Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO ZAKONU BRACI SŁUG MARYI (SERWITÓW) Z OKAZJI KAPITUŁY GENERALNEJ
Watykan, 29 września 2001 r.
Do Czcigodnego Ojca
Huberta M. Moonsa
Przeora Generalnego Zakonu Braci Sług Maryi
1. „Łaska Pana Jezusa niech będzie z wami. Miłość moja z wami wszystkimi w Chrystusie Jezusie!” (1 Kor 16, 23). Tymi słowami Apostoła Pawła serdecznie pozdrawiam Ciebie i cały Zakon Braci Sług Maryi z okazji Kapituły Generalnej, zaplanowanej w Ariccii od 8 do 30 października 2001 roku. Tematem obrad jest: „Z Najświętszą Maryją, od słuchania Boga do służby życiu”. Temat ten kieruje waszą refleksję ku potrzebie dania świadectwa Instytutu bycia wiernym charyzmatowi początków, a równocześnie bliskim oczekiwaniom człowieka współczesnego.
Kieruję serdeczne pozdrowienie oraz szczere podziękowanie za posługę Przeora Generalnego, którą Ojciec pełnił wobec Zakonu przez dwanaście lat. Pozdrawiam Ojców Kapitulnych i poprzez nich wszystkich członków tej Rodziny zakonnej. Do każdego pragnę skierować moje słowo zachęty, wzmocnione zapewnieniem o stałej pamięci w modlitwie.
Wiem, że Zgromadzenie Kapitulne, dla którego od dawna wypraszacie światło Ducha, zostało przygotowane z troską, poprzez jasne określenie priorytetów i tematów, które należy podjąć i pogłębić. Stanowi ono sposobną okazję, by lepiej uwydatnić pewien szczególny aspekt udziału Dziewicy w misterium Chrystusa i Kościoła, a z tego zaczerpnąć inspirację dla wyborów i decyzji wykonawczych Zakonu. Od początku dla Braci Sług Maryi Dziewica jest Gwiazdą, która oświetla ich drogę i pewnym punktem odniesienia we wszelkich planach apostolskich.
2. Z Najświętszą Maryją w poszukiwaniu Boga. Poszukiwanie Boga jest istotnym składnikiem życia konsekrowanego. Maryja jest w tej drodze pewnym przewodnikiem. Szukać Pana! Refleksję nad tym tematem — sercem waszego powołania — umieściliście na pierwszym miejscu prac kapitulnych. Tak! Szukajcie Chrystusa; szukajcie Jego oblicza (por. Ps 27, 8). Szukajcie Go każdego dnia, już od świtu (por. Ps 63, 2), całym sercem (por. Pwt 4, 29; Ps 119, 2). Szukajcie Go z wytrwałością Szulamitki (por. Pnp 3, 1-3), ze zdumieniem apostoła Andrzeja (por. J 1, 35-39), z zapałem Marii Magdaleny (por. J 20, 1-18).
W Rytuale celebracji Kapituły wzywacie Siedmiu Świętych Założycieli jako „poszukujących Boga”. Rzeczywiście nimi byli: poszukującymi Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości (por. Mt 6, 33), gorliwymi poszukiwaczami mądrości ewangelicznej. Na ich wzór także wy szukajcie Pana w godzinie radości i w czas oschłości; naśladujcie Maryję, która z niepokojem idzie do Jerozolimy, szukając swego dwunastoletniego Syna (por. Łk 2, 44-49), a później, na początku publicznej działalności Jezusa, biegnie zatroskana, by Go odnaleźć (por. Mk 3, 32), zaniepokojona wieściami, jakie do niej dotarły na Jego temat (por. tamże, 3, 20-21).
Odczuwanie potrzeby szukania Boga jest już darem, który należy przyjąć z wdzięcznym sercem. W rzeczywistości to zawsze Bóg pierwszy wychodzi nam naprzeciw, ponieważ pierwszy nas umiłował (por. 1 J 4, 10). Szukanie Boga jest pocieszające, ale zarazem wymagające; zakłada wyrzeczenia i radykalne wybory. Co to oznacza dla was w obecnym kontekście historycznym? Z pewnością mocniejsze uwydatnienie wymiaru kontemplacyjnego, intensyfikację modlitwy osobistej, ponowne docenienie ciszy serca, bez przeciwstawiania kontemplacji działaniu, modlitwy w celi celebracjom liturgicznym, koniecznej „ucieczki od świata” obowiązkowej obecności przy cierpiących: wszystko to jest obecne w tradycji Zakonu i w waszych Konstytucjach (por. Konst. OSM [1987], 16a. 31a-b. 116). Doświadczenie pokazuje, że tylko z intensywnej kontemplacji rodzi się żarliwa i skuteczna działalność apostolska.
3. Z Najświętszą Maryją w słuchaniu Boga. Ścisły związek z poszukiwaniem Boga ma słuchanie Jego słowa zbawienia. Także na tej drodze wzorem i przewodniczką jest Maryja, u której Kościół podkreśla wyjątkową więź ze Słowem. Matka Boża jest „Dziewicą słuchającą”, gotową przyjąć z postawą pokorną i mądrą słowo skierowane do Niej przez Anioła. SwoimfiatMaryja przyjmuje Syna Bożego — Słowo istniejące samo w sobie — które w Niej staje się ciałem dla odkupienia świata.
Szczególnie odpowiednią formą słuchania Słowa jest lectio divina, którą otaczacie wielkim szacunkiem. Wspominacie o niej wprost w samej formule profesji uroczystej, gdy podejmujecie zobowiązanie życia „w słuchaniu Słowa Bożego” (por. Rituale della professione religiosa dei Frati Servi di santa Maria, Seconda edizione tipica, 211, Roma, Curia Generalizia OSM, 1993, pp. 128-148). Maryja słucha, a w Niej Słowo zostaje przyjęte ulegle wcześniej w sercu niż w dziewiczym łonie. Naśladując Jej fiat (por. Łk 1, 38), także wy wypowiadacie wasze całkowite „tak” Bogu, który się objawia (por. Rz 16, 26). W słowie Pisma Świętego Bóg odsłania bogactwo swej miłości, objawia swój zamysł zbawczy i powierza każdemu szczególną misję w swoim Królestwie.
Miłość do Słowa skłania was do ponownego przemyślenia modlitwy wspólnotowej, do uprzywilejowania życia liturgicznego oraz do głębszego uczestnictwa i przeżycia liturgii. Niech wasza modlitwa wspólnotowa będzie taka, by modlitwa osobista przygotowywała celebrację liturgiczną i ją przedłużała. Wówczas spełni się także w Zakonie życzenie Apostoła: „Niech słowo Chrystusa mieszka w was obficie” (Kol 3, 16).
4. Z Najświętszą Maryją w życiu służby. Kapituła Generalna jest wezwana, by gruntownie podjąć także drugi, równie priorytetowy temat: liczne formy waszej posługi apostolskiej. Istotnie, do charyzmatu Braci Sług Maryi należy służba Kościołowi i ludzkości. Spoglądając na Dziewicę, będącą zawsze w pokornej postawie służby, sprawcie, aby w każdym członku Instytutu ujawnił się styl radosnej troski o braci, żaru i zapału, doceniania relacji międzyludzkich oraz wrażliwości na potrzeby innych osób.
Przyjmijcie styl, który nie szuka przede wszystkim sprawności struktur i postępu technologii, lecz liczy na skuteczność łaski Pana (por. 1 Kor 3, 6-7). Zawsze otwarci na znaki czasu, rozważcie starannie perspektywę zawieszenia niektórych dzieł, aby odpowiedzieć na nowe potrzeby misyjne w Azji, w Afryce i w Europie Wschodniej. Strzeżcie wierności pierwotnemu duchowi waszej Rodziny zakonnej, zrodzonej, aby dawać świadectwo „wartościom ludzkim i ewangelicznym reprezentowanym przez Maryję” (Konst. OSM, 7). Zgodnie z żebraczą inspiracją Zakonu podejmijcie życie z ewangelicznym wymiarem tymczasowości, niepewności i gotowości pójścia tam, gdzie potrzeba jest najbardziej nagląca (por. tamże, 3).
Wśród wielu form posługi, w haśle przewodnim Kapituły wspomina się o „służbie życiu”. W świecie, w którym niekiedy zdaje się przeważać kultura śmierci, bądźcie sługami życia, wierni Bogu, który „nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych” (Mt 22, 32), heroldami Ewangelii nadziei pod opieką Najświętszej Maryi, „Matki życia”.
5. Z Najświętszą Maryją w posłudze animacji powołaniowej. Kapituła ma wreszcie podjąć refleksję nad duszpasterstwem powołań, tematem bardzo ważnym i szczególnie pilnym. Powołania są darem dla Zakonu i dla Kościoła, o który należy przede wszystkim prosić przez nieustanną modlitwę. Niech waszą refleksję oświeca ikona Dziewicy Pięćdziesiątnicy. W Wieczerniku Maryja ukazuje się jako Modląca; wraz z Apostołami wyprasza przyjście Ducha, Dawcy wszelkiego powołania. Maryja jest Matką Kościoła: w Wieczerniku Dziewica zaczyna wypełniać wobec wspólnoty uczniów macierzyństwo powierzone Jej przez konającego na Krzyżu Syna.
Poza modlitwą (por. Łk 10, 2) powołaniom sprzyja spójne i wierne świadectwo tych, którzy są wezwani do radykalnego życia na drodze Ewangelii. Na was spoglądają nowe pokolenia, pociągane nie przez życie konsekrowane „ułatwione”, lecz przez świadectwo życia Ewangelią sine glossa.
Dnia 7 października 2001 roku przypada 750. rocznica „aktu ubóstwa” pierwszej wspólnoty Senario. Tym szczodrym gestem bracia zobowiązali się nie posiadać niczego, na wzór ich Mistrza, który nie miał „gdzie głowy skłonić” (Łk 9, 58). Pamięć o tym wydarzeniu niech pobudzi was do jeszcze bardziej rygorystycznego świadectwa ubóstwa, które wyrazi się w skromnym stylu życia (por. Konst. OSM, 57) oraz w wiernym praktykowaniu wspólnoty dóbr.
Powierzam prace Kapituły macierzyńskiej trosce Najświętszej Maryi, Królowej swoich Sług i zapewniając o pamięci w modlitwie, z serca udzielam Tobie, Ojcom Kapitulnym oraz całej Rodzinie Serwitów Błogosławieństwa Apostolskiego, jako znaku nieskończonego miłosierdzia Pana.
Z Watykanu, 29 września 2001 r.
IOANNES PAULUS II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana