Jan Paweł II
«MEMOR ESTO». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU TYTUSOWI BRANDSMA O.Carm, PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 03 listopada 1985 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Pamiętaj na Jezusa Chrystusa, potomka Dawida! On według Ewangelii mojej powstał z martwych. Dla niej znoszę niedolę aż do więzów jak złoczyńca; ale słowo Boże nie uległo skrępowaniu.» (2 Tm 2, 8-9).
Broniąc Ewangelii, wolności Kościoła oraz godności człowieka, także Czcigodny Sługa Boży Tytus Brandsma musiał stawić czoła wielu prześladowaniom i więzieniu, gdzie całkowicie poświęcał się służbie współwięźniom, pocieszając ich i dając jasne świadectwo wierności Chrystusowi, aż do przelania krwi dla Niego i Jego królestwa. Ten nieustraszony uczeń Jezusa Chrystusa urodził się 23 lutego 1881 roku w Bolsward, w prowincji Fryzji, na terenie dzisiejszej diecezji Groningen. W wieku siedemnastu lat wstąpił do Zakonu Braci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, pociągnięty duchem modlitwy i pobożnością maryjną właściwą temu zakonowi. 3 października 1891 roku złożył śluby zakonne, a 17 czerwca 1905 roku przyjął święcenia kapłańskie. Kontynuował studia w Rzymie, gdzie uzyskał stopień z filozofii.
Po powrocie do ojczyzny został skierowany do formacji młodych zakonników swojego zakonu. W 1923 roku został mianowany profesorem filozofii oraz podjął wykłady z historii teologii mistycznej na Katolickim Uniwersytecie w Nijmegen, którym przez rok także kierował jako rektor. W tym samym czasie publikował liczne artykuły i opracowania w prasie i czasopismach. Zajmował się również badaniem pism mistyków swojego kraju oraz podjął inicjatywę tłumaczenia dzieł świętej Teresy od Jezusa na język niderlandzki.
Ponieważ z powodu słabego zdrowia nie mógł udać się na misje, rozbudzał wśród rodaków zapał misyjny i troskę o ewangelizację ludów. Wspierał ruch ekumeniczny oraz aż do śmierci bronił praw Żydów. Zabiegał także o wysoki poziom szkół katolickich. Jako narzędzie apostolatu wykorzystywał prasę i radio, a także przygotował opracowanie na temat wykorzystania rodzącej się telewizji jako środka szerzenia wiary. W 1935 roku arcybiskup Utrechtu mianował go doradcą kościelnym dla katolickich dziennikarzy w Niderlandach, gdzie prasa katolicka odgrywała znaczącą rolę w życiu Kościoła. W 1940 roku kraj ten został zajęty przez nazistów. Czcigodny Sługa Boży otwarcie sprzeciwiał się ideologii narodowego socjalizmu, sprzecznej z chrześcijaństwem i zachęcał młodych do oporu wobec niesprawiedliwych przepisów. W pełnej jedności z biskupami niderlandzkimi przeciwdziałał szerzeniu nazistowskiej propagandy, a także sprzeciwiał się usuwaniu ze szkół katolickich uczniów pochodzenia żydowskiego.
Za jego pośrednictwem biskupi protestowali przeciw nakazowi władz, które wymagały od dziennikarzy publikowania treści zgodnych z ideologią narodowego socjalizmu. Świadomy zagrożenia dla wolności prasy, odwiedził redaktorów katolickich gazet, przekonując ich do sprzeciwu wobec tych nacisków. Po powrocie z tej podróży został aresztowany 19 stycznia 1941 roku przez nazistowską policję bezpieczeństwa. Przed sędzią wyjaśniał swoje postępowanie: «Kościół katolicki w Niderlandach podporządkowuje się władzom państwowym o tyle, o ile ich zarządzenia nie sprzeciwiają się zasadom Kościoła. Jeśli jednak chodzi o kwestie doktryny i zasad, Kościół odmawia współpracy i gotów jest ponieść wszystkie konsekwencje. W każdym czasie Kościół miał swoich męczenników, którzy oddawali życie, jeśli było to konieczne. Dziś również zasady są zagrożone i ja sam gotów jestem przyjąć wszystko, co z tego wyniknie. Podzielam stanowisko biskupów niderlandzkich».
Został następnie osadzony w różnych więzieniach i obozach. Wszędzie dawał świadectwo niezłomnej wiary, niezwykłej cierpliwości i miłości wobec współwięźniów. Ostatecznie został przewieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie zmarł 26 lipca 1942 roku wskutek podania zastrzyku z kwasu karbolowego.
Ponieważ uważano go za męczennika, biskup ’s-Hertogenbosch rozpoczął starania o jego kanonizację. Po przeprowadzeniu wymaganych procesów kanonicznych sprawa została rozpatrzona w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych; pozytywną opinię wyrazili najpierw teologowie, a następnie kardynałowie i biskupi. 3 listopada 1984 roku ogłosiliśmy dekret, w którym uznaliśmy, że śmierć tego Czcigodnego Sługi Bożego była prawdziwym męczeństwem. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w następnym roku w Bazylice Świętego Piotra.
Dziś więc, podczas uroczystej Mszy świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
«Spełniając pragnienia naszego Czcigodnego Brata Johannesa Gerardusa ter Schure, biskupa ’s-Hertogenbosch, a także wielu innych braci w biskupstwie i licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodny Sługa Boży Tytus Brandsma był odtąd nazywany Błogosławionym oraz aby jego wspomnienie było obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo dnia 26 lipca. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego».
Postanawiamy, aby niniejszy list apostolski zachował swoją moc na przyszłość, bez względu na jakiekolwiek przeciwne przepisy.
Dano w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 3 listopada 1985 roku, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana