywała w Jerozolimie i Bejrucie, a w końcu w Marsylii, dokąd udała się wraz z rodziną z Libanu i gdzie po raz pierwszy doświadczyła szczególnych łask.
W roku 1867 została przyjęta do klasztoru karmelitanek bosych w Pau; stamtąd, jeszcze przed ukończeniem nowicjatu, została wysłana do Indii, aby zakładać klasztor w Mangalore, gdzie dnia 21 listopada 1871 roku złożyła śluby zakonne. W następnym roku powróciła do Pau, a w roku 1875 udała się do Ziemi Świętej, gdzie w Betlejem od podstaw założyła klasztor. Tam też dnia 26 sierpnia 1878 roku święcie odeszła z tego świata do królestwa przygotowanego przez Boga dla ubogich (por. Mt 25, 34).
Obdarzona szczególnymi darami nadprzyrodzonymi, doświadczała zarówno uznania, jak i upokorzeń, a także napaści złego ducha; mimo to zachowywała wewnętrzny pokój dzięki wierze oraz odznaczała się niezwykłą łagodnością. Pokora była dla niej źródłem cierpliwości i kluczem do świętości.
Ponieważ tak pokornie o sobie myślała i pragnęła — zgodnie ze słowami O naśladowaniu Chrystusa — „być nieznaną i za nic uważaną” (I, 2, 15), nieustannie starała się odsuwać od siebie nadzwyczajne zjawiska, które się w niej dokonywały, a wobec wszystkich innych zachowywała postawę poddania, służąc im, gdyż w nich z miłością kontemplowała Chrystusa. Chętnie podejmowała najprostsze i najtrudniejsze prace, traktując je jako szczególny przywilej i gorąco pragnęła i gorąco pragnęła pozostawać do dyspozycji sióstr i braci.
Jednego tylko prawa dla siebie się domagała: aby mogła z całego serca i ze wszystkich sił miłować wszystkich ludzi. To zadanie wypełniała aż do śmierci, zapominając całkowicie o sobie. Największą radość znajdowała w tym, że pośród chorób i bolesnych doświadczeń wewnętrznych mogła ofiarować siebie wraz z Chrystusem na krzyżu.
„Święta ciałem i duchem” (1 Kor 7, 34), swoją dziewiczość składała nieustannie jako najczystszy dar Boskiemu Oblubieńcowi, zachowując wierność wierze katolickiej nawet za cenę krwi oraz nieskalaną czystość.
Kościół — Matkę umiłowała gorącym sercem, obejmując szacunkiem patriarchów i biskupów, a nade wszystko Najwyższego Kapłana, którego czciła jako przedstawiciela Boga i osobę samego Pana. Papieża Piusa IX darzyła tak wielką miłością i czcią, że łączyła ją z nim szczególna więź duchowa — uczestniczył on niejako w jej radościach i cierpieniach.
Dążąc do doskonałej miłości drogą ewangelicznego ubóstwa, przyjmowała zarówno rzeczy wielkie, jak i małe z tą samą prostotą serca, widząc w tej prostocie istotę świętości, która — jak sama mówiła — «nie polega na modlitwie, widzeniach, objawieniach, pięknym mówieniu, włosiennicach czy pokutach, lecz na pokorze».
Jeśli zaś chodzi o proces jej beatyfikacji, rozpoczął się on w roku 1919, kiedy to w Kurii Patriarchalnej w Jerozolimie podjęto badanie jej życia i opinii świętości. Po zakończeniu tego dochodzenia przeprowadzono w latach 1927–1929 procesy apostolskie dotyczące jej cnót. Po ich zatwierdzeniu przez Nas w roku 1981 przystąpiono do rozpatrzenia cudownego uzdrowienia dziewczynki Khazneh Jubran Abboud z Shefamar w Galilei, przypisywanego wstawiennictwu czcigodnej Służebnicy Bożej.
Po zbadaniu tego uzdrowienia i zatwierdzeniu jego nadprzyrodzonego charakteru naszym dekretem z dnia 9 lipca 1983 roku postanowiliśmy, że uroczysta beatyfikacja Marii od Jezusa Ukrzyżowanego powinna odbyć się dnia 13 listopada tego samego roku.
Dokonaliśmy jej dziś rano podczas celebracji Eucharystii w Bazylice św. Piotra, wypowiadając następujące słowa:
„Spełniając prośby naszego Brata Iacobo Iosepho Beltritti, łacińskiego patriarchy Jerozolimy, a także czcigodnego Brata Maximosa V Hakim, patriarchy Antiochii Greków Melchickich katolików, licznych innych braci w biskupstwie ze Wschodu i Zachodu, a także całego Zakonu Braci Bosych Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby czcigodna Służebnica Boża Maria od Jezusa Ukrzyżowanego Baouardy była odtąd nazywana Błogosławioną, a jej wspomnienie mogło być obchodzone corocznie dnia 26 sierpnia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen”.
Równocześnie ukazaliśmy jej życie jako odzwierciedlenie Ewangelii. Ta Błogosławiona, która swoim pochodzeniem, obrządkiem, powołaniem i drogami życia należy do ludów Wschodu i w pewien sposób je reprezentuje — ludy te, zwłaszcza dziś, pośród bolesnych doświadczeń walk i rozlewu krwi, z wielką ufnością uciekają się do jej wstawiennictwa, mając nadzieję, że dzięki jej modlitwie zapanują wreszcie pokój i zgoda na tych ziemiach, gdzie «Słowo stało się ciałem» (J 1, 14), On sam — «nasz pokój» — który w swoim ciele położył kres wrogości (por. Ef 2, 14).
To zaś, co niniejszym listem postanawiamy, chcemy, aby zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, bez względu na jakiekolwiek przeciwne postanowienia.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 13 listopada 1983 roku, w szóstym roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana