Jan Paweł II
«SI QUIS VULT». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ ALFONSIE OD NIEPOKALANEGO POCZĘCIA PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Kottayam, 08 lutego 1986 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje” (Mt 16,24). Porwana miłością Tego, „który sam jeden nie zawodzi, sam jeden nie może się mylić i sam jeden nie wprowadza w błąd” (św. Augustyn, Serm. 96, 9: PL 38, 588) oraz umiłowawszy wszelkie cierpienie z miłości do Tego, który „zechciał umrzeć z miłości ku naszej miłości” (św. Franciszek z Asyżu, Fonti Francescane 277), Czcigodna Służebnica Boża siostra Alfonsa od Niepokalanego Poczęcia Muttathupadathu, pierwszy kwiat świętości, jaki wydały Indie, od dzieciństwa pragnęła tylko jednego: ukryć się w Sercu Chrystusa, zjednoczyć się z Jego cierpieniami i we wszystkim pełnić wolę Bożą, codziennie z radością niosąc swój krzyż. „Widzę — mówiła — że Pan powołał mnie do złożenia siebie w ofierze, w ofierze cierpienia… Dzień, w którym nie cierpiałam, jest dla mnie dniem straconym”.
Urodziła się we wsi Kudamaloor, w regionie Arpukara w Kerali, w Indiach, dnia 19 sierpnia 1910 roku, w rodzinie chrześcijańskiej. Ochrzczona została dnia 29 tego samego miesiąca i otrzymała imię Anna. Środowisko rodzinne oraz Kościół syrokatolicki, do którego należała, wywarły głęboki wpływ na duszę Służebnicy Bożej.
Obdarzona żywym i bystrym umysłem, mała Anna (Annakutti) wyróżniała się pośród rówieśników pilnością i gorliwością zarówno w nauce, jak i we wszystkim, czego od niej wymagano. W wieku trzynastu lat, zgodnie z miejscowym zwyczajem, została zaręczona. Tymczasem już gorąco pragnęła poświęcić się Panu. Aby uniknąć tego przymusu, postanowiła oszpecić swoje ciało i poparzyła się ogniem. Po wyzdrowieniu z ciężkich oparzeń poprosiła o przyjęcie do tercjarek klarysek św. Franciszka obrządku malabarskiego i została przyjęta w dzień Pięćdziesiątnicy roku 1927. Po dwóch latach postulatu przyjęła imię zakonne Alfonsy od Niepokalanego Poczęcia.
Po dwóch tygodniach od rozpoczęcia nowicjatu ciężko zachorowała; cierpiała na częste krwotoki oraz owrzodzenia różnych części ciała. Po złożeniu profesji wieczystej dnia 12 sierpnia 1936 roku została skierowana do Bharananganam, gdzie pozostała aż do śmierci. Tam zapadła na gorączkę i inne ciężkie choroby, które przyspieszyły jej odejście. Ostatnich dziesięć lat jej krótkiego życia, naznaczonych znakiem krzyża, było dla Służebnicy Bożej czasem niewypowiedzianych cierpień, które poddawały ciężkiej próbie moc jej cnót. „Jestem oblubienicą Chrystusa — mówiła — dlatego jestem dziedziczką wszelkiego cierpienia mojego Oblubieńca”, dodając: „Będę się starała, aby nawet najmniejsza cząstka mojej miłości nie należała do stworzeń, ponieważ Panu nie podoba się serce podzielone”.
Miłość do Boga i bliźniego, złączona z cierpieniem, uczyniła jej życie drogą do świętości. Wielokrotnie mówiła swojemu biskupowi, że pragnie poświęcić się i cierpieć za grzechy rodzaju ludzkiego, podobnie jak młoda święta z Lisieux. Słusznie więc można przedstawiać Służebnicę Bożą jako zwiastunkę przesłania szczególnie potrzebnego naszym czasom: przypominania człowiekowi współczesnemu — jak uczyniliśmy to już w Naszym Liście Apostolskim Salvifici Doloris — o głębokiej i wzniosłej prawdzie o odkupieńczej wartości cierpienia.
Zasnęła w nadziei zmartwychwstania dnia 28 lipca 1946 roku. Już w roku 1955, dziewięć lat po jej śmierci, rozpoczęto procesy diecezjalne dotyczące opinii świętości, jej pism oraz braku publicznego kultu. Dnia 1 czerwca 1979 roku wydano Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską. W latach 1980–1981 przeprowadzono procesy apostolskie dotyczące heroiczności cnót. Dnia 9 listopada 1984 roku promulgowano dekret uznający, że Służebnica Boża Alfonsa od Niepokalanego Poczęcia praktykowała cnoty w stopniu heroicznym.
Po rozpatrzeniu cudownego uzdrowienia jedenastoletniego chłopca Thomasa Abrahama Athialila, który w styczniu 1947 roku, za wstawiennictwem tejże Czcigodnej Służebnicy Bożej, został niemal natychmiast i całkowicie uzdrowiony z wrodzonej obustronnej deformacji stóp typu końsko-szpotawego oraz po zatwierdzeniu tego cudu Naszym Dekretem z dnia 6 lipca 1985 roku, postanowiliśmy dokonać uroczystej beatyfikacji Czcigodnej Służebnicy Bożej Alfonsy od Niepokalanego Poczęcia Muttathupadathu dnia 8 lutego 1986 roku podczas Naszej podróży do Indii.
Podczas uroczystości sprawowanej pod gołym niebem w Kottayam, z udziałem licznych biskupów, kapłanów, osób konsekrowanych z różnych zgromadzeń oraz wielkiej rzeszy wiernych, wypowiedzieliśmy następujące słowa:
„Spełniając życzenie naszych Braci Josepha Powathila, arcybiskupa Changanacherry oraz Josepha Pallikaparampila, biskupa Palai, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Kuriakose Eliasowi Chavarze oraz Czcigodnej Służebnicy Bożej Alfonsie Muttathupadathu przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Kuriakose Eliasa Chavary dnia 3 stycznia, a Alfonsy Muttathupadathu dnia 28 lipca. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.”
To zaś, co postanawiamy niniejszym Listem, ma zachować moc teraz i w przyszłości. Niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Kottayam, pod pierścieniem Rybaka, dnia 8 lutego roku Pańskiego 1986, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana