Jan Paweł II
«REFERAMUS TAMQUAM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ANTONIEMU CHEVRIER PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Lyon, 04 października 1986 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Powinniśmy swoim życiem ukazywać Jezusa Chrystusa ubogiego w żłóbku, cierpiącego w męce, Jezusa Chrystusa, który pozwala się spożywać w Najświętszej Eucharystii” Te słowa Czcigodnego Sługi Bożego Antoniego Chevrier dobrze odsłaniają istotę jego życia kapłańskiego, całkowicie poświęconego poznawaniu, miłowaniu i naśladowaniu Jezusa, a zarazem gorliwej trosce duszpasterskiej o ubogich, którzy na różne sposoby doświadczali dzięki temu czułej troski Boskiego Mistrza, mówiącego: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11,28).
Ten apostoł, którego szczególnym zadaniem było głoszenie Ewangelii ubogim, urodził się dnia 16 kwietnia 1826 roku w Lyonie jako syn Claude’a Chevriera i Marguerite Fréchet. Rodzice wychowali go bardzo surowo, ale zarazem głęboko po chrześcijańsku. Odczytawszy powołanie do kapłaństwa, pilnie i owocnie zdobywał formację duchową oraz teologiczną, aż dnia 25 maja 1850 roku otrzymał święcenia prezbiteratu. Został następnie mianowany wikariuszem nowej parafii św. Andrzeja na przedmieściach Lyonu. Z wielką gorliwością i gotowością do poświęcenia oddał się katechizacji i posłudze w konfesjonale, a równocześnie formacji młodzieży oraz pomocy ubogim i robotnikom. W Boże Narodzenie 1856 roku, modląc się przed szopką, poczuł w sercu silne pragnienie jeszcze wierniejszego naśladowania ubóstwa Chrystusa. Od tej chwili coraz bardziej starał się upodobnić do Niego swoim życiem, aby skuteczniej świadczyć o Chrystusie wobec ubogich.
W końcu został duszpasterzem dzieła nazwanego „Miastem Dzieciątka Jezus”. Ogromne potrzeby duchowe najuboższych mieszkańców przedmieść oraz wielu młodych ludzi pozbawionych odpowiedniej formacji i znajomości prawd wiary skłoniły go do podjęcia zupełnie nowego dzieła, którego celem była przede wszystkim katecheza i przygotowanie do pierwszej Komunii świętej. Ufając Bożej pomocy, w roku 1860 kupił Prado, dawną salę taneczną, która stała się odtąd „Opatrznością Prado” — miejscem ewangelizacji i ludzkiego rozwoju chłopców i dziewcząt najbardziej ubogich i zaniedbanych, pomagającym im odzyskać poczucie godności i odnaleźć Boga. Żył pośród ubogich jako ubogi, jak sługa gotowy do służby (por. Łk 22,27), a mocną i zarazem czułą miłością prowadził ich do poznania Chrystusa, do stołu Eucharystii oraz do zachowywania Bożego prawa. Tam również, z jego apostolskiego zapału, zrodziło się Stowarzyszenie Kapłanów Prado oraz Zgromadzenie Sióstr Prado. Słowem, pismami, a przede wszystkim przykładem własnego życia uczył swoich duchowych synów i córki wielkodusznego realizowania własnego powołania, umiłowania ubóstwa i pokory oraz niestrudzonej służby Bogu w ewangelizacji ubogich i robotników.
W roku 1866 powierzono mu parafię tworzącą się w miejscowości Moulin-à-Vent. Dzięki swojej miłości, gorliwości duszpasterskiej, prostocie życia i szczególnej trosce o ubogich, chorych i ludzi odrzuconych cieszył się wielkim szacunkiem. Po kilku latach opuścił jednak tę placówkę apostolską, aby całkowicie oddać się swojemu dziełu, które rozwijało się nieustannie i w sposób zadziwiający, ciesząc się także szerokim poparciem wiernych. Żarliwa i udzielająca się innym miłość do Jezusa Chrystusa, troska o chwałę Bożą oraz duchowe dobro ludzi były jak filary jego życia wewnętrznego i całej działalności duszpasterskiej. Zapominając o sobie, mężnie i cierpliwie znosił liczne przeciwności oraz niezrozumienie, a równocześnie z roztropnością i gorliwością dniem i nocą pracował dla Królestwa Bożego. Wszędzie szerzył światło wiary, ogień miłości i radość chrześcijańskiej nadziei. Swoje życie wewnętrzne i bogatą działalność apostolską czerpał z bardzo ścisłego zjednoczenia z Boskim Odkupicielem, z kultu Eucharystii i czci dla Matki Bożej, z gorliwego posłuszeństwa woli Bożej oraz poleceniom przełożonych kościelnych, z nieustannej modlitwy i kontemplacji prawd wiecznych. Ozdobiony wieloma zasługami i otoczony opinią świętości odszedł do wieczności dnia 2 października 1879 roku, po wielu miesiącach cierpliwie znoszonej choroby.
Arcybiskup Lyonu rozpoczął jego sprawę kanonizacyjną w roku 1897 po przeprowadzeniu zwyczajnego procesu informacyjnego. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawnych obowiązujących w tamtym czasie Nasz Poprzednik Pius XII dnia 16 stycznia 1953 roku ogłosił, że kapłan Antoni Chevrier praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Następnie dnia 5 czerwca 1986 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o cudzie, który wydarzył się w roku 1898 w archidiecezji lyońskiej i został przypisany wstawiennictwu tego Czcigodnego Sługi Bożego. Po zatwierdzeniu tego wszystkiego z radością postanowiliśmy, że podczas Naszej wizyty duszpasterskiej w tej czcigodnej wspólnocie osobiście dokonamy w Lyonie obrzędu jego beatyfikacji dnia 4 października 1986 roku.
Dzisiaj więc podczas uroczystej Mszy świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Naszą władzą apostolską, spełniając życzenie naszego brata Alberta Decourtray, kardynała arcybiskupa Lyonu, wielu innych braci w biskupstwie, licznych wiernych oraz członków Rodziny Prado, po wysłuchaniu opinii Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Antoniemu Chevrier, kapłanowi archidiecezji Lyonu i założycielowi Prado, przysługiwał tytuł Błogosławionego oraz aby można było obchodzić jego święto w miejscach i w sposób określony przez prawo co roku dnia 2 października, to jest w dniu jego narodzin dla nieba. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po dokonaniu tego dzieła szczęśliwie i — jak wierzymy — zgodnie z wolą Boga, zaraz przystąpiliśmy do ukazania i wysławiania cnót nowego Błogosławionego oraz jego godnej naśladowania dobroci, tak bardzo potrzebnej szczególnie w naszych czasach. Wyraziliśmy także nadzieję, że wielu ludzi pójdzie jego śladami. Nie zaniedbaliśmy również dołączyć Naszych modlitw do modlitw całego Kościoła, aby przykład nowego Błogosławionego był coraz szerzej znany i coraz gorliwiej naśladowany w codziennym życiu.
Postanawiamy, aby wszystko, co dziś ustanowiliśmy, zachowało na przyszłość pełną moc i ważność, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Lyonie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 4 października 1986 roku, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Najwyższego Kapłana
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana