Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO MISJONARZY KOMBONIANÓW Z OKAZJI MSZY ŚWIĘTEJ DZIĘKCZYNNEJ W BAZYLICE ŚW. PIOTRA PO BEATYFIKACJI BISKUPA DANIELA COMBONIEGO
Watykan, 18 marca 1996 r.
1. Do was wszystkich, najdrożsi Bracia i Siostry, którzy zgromadziliście się w Rzymie z okazji beatyfikacji biskupa Daniela Comboniego, pragnę skierować szczególne orędzie, aby wyrazić wam moją miłość i duchową bliskość. Moja myśl biegnie przede wszystkim do arcybiskupa Chartumu, księdza arcybiskupa Gabriela Zubeira Wako, który przewodniczy tej celebracji dziękczynnej. Następnie serdecznie pozdrawiam Misjonarzy Kombonianów Najświętszego Serca Jezusowego, Siostry Misjonarki Pobożne Matki Nigrizji, Misjonarki świeckie oraz świeckich misjonarzy, jak również wszystkich tych, którzy w różny sposób należą do waszej licznej i aktywnej rodziny duchowej.
W jedności z całym Kościołem nasza chwała i dziękczynienie wznoszą się dziś do Pana, gdy kontemplujemy cuda, których dokonał przez tego wielkiego apostoła Afryki. Jego świetlany przykład pobudza każdego wierzącego do większej hojności w przeżywaniu Ewangelii, a jego beatyfikacja staje się naglącym wezwaniem, aby z odnowioną odwagą iść jego śladami na zawsze aktualnej drodze ewangelizacji.
Jeśli jest jakaś cecha, która szczególnie wyróżnia życie i duchowość Daniela Comboniego, to jest nią z pewnością świadomość powołania do apostolatu misyjnego w Afryce Środkowej. Jego wielka miłość do Afryki przebija z homilii wygłoszonej 11 maja 1873 roku, z okazji jego przybycia do Chartumu jako prowikariusza odrodzonego wówczas Wikariatu Apostolskiego Afryki Środkowej: «Przychodzę do was, aby nigdy nie przestać być waszym… Wasze dobro będzie moim, a wasze cierpienia będą także moimi. Podejmuję wspólną sprawę z każdym z was; najszczęśliwszym dniem mojego życia będzie ten, w którym będę mógł oddać za was życie» (Daniele Comboni, Scritti, n. 3157).
2. Wierny naśladowca Dobrego Pasterza, który idzie szukać swoich owiec, Daniel Comboni nie lękał się podejmować wyczerpujących i niebezpiecznych podróży, aby prowadzić do owczarni Chrystusa ludy Afryki Środkowej, zwłaszcza Sudanu. Temu poświęcił znaczną część swojego apostolatu i z tą ziemią także dziś Instytut komboniański utrzymuje głębokie więzi.
Z kontemplacji Krzyża i z nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusa wasz błogosławiony Założyciel czerpał wsparcie i siłę do przezwyciężania wszelkich prób. Trudności fizyczne i cierpienia moralne nie zatrzymały jego zapału ewangelizacyjnego, lecz przeciwnie — jeszcze bardziej ukazały jego wartość i trwałość.
Jego niestrudzona działalność misyjna była podtrzymywana modlitwą, którą wskazywał jako pierwszy środek ewangelizacji i animacji misyjnej. Ufność Daniela Comboniego w moc modlitwy była niezachwiana: «Wszechmoc modlitwy jest naszą siłą. Aby nasza modlitwa była skuteczna, szukajmy skarbu Krzyża» (Daniele Comboni, Scritti, n. 2324).
Modlitwa powinna także dzisiaj coraz bardziej stawać się pierwszym i podstawowym środkiem działania misyjnego w Kościele. Dlatego wyrażam moje żywe uznanie dla cennej działalności prowadzonej w tym zakresie przez „Cenakle modlitwy misyjnej”, które niedawno powstały w ramach waszej duchowości. Życzę sobie, aby ta wartościowa inicjatywa duszpasterska nadal się rozwijała w parafiach w harmonii z innymi działaniami duszpasterskimi, umacniając świadomość misyjną wszystkich ochrzczonych.
3. Najdrożsi Bracia i Siostry! Radując się wraz z całym Kościołem z oglądania Daniela Comboniego w gronie Błogosławionych, starajcie się iść wiernie i wielkodusznie za jego przykładem niestrudzonego oddania dla szerzenia Królestwa Bożego.
Powracając do waszych wspólnot chrześcijańskich w Italii, w Afryce i na terenach misyjnych rozsianych po różnych kontynentach, zabierzcie ze sobą — wraz ze wspomnieniem pielgrzymki do Rzymu — także postanowienie, aby z nowym zapałem kontynuować głoszenie i świadectwo Ewangelii.
Niech na tej drodze towarzyszy wam niebieska opieka błogosławionego Daniela Comboniego. Niech towarzyszy wam również moje Błogosławieństwo, którego z serca udzielam każdemu z was, wszystkim, którzy dzielą z wami radości i trudy apostolatu misyjnego, oraz wszystkim, których spotykacie w waszej codziennej posłudze ewangelicznej.
Z Watykanu, 18 marca 1996 roku.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana