Jan Paweł II
«SACERDOTALIS USQUEQUAQUE». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU KLEMENSOWI MARCHISIO, ZAŁOŻYCIELOWI ZGROMADZENIA SIÓSTR CÓREK ŚWIĘTEGO JÓZEFA PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 3o września 1984 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Kościół Matka nieustannie poszukuje i z radością rozpoznaje wśród swoich wybitnych szafarzy przykłady życia, gorliwości i dyscypliny kapłańskiej, aby ukazywać je innym kapłanom jako wzór do wiernego naśladowania w kolejnych pokoleniach, tak aby każdy z nich mógł tym pewniej i pełniej osiągnąć — na swój sposób — tę doskonałość życia i działania, której Chrystus słusznie oczekuje przede wszystkim od prezbiterów Kościoła, jako bezpośrednich pasterzy powierzonej im owczarni. Dlatego też Kościół raduje się bardzo, że w Czcigodnym Słudze Bożym Klemensie Marchisio Bóg wszechmogący raczył ukazać i potwierdzić tak jasny i pociągający wzór cnót oraz gorliwości kapłańskiej i że przez wyniesienie go do chwały błogosławionych wielu kapłanów na całym świecie zostanie nie tylko pobudzonych, ale także skutecznie wspartych do jeszcze owocniejszej posługi w winnicy Pańskiej przez dokładniejsze naśladowanie tego błogosławionego kapłana.
Klemens, pierworodny z pięciorga dzieci, urodził się pierwszego marca roku 1833 w miejscowości Racconigi w Piemoncie, z rodziców odznaczających się duchem chrześcijańskim: Giovanniego i Lucii Becchio. Już od najmłodszych marzył, aby zostać kapłanem Chrystusa. W tym zamiarze wspierał go i wychowywał pobożny i godny prezbiter Giovanni Battista Sacco, który zatroszczył się o jego formację i umożliwił mu po ukończeniu nauk wstępnych podjęcie studiów teologicznych w seminarium w Bardonecchii.
Już w tym czasie ukształtował wyraźnie całe swoje życie, opierając je na trzech solidnych filarach: modlitwie, formacji i pracy, którym wiernie oddawał się każdego dnia. Umocniony tymi cnotami, postępował prostą drogą ku kapłaństwu i dnia dwudziestego września roku 1856 przyjął święcenia kapłańskie w katedrze w Susa. W pierwszych czterech latach kapłaństwa troszczył się przede wszystkim o własną formację, pozostając pod kierunkiem świętego Józefa Cafasso. Pełnił także obowiązki wikariusza w małych wspólnotach Cambiano i Vigone, gdzie — choć początkowo niechętnie — nauczył się odwiedzać więźniów, odpowiadając na wezwanie Chrystusa.
Dnia osiemnastego listopada roku 1860 objął parafię w Riva presso Chieri w archidiecezji turyńskiej i pozostał tam aż do śmierci, przez czterdzieści trzy lata oddając się całkowicie posłudze pasterskiej. Starał się być kapłanem według Serca Chrystusa, wiernym nawet najmniejszym obowiązkom, normom i praktykom życia kapłańskiego, zgodnie z nauczaniem Kościoła i przykładem wielu świętych kapłanów. Tam szczególnie rozwinął się jego zapał do szerzenia kultu Najświętszej Eucharystii; tam przez doświadczenia zarówno pomyślne, jak i trudne, ukształtowały się jego cnoty dobrego pasterza; tam także położył fundamenty zgromadzenia zakonnego Sióstr Córek Świętego Józefa, które do dziś ubogaca Lud Boży owocami swojej działalności.
Dla powierzonych sobie wiernych pracował jak dla własnych dzieci, odpowiadając na potrzeby różnych grup i wieku: wszystkim wpajał miłość do Eucharystii i zachęcał do jej częstego przyjmowania; ubogim i chorym okazywał stałą pomoc i pociechę; dzieci zaś gorliwie katechizował, zwłaszcza na temat tajemnicy Eucharystii. Z codzienną posługą kapłańską łączył wytrwale studium, z którego czerpał zarówno solidną wiedzę, jak i siłę do wytrwałości wobec obojętności czy sprzeciwu innych. W ten sposób stopniowo zdobywał życzliwość ludzi oraz uznanie dla swoich rad i nauczania.
Jako gorliwy pasterz czerpał nieustannie siłę od Chrystusa obecnego w Eucharystii i prowadził do Niego wiernych jako do źródła wszelkich łask. Z tej eucharystycznej pobożności, pod natchnieniem Ducha Świętego, zrodziło się w nim pragnienie założenia zgromadzenia sióstr, które troszczyłyby się o kult Eucharystii i budowały swoje życie duchowe wokół tego Sakramentu, pod opieką Maryi i świętego Józefa. Założył więc Zgromadzenie Córek Świętego Józefa i kierował nim przez trzydzieści dwa lata, a zgromadzenie to zostało później zatwierdzone przez Kościół.
Swoją cichą i ukrytą pracę w parafii prowadził aż do podeszłego wieku i zmarł dnia szesnastego grudnia roku 1903, pozostawiając po sobie opinię świętości.
Proces beatyfikacyjny rozpoczęto w latach trzydziestych XX wieku, a dnia dwudziestego drugiego kwietnia roku tysiąc dziewięćset czterdziestego czwartego wydano Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską. Następnie dnia czwartego maja roku 1970 papież Paweł VI ogłosił, że Sługa Boży praktykował cnoty w stopniu heroicznym.
Do beatyfikacji przyjęto cudowne uzdrowienie ośmioletniej Anny Marii Poli, która w czerwcu roku 1966 została nagle i całkowicie uzdrowiona z ciężkiej choroby. Po przeprowadzeniu wymaganych badań medycznych i teologicznych cud ten został uznany, a dnia dwunastego stycznia bieżącego roku przyjęliśmy go jako znak z nieba, pozwalający przystąpić do beatyfikacji.
Dlatego dziś, na placu przed Bazyliką świętego Piotra, ogłosiliśmy uroczyście:
„Spełniając życzenia naszych braci: Anastasio Alberto Ballestrero, arcybiskupa Turynu, Emila Iosepha De Smedt, biskupa Brugii, Alojzego de Larrea y Legarreta, biskupa Flaviobrigi, jak również wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby czcigodni słudzy Boży Fryderyk Albert, Klemens Marchisio, Izydor De Loor i Rafaela Ybarra odtąd nazywani byli błogosławionymi, a ich wspomnienie mogło być obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób przewidziany prawem: Fryderyka Alberta dnia 30 września, Klemensa Marchisio dnia 16 grudnia, Izydora De Loor dnia 6 października, Rafaeli Ybarra dnia 23 lutego. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To, co niniejszymi Listami postanawiamy, niech zachowuje swoją moc na zawsze, bez względu na jakiekolwiek przeciwne zarządzenia.
Dano w Rzymie, u świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia trzydziestego września roku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego czwartego, w szóstym roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana