Jan Paweł II
«VIAS TUAS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII LEONII PARADIS, ZAŁOŻYCIELCE INSTYTUTU MAŁYCH SIÓSTR ŚWIĘTEJ RODZINY, PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Montreal, 11 września 1984 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Daj mi poznać drogi Twoje, Panie, i naucz mnie Twoich ścieżek!» (Ps 25, 4). Ta modlitwa, którą psalmista poszukiwał dróg Pana, aby poznawszy Jego wolę, mógł się jej poddać, bardzo dobrze oddaje zarówno ducha, jak i całe życie Służebnicy Bożej Marii Leonii Paradis; pilnie bowiem badała zamysł Boży, aby wypełnić tę drogę, która odpowiadała Jego woli.
W miejscowości Acadie, na terenie diecezji Saint-Jean w Quebecu w Kanadzie, tego samego dnia 12 maja, w którym się urodziła, w roku 1840 została także ochrzczona i nadano jej imiona Alojza Wirginia. W rodzinie, najpierw przez rodziców, uprawiających ziemię, została wychowana w dobrych obyczajach, następnie zaś wstąpiła do szkoły prowadzonej przez Siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej w miejscowości Laprairie, gdzie zdobyła wykształcenie i odznaczała się pobożnością. Gdy miała dwanaście lat, po raz pierwszy przyjęła Komunię świętą; odtąd czyniła postępy w dążeniu do doskonałości i w pragnieniu poświęcenia się służbie kapłanom.
W roku 1854 wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Marianitek od Świętego Krzyża i rozpoczęła nowicjat, przyjmując imię siostry Marii od Świętej Leonii; po jego ukończeniu, dnia 22 sierpnia 1857 roku, wobec Bazylego Moreau, założyciela Zgromadzenia, złożyła pierwsze śluby. Następnie pełniła różne obowiązki: była nauczycielką, zajmowała się prowadzeniem gospodarstwa w domach kapłanów w niektórych miejscowościach kanadyjskich, aż w końcu udała się do Nowego Jorku, aby opiekować się sierotami i pełnić funkcję przełożonej domu dla dziewcząt; tam przez blisko osiem lat pracowała z wielkim oddaniem.
Około roku 1870 Służebnica Boża doświadczyła jednak bolesnego kryzysu duchowego z powodu zmian i sporów, które powstały w Zgromadzeniu Sióstr Marianitek, gdy w roku 1867 zaniechano posługi w domach kapłanów. W roku 1869, za pośrednictwem władzy apostolskiej, powstało jednak z tego Zgromadzenia nowe Zgromadzenie Sióstr Świętego Krzyża, które zachowało tę posługę. Po różnych kolejach losu i niemałych trudnościach, które dzielnie pokonała, ufając Panu, otrzymawszy pozwolenie, Służebnica Boża przeszła do nowego Zgromadzenia i od razu zyskała uznanie przełożonych.
Najpierw została wysłana do miasta Marquette w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, aby tam założyć dom, a następnie do miejscowości Memramcook na terenie diecezji Saint-Jean w Kanadzie, gdzie powierzono jej dom przeznaczony do kształcenia dziewcząt, które miały zajmować się prowadzeniem domów kapłanów lub pracować w kolegiach kościelnych. Ponieważ liczba tych dziewcząt wzrastała, a one same pragnęły prowadzić życie zakonne, Służebnica Boża przedstawiła tę sprawę przełożonym i w roku 1880 w Memramcook utworzyła wspólnotę zakonną oddzieloną od Zgromadzenia Sióstr Świętego Krzyża, której nadano nazwę „Małe Siostry Świętej Rodziny”, a której jedynym celem było służenie duchowieństwu.
Służebnica Boża, pozostając w posłuszeństwie i pod regułą Sióstr Świętego Krzyża, została przełożoną nowej wspólnoty i natychmiast z wielką roztropnością zajęła się umacnianiem Instytutu oraz formacją Małych Sióstr, którym nadała Dyrektorium, a już w roku 1883 także Konstytucje, dobrze dostosowane do celu Instytutu. Po dwudziestu jeden latach dom główny Instytutu i nowicjat zostały przeniesione z Memramcook do Sherbrooke, gdzie ordynariusz miejsca dnia 26 stycznia 1896 roku wydał dekret kanonicznego erygowania. Dnia 2 października 1904 roku Służebnica Boża, na prośbę ordynariusza, złożywszy habit Sióstr Świętego Krzyża, przyjęła habit założonego przez siebie Zgromadzenia. Wreszcie w roku 1905, dnia 1 maja, na mocy indultu apostolskiego św. Piusa X została zwolniona ze wszystkich zobowiązań, które wiązały ją ze Zgromadzeniem Świętego Krzyża, i mogła pełniej oddać się Regule własnego Instytutu.
Zbliżając się do kresu życia, Służebnica Boża mogła doznać wielkiej radości z obfitych owoców swoich trudów, gdyż jej Zgromadzenie znacznie się rozwinęło i liczyło już 40 domów oraz 635 sióstr, które także gdzie indziej prowadziły życie zakonne i pomagały duchowieństwu w posłudze apostolskiej. Bogata w zasługi, ozdobiona cnotami i ciesząca się czcią, o spokojnym i pogodnym obliczu, niemal niespodziewanie, dnia 3 maja 1912 roku w Sherbrooke odeszła z tego świata.
Z jej pism jasno wynika, jak wielkim żarem świętości płonęła; z jej życia zaś widać, jak była pobudzana do praktykowania cnót chrześcijańskich i zakonnych oraz do podejmowania rzeczy wielkich i trudnych, z niezachwianą ufnością w Boga. Sam cel jej Instytutu ukazuje w szczególnym świetle jej gorącą miłość do Chrystusa Eucharystycznego oraz jej oddanie i pobożność wobec kapłaństwa, przez które Pan Jezus nieustannie pozostaje obecny wśród ludzi. Dlatego też opinia świętości, którą cieszyła się za życia, po jej śmierci jeszcze bardziej się rozszerzyła i została potwierdzona znakami z wysoka.
Po przeprowadzeniu procesów: zwyczajnego w Kurii diecezjalnej w Sherbrooke w roku 1952 oraz rogatoryjnych w Kuriach w Moncton i w Montrealu, po wydaniu dekretu o pismach dnia 8 października 1956 roku i po przeprowadzeniu dyskusji w zwyczajnym zgromadzeniu ówczesnej Świętej Kongregacji Obrzędów dnia 17 maja 1966 roku, przy głosach przychylnych, Najwyższy Kapłan Paweł VI postanowił, że sprawa Służebnicy Bożej ma być wprowadzona do rozpoznania przez Stolicę Apostolską, co zostało ogłoszone dekretem Świętej Kongregacji dnia 13 czerwca 1966 roku. Następnie, po przeprowadzeniu procesu apostolskiego w Sherbrooke dotyczącego cnót Służebnicy Bożej w roku 1968 oraz po ich rozpatrzeniu dnia 3 czerwca 1980 roku na specjalnym kongresie urzędników, prałatów i konsultorów, a potem dnia 25 listopada tego samego roku na sesji plenarnej tejże Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych, dnia 31 stycznia 1981 roku ogłosiliśmy, że Służebnica Boża Maria Leonia Paradis osiągnęła szczyt cnót chrześcijańskich. Następnie, po rozpatrzeniu uzdrowienia siostry od św. Sebastiana z gruźlicy płuc, przypisywanego wstawiennictwu Służebnicy Bożej i po jego uznaniu oraz zatwierdzeniu naszym dekretem z dnia 17 lutego w Roku Jubileuszowym 1984, postanowiliśmy dokonać uroczystej beatyfikacji czcigodnej Marii Leonii Paradis dnia 11 września 1984 roku, podczas naszej podróży do Kanady.
Podczas obrzędu sprawowanego na otwartym powietrzu wobec bardzo licznie zgromadzonych wiernych wypowiedzieliśmy następujące słowa: «Na mocy naszej władzy apostolskiej, przychylając się do próśb naszego brata Jeana-Marie Fortiera, arcybiskupa Sherbrooke, wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Świętej Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych, ogłaszamy, że odtąd czcigodna służebnica Boża Maria Leonia Paradis, założycielka Instytutu Małych Sióstr Świętej Rodziny, może być nazywana błogosławioną, a jej wspomnienie może być obchodzone dnia 3 maja, w dniu jej przejścia do nieba, w miejscach i według zasad określonych przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego». Amen. Następnie wygłosiliśmy przemówienie o życiu i cnotach tej Błogosławionej. Niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Montrealu, u św. Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 11 września 1984, w szóstym roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana